Zatrucia metalami ciężkimi

Metale ciężkie, m.in. kadm, ołów, rtęć czy arsen, mogą dostać się do naszego organizmu przez układ oddechowy, pokarmowy lub przez skórę. Wiele zanieczyszczeń wnika do naszego organizmu wraz z żywnością (zwłaszcza rośliny gromadzą sporą ilość szkodliwych dla zdrowia pierwiastków). Czy to oznacza, że każdego dnia spożywamy zatrute produkty spożywcze?

Wysoki poziom metali ciężkich znajduje się w glebach przy drogach o dużym natężeniu ruchu, stąd stosunkowo rzadko uprawia się warzywa w pobliżu ruchliwych tras komunikacyjnych.

Regularne spożywanie zanieczyszczonej żywności sprawia, że metale ciężkie, zwłaszcza ołów i kadm, kumulują się w organizmie i stopniowo uszkadzają jego narządy.

Najczęściej jednak zatrucia metalami ciężkimi diagnozowane są u osób zawodowo narażonych na kontakt z nimi.

• W ten sposób najskuteczniej wzmocnisz organizm przed infekcjami
• Kawa niszczy ten ważny narząd! Zobacz najnowsze badania
• Na tę chorobę cierpi co trzeci Polak. Pierwsze objawy to zmęczenie, ból i zawroty głowy

Do zatrucia ołowiem dochodzi najczęściej u pracowników hut miedzi i cynku, jak również u osób zawodowo zajmujących się wytwarzanie akumulatorów i baterii lub szkła kryształowego.

Pierwszym objawem zatrucia ołowiem może być niedokrwistość. Pacjenci skarżą się ponadto na ból mięśni, zmęczenie, drażliwość, bezsenność i trudności w koncentracji.

W przypadku zatrucia ciężkiego chory odczuwa ból brzucha (tzw. kolkę ołowiczą), zaparcia. Mogą również uwidocznić się niebieskie przebarwienia dziąseł przy zębach.

Zatrucie ołowiem wymaga leczenia objawowego, rzadko konieczne jest stosowanie odtrutki.

Przewlekłe zatrucie rtęcią objawia się bólem głowy i kończyn oraz ogólnym osłabieniem. Pacjent może ponadto cierpieć na zaburzenia snu, upośledzenie koncentracji.

Uszkodzenia przewlekłe powodują związki organiczne rtęci, np. związki alkilowe, alloksyalkilowe i arylowe rtęci. Gromadzą się one w tkankach, zwłaszcza w ośrodkowym układzie nerwowym.

Arsen to pierwiastek, którego niewielkie ilości są niezbędne, by organizm mógł prawidłowo funkcjonować. Gdy jednak dojdzie do jego kumulacji, może uszkodzić serce, skórę i płuca. Ma ponadto działanie rakotwórcze.

Zarówno woda pitna, jak i żywność są badane pod względem zawartości metali ciężkich. Jest jednak grupa produktów, gdzie ich stężenie jest wysokie. Należą do nich: ryby (np. tuńczyk, łosoś), warzywa korzeniowe, brązowy ryż, kakao. A przecież są one uznawane za zdrowe i pełne wartościowych substancji odżywczych!

Rozwiązaniem mogą tu być świadome zakupy. Konieczne jest kupowanie żywności ze znanych źródeł, najlepiej upraw ekologicznych (wbrew pozorom nie są one dużo droższe). Zawartość metali ciężkich może też ograniczyć dokładne mycie warzyw, jak również ich gotowanie lub blanszowanie.

Należy dbać również o urozmaiconą dietę. Żywność  powinna dostarczać organizmowi składniki takie jak białko, błonnik, witaminy C, E i D, bo w pewnym stopniu utrudniają one przyswajalność groźnych dla zdrowia pierwiastków.