psychoterapia systemowa

W Sejmie trwają prace nad ustawą o zawodzie psychoterapeuty, która ma uregulować zasady wykonywania tej profesji w Polsce. Projekt, nad którym środowisko pracuje od wielu lat, zakłada m.in. stworzenie rejestru terapeutów, określenie standardów pracy oraz wprowadzenie systemu nadzoru i odpowiedzialności zawodowej.

W środę, 9 lipca, Sejm zajął się długo oczekiwanym projektem ustawy o zawodzie psychoterapeuty. Dokument, który miał uporządkować rynek usług terapeutycznych i spełnić postulaty środowiska dotyczące prawnego uregulowania profesji, już na starcie wzbudził silne emocje i podzielił parlamentarzystów.

Psychodrama narodziła się w latach 20 XX wieku dzięki Jakubowi Moreno. Powstała, aby pomóc pacjentom poradzić sobie z problemami psychicznymi możliwie jak najbardziej samodzielnie. Obecnie jest to bardzo szeroka i chętnie stosowaną metodą w psychoterapii. Tak naprawdę każdy może z niej skorzystać.

Kontrakt terapeutyczny to rodzaj umowy między pacjentem a psychoterapeutą, podkreślający świadome uczestnictwo obydwu stron w jej zawieraniu. Po nawiązaniu kontaktu z pacjentem i wstępnych ustaleniach diagnostycznych zwykle podejmuje się ostateczną decyzję co do rozpoczęcia psychoterapii. Terapeuta i jego klient umawiają się co do celów psychoterapii, form pracy psychoterapeutycznej, warunków współpracy i miejsca psychoterapii, terminów spotkań oraz wysokości opłat. Moment wspólnego dokonywania ustaleń nie zawsze daje się wyraźnie wyodrębnić z szeregu przygotowań do rozpoczęcia terapii. Każda psychoterapia jest jednak realizowana na mocy zawartego kontraktu.

Terapia rodzinna, to obok terapii indywidualnej czy psychoterapii grupowej, jeszcze inna forma leczenia psychologicznego. Nie ma jednej, standardowej szkoły terapii rodzinnej. Przywracanie równowagi systemowi rodzinnemu może odbywać się w różnych podejściach teoretycznych, np. w podejściu psychoanalitycznym, behawioralnym, fenomenologicznym czy systemowym. W rodzinie zawsze znajdują odzwierciedlenie dysfunkcje jednostki, która przynależy do danej rodziny. Jeżeli np. uczeń ma problemy w szkole albo ojciec straci pracę, następuje destabilizacja dotychczasowej homeostazy rodziny tak, że niejednokrotnie cały system rodzinny wymaga pomocy psychologicznej.

Psychoterapię uznaje się za specjalistyczną metodę leczenia, polegającą na intencjonalnym stosowaniu oddziaływań psychologicznych, która wykorzystuje wiedzę teoretyczną i umiejętności psychoterapeuty (psychiatry, psychologa klinicznego) w procesie niesienia pomocy. Zakres zastosowań psychoterapii jest bardzo szeroki – od zaburzeń osobowości, nerwic czy chorób psychosomatycznych, do problemów egzystencjalnych oraz w relacjach międzyludzkich. Podstawowym środkiem leczenia w psychoterapii jest związek emocjonalny, jaki powstaje między pacjentem a psychoterapeutą. Nie istnieje jedna szkoła psychoterapii. Wyróżniono cztery główne nurty psychoterapeutyczne, a wśród nich pomniejsze szkoły terapii.

Psychoterapia jest podstawową metodą leczenia nerwicy. Stosowana wraz z środkami farmakologicznymi daje dobre rezultaty w pomocy chorym na zaburzenia lękowe. Proces terapeutyczny pozwala choremu rozwiązać wewnętrzne konflikty i problemy. Psychoterapia indywidualna spełnia tu bardzo istotną rolę, ponieważ przez bezpośredni kontakt z terapeutą pozwala na pracę nad swoistymi trudnościami pacjenta. Dzięki temu chory ma możliwość rozwiązania swoich problemów życiowych, które są przyczyną nerwicy.