Zespół Polanda

Przyczyny zespołu Polanda są nadal nieznane. Aktualnie uważa się, że prawdopodobną przyczyną są zaburzenia w przepływie krwi przez tętnicę podobojczykową, do których dochodzi w życiu płodowym, około 46 dnia od poczęcia.

Objawem wiodącym zespołu Polanda jest brak lub niedorozwój mięśnia piersiowego większego po jednej stronie ciała, częściej prawej niż lewej. Powoduje to asymetrię klatki piersiowej. Nasilenie wady jest kwestią indywidualną. Często po tej samej stronie ciała pojawia się także syndaktylia, czyli zrośnięcie palców dłoni. Inne, częste objawy to:

• nieprawidłowo rozwinięty układ pokarmowy,
• krótkie palce u rąk (brachodaktylia),
• brak części palców (oligodaktylia),
• serce umiejscowione po prawej stronie klatki piersiowej (dekstrokardia),
• wady przepony,
• wady w budowie kości ramiennej,
• wady w budowie kości promieniowej lub jej brak,
• wady w budowie kości łokciowej lub jej brak,
• wady w budowie żeber,
• asymetria kończyn górnych.

Nieco rzadziej pojawiają się: aplazja sutka (niewykształcenie się sutka mimo obecności zawiązka) lub hipoplazja sutka (niecałkowite wykształcenie się sutka), a także nieprawidłowości w budowie łopatki. Dużo rzadszymi objawami są: agenezja (brak) lub hipoplazja (niedorozwój) nerki, przepuklina mózgowa, inne nieprawidłowości w budowie mózgu, mikrocefalia (małogłowie), polidaktylia (obecność dodatkowych palców), wady dróg żółciowych i moczowodu, nieprawidłowości segmentacji kręgosłupa.

W większości przypadków anomalia Polanda wywołuje głównie problemy natury estetycznej – czyli przede wszystkim asymetrię klatki piersiowej. Leczenie uzależnione jest od stopnia deformacji.

Przed zabiegiem konieczna jest konsultacja lekarska oraz przeprowadzenie różnych badań diagnostycznych, takich jak badania krwi, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), badania elektromiograficzne. Rekonstrukcję klatki piersiowej można wykonać za pomocą tzw. ekspandera (rodzaj rozprężanego implantu, służący do przygotowania skóry klatki piersiowej przed wszczepieniem właściwej protezy) lub tkanek własnych. Zazwyczaj wykorzystuje się płat skórno-mięśniowy z mięśnia najszerszego grzbietu, oczywiście pod warunkiem, że mięsień ten jest w pełni rozwinięty. Nie istnieją leki, które można by zastosować w tego typu schorzeniu.