Syndrom Sharon Stone. Czym jest nietypowa dolegliwość?

Aktorka miała zaledwie 43 lata. Była w świetnej formie, dużo trenowała i przygotowywała się do charytatywnego maratonu. Niespodziewanie poczuła się źle, dostała bólu głowy i trafiła do szpitala, gdzie dowiedziała się, że jej mózg krwawi.

Lekarze polecili, by szybko zadzwoniła do bliskich, bo zaraz straci zdolność mowy. Wykonała telefon do matki. Ta przyleciała z Pensylwanii jeszcze tego samego dnia. Lekarze dawali jej 5 proc. szans na przeżycie po udarze krwotocznym, czyli pęknięciu tętnicy kręgowej, który spowodował wylew krwi do mózgu. Zrekonstruowali aktorce tętnice, ale Sharon straciła słuch na jedno ucho, zdolność mowy i czytania, a także nieczuła jednej nogi.

Syndrom Sharon Stone to sytuacja wystąpienia udaru u młodej osoby z powodu wytężonego treningu. Lekarze sądzą, że kobieta przeciążyła organizm i nie był on jeszcze przygotowany na tak duży wysiłek. Jest to zjawisko nietypowe i dotyczy zwłaszcza ludzi po 60. roku życia, u których zdiagnozowano problemy z nadciśnieniem, najczęściej palaczy.

Zanim aktorka zaczęła ponownie normalnie funkcjonować minęła dekada. Musiała od początku nauczyć się mówić i chodzić. Po kilku latach zapamiętywanie tekstu dalej sprawiało jej trudności. Po tych wydarzeniach nie tylko środowisko filmowe się od niej odwróciło, ale także odszedł od niej mąż, odbierając prawa rodzicielskie do adoptowanego syna. Dostawała role w gorszych produkcjach. W branży uznano, że jej stan spowodowały używki.

Po 10 latach aktorka chorobę porównała do "wspinaczki na wysoką górę po rozbitym szkle". Gwiazda adoptowała w tym czasie dwóch chłopców. Ponadto jej matka była dużym wsparciem podczas rehabilitacji. W karierze zawodowej pomógł jej wówczas Steven Soderbergh - proponując główną rolę w serialu "Mozaika".

Aktorka nigdy do końca nie zdradziła, czego dokładnie doświadczyła od ludzi z branży. Zawsze jednak stała z podniesioną głową, walcząc w ten sposób o szacunek.