Ureaplasma urealyticum

Szacuje się, że duża liczba osób aktywnych seksualnie jest zainfekowana Ureaplasma urealyticum, lecz choroba nie została zdiagnozowana, ponieważ objawy są lekceważone lub wcale się nie pojawiły. Jeśli kolonie Ureaplasma urealyticum szybko się rozwijają, objawy zazwyczaj wskazują na zapalenie cewki moczowej. Zakażenia wirusem HPV i bakterią Chlamydia trachomatis to inne częste choroby weneryczne. Objawy charakterystyczne dla zakażenia Ureaplasma urealyticum mogą się pojawić także przy zakażeniu tymi groźnymi organizmami, dlatego prawidłowa diagnoza wymaga przeprowadzenia specjalistycznych badań.

Do typowych objawów choroby zaliczamy:

• trudności z oddawaniem moczu,
• podwyższoną temperaturę,
• wyciek z cewki moczowej,
• ból i pieczenie w okolicy cewki moczowej, szczególnie podczas oddawania moczu,
• częste oddawanie moczu,
• zaczerwienienie i stan zapalny zakażonego miejsca,
• uczucie parcia na pęcherz.

Czasami infekcja układu moczowo-płciowego wywołana drobnoustrojami przebiega bezobjawowo. Dlatego osoba może nie wiedzieć, że jest nosicielem, co powoduje, że choroby weneryczne są nieświadomie przykazywane partnerom seksualnym. Leczenie w takim przypadku zostaje wdrożone ze znacznym opóźnieniem.

Jeśli leczenie zostanie odpowiednio szybko wdrożone, choroba weneryczna nie stanowi dużego zagrożenia dla zdrowia pacjenta. Drobnoustrój można wykryć poprzez zbadanie próbki moczulub nasienia. Leczenie antybiotykami gwarantuje dużą skuteczność. Stosuje się głównie tetracykliny lub erytromycyny, czyli leki, które nie niszczą ściany komórkowej. Czasami objawy zakażenia utrzymują się przez dłuższy czas po wdrożeniu leczenia.

Nieleczone zakażanie układu moczowo-płciowego stanowi duże zagrożenie. U mężczyzn może powodować zapalenie prostaty lub nerek. Może się także wiązać z pojawieniem się problemów z płodnością, ponieważ nasianie zarażonego mężczyzny zawiera mniejsze ilości cynku i selenu, co obniża ich jakość , a zatem szanse na zapłodnienie maleje. Drobnoustroje mogą spowodować także zapalenie najądrzy, które oznacza mniejszą ruchliwość i ilość plemników.

Zakażone kobiety mogą cierpieć na zapalenie jajników, jajowodów lub szyjki macicy. Bakteria stanowi duże zagrożenie dla kobiet starających się o dziecko i dla kobiet w ciąży. Nieleczona choroba weneryczna może powodować liczne poronienia, a poza tym drobnoustroje mogą zostać przekazane małemu dziecku, co oznacza zahamowanie rozwoju i mniejszą masę ciała. Dlatego tak ważne jest, by przyszli rodzice, którzy obserwują u siebie niepokojące symptomy, wykonali zalecane badania na choroby weneryczne.

Źródła

1. Bakteryjne zapalenia pochwy
2. Virella G. Mikrobiologia i choroby zakaźne, Urban & Partner, Wrocław 1999, ISBN 978-83-85842-59-0
3. Kaszuba A. (red.), Dermatologia - diagnostyka różnicowa, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-039-9
4. Jabłońska S., Majewski S., Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-4154-5