Złamania kości przedramienia
Gdy mówimy o kościach przedramienia, mamy na myśli kość łokciową i promieniową. Kości te leżą względem siebie równolegle. Podczas poruszania ręką, kości te krzyżują się. Złamania kości przedramienia mogą obejmować obie kości lub tylko jedną z nich. Towarzyszyć temu może zwichnięcie jednej kości w stawie łokciowym lub nadgarstkowym. Do złamania kości przedramienia dochodzi przy urazie bezpośrednim lub podczas upadku na wyciągniętą i osłabioną kończynę.
Złamania kości promieniowej powstają zazwyczaj w okolicy trzonu kości bądź w okolicy nadgarstka.
W tym artykule:
Rodzaje złamań kości przedramienia
Kość łokciowa oraz promieniowa powszechnie funkcjonują pod nazwą kości przedramienia. Obie kości zaliczane są do kości długich. Składają się z trzech głównych części – trzonu oraz dwóch końców, dalszego i bliższego. Dodatkowo w budowie kości łokciowej wyróżnia się dwa wyrostki. Pierwszy – wyrostek łokciowy, styka się z kością ramienną; drugi – wyrostek dziobiasty, którego głowa łączy się z kością nadgarstka oraz z kością promieniową.
Złamania kości przedramienia są niezwykle trudne w leczeniu. W obrębie przedramienia często spotyka się złamania kości promieniowej w odcinku dalszym, nazwane złamaniem w miejscu typowym lub złamaniem Colles'a. Charakteryzuje się bagnetowatym ustawieniem nadgarstka, bolesnością i obrzękiem tej okolicy.
Do złamań może dojść także w okolicach wyrostka dziobiastego. Złamaniom kości przedramienia często towarzyszą urazy w obrębie stawu łokciowego.
Złamania kości promieniowej powstają zazwyczaj w okolicy trzonu kości bądź w okolicy nadgarstka. Urazy trzonu kości promieniowej przyczyniają się do uszkodzenia stawu promieniowo-łokciowego. Leczenie polega na unieruchomieniu ręki w gipsie, przez nieco ponad miesiąc (do 6 tygodni). Powikłaniem tego złamania mogą być nietypowe skurcze mięśni, które pojawiają się tuż po zdjęciu gipsu. Złamania tego typu są niezwykle niebezpieczne i wymagają długiego leczenia.
Leczenie i rehabilitacja po złamaniu kości przedramienia
W przypadku złamań w okolicy nadgarstków, leczenie przebiega w dwóch etapach. Najpierw lekarz unieruchamia rękę, zakładając gips od dłoni do ramienia. Po upływie kilku tygodni gips zakłada się od dłoni do łokcia. Dzieje się tak, ponieważ trudno jest nastawić dobrze rękę tak, by zrost przebiegał prawidłowo. Poszkodowany, mimo gipsu, powinien poruszać ręką w łokciu. Po zdjęciu gipsu chory poddawany jest rehabilitacji.
Ręka tuż po zdjęciu gipsu może być opuchnięta, osłabiona i sina. Podczas noszenia gipsu zanika bowiem masa mięśniowa. Mogą pojawić się problemy z poruszaniem ręką, najmniejszy ruch może wywołać ból. Ważne jest, by po zdjęciu gipsu stopniowo przywracać sprawność ruchową ręki. Złamana ręka wymaga odpowiedniej rehabilitacji. W tym celu zaleca się stosowanie określonych ćwiczeń. Najprostszym z nich jest zaciskanie dłoni na małej gumowej piłeczce, a także zaginanie i prostowanie palców. Po złamaniu nie wolno przesadnie forsować ręki, trzeba ją oszczędzać. Niektórzy po zdjęciu gipsu noszą rękę na temblaku, jednak nie jest to korzystne dla rehabilitacji złamanej ręki. Jeżeli ból ręki będzie dokuczał nadal, mimo stosowania ćwiczeń i oszczędzania ręki, należy skonsultować się z lekarzem.
Źródła
- Leczenie złamań końca dalszego kości promieniowej
- Marczyński W. (red.), Postępowanie praktyczne w ortopedii i traumatologii, Medipage, Warszawa 2008, ISBN 978-83-89769-94-7
- Gaździk T. (red.), Diagnostyka w ortopedii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3416-5
- Gaździk T., Podstawy ortopedii i traumatologii narządu ruchu, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, ISBN 83-200-3317-9
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
