Rozwój wcześniaka

Wcześniak, to dziecko, które urodziło się przed ukończeniem 37. tygodnia ciąży. W Polsce istnieją przypadki dzieci urodzonych w 22. tygodniu ciąży, ale ze wszystkich noworodków przychodzących na świat na tak wczesnym etapie przeżywa ok. 6%.

Współczesna medycyna jest na wysokim poziomie, dlatego nawet dzieci urodzone w 25. tygodniu ciąży udaje się uratować, choć niewątpliwie jest to obarczone ogromnym ryzykiem wystąpienia poważnych zaburzeń, takich jak:

• porażenie mózgowe,
• zaburzenia mowy,
• wady wzroku, słuchu,
• zaburzenia psychoruchowe, społeczne czy emocjonalne etc.

Skóra wcześniaka jest cienka i pokryta meszkiem płodowym, prześwitują przez nią naczynia krwionośne dziecka. Wiele narządów jest jeszcze w fazie rozwoju, a więc są zbyt małe, niewykształcone lub niekompletne, jak w przypadku narządów płciowych.

Wcześniak jest także narażony w zdecydowanie większym stopniu na różnego rodzaje infekcje, zakażenia czy choroby, ze względu na to, że jego odporność jest zerowa, a jego możliwości adaptacyjne mniejsze. Wcześniakom grożą także:

• trudności z oddychaniem,
• z właściwą temperaturą ciała,
• z prawidłowym funkcjonowaniem ośrodkowego układu nerwowego,
• problemy ze wzrokiem,
• problemy z karmieniem.

Dlatego takie maluchy natychmiast po urodzeniu podłączane są do specjalnych aparatur, gdzie najczęściej stwarza im się warunki, w których mogą przeżyć.

Wcześniaki w o wiele większym stopniu niż inne dzieci narażone sa na zarażenie wirusem RSV. Poznaj objawy i metody leczenia tego schorzenia.

Rozwój dziecka można podzielić na:

• rozwój somatyczny (cielesny), związany z przyrostem masy ciała i wzrostu, obwodem głowy i klatki piersiowej, długością kończyn,
• rozwój psychoruchowy, związany ze sprawnością manualną, poruszaniem się, siadaniem, czynnościami intelektualnymi, jak myślenie, uczenie się, zdolnością patrzenia, słuchania, kształtowaniem się mowy,
• rozwój emocjonalno-społeczny, dotyczący możliwości adaptacyjnych dziecka w środowisku.

W ocenie, czy dziecko przedwcześnie urodzone rozwija się w miarę swoich możliwości prawidłowo, należy wziąć pod uwagę indywidualne czynniki związane z jego przyjściem na świat oraz warunki, w jakich przebywało po urodzeniu. Im wcześniej urodzone dziecko, tym dłużej prawdopodobnie przebywało w szpitalu. Mogło mieć problemy z oddychaniem, było karmione przez sondę, także sam fakt przedwczesnego porodu niewątpliwie wpłynął opóźniająco na rozwijający się układ nerwowy. Stąd trudno przewidzieć dalszy rozwój dziecka, ale można stosować profilaktykę rozwojową, odpowiednio stymulując i rehabilitując dziecko.

Z pewnością wczesna diagnoza dzieci urodzonych przedwcześnie pozwala na zaplanowanie metodycznego postępowania we wsparciu ich dalszego rozwoju. W Polsce stosuje się z dużą popularnością neurokinezjologiczną diagnostykę, a na dalszym etapie terapię metodą Vojty, która jest pomocna w stymulacji rozwoju psychoruchowego dzieci. Inną popularną metodą diagnostyki aktywności spontanicznej dziecka jest metoda neurorozwojowej terapii NDT B.K. Bobath.

Liczne testy i metody diagnostyczne stosowane w określonym wieku dziecka pozwalają na wczesne wykrycie zaburzeń, zwłaszcza tych związanych z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym. W sytuacji wykrycia konkretnego zaburzenia, pozwalają na stymulowanie ze skutkiem prawidłowym rozwoju czynności mózgu.