Zolpidem - działanie, wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne

Zolpidem to substancja o działaniu nasennym, należąca do grupy imidazopirydyn. Jest stosowana w krótkotrwałym leczeniu bezsenności, działanie zolpidemu jest silne i krótkie.

Lek został wprowadzony na rynek w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Jest stosowany przede wszystkim w neurologii i psychiatrii ze względu na właściwości uspokajające i nasenne. Wykazuje słabszy potencjał uzależniający niż pochodne benzodiazepiny i tym samym słabsze objawy po odstawieniu preparatu.

Zolpidem występuje zazwyczaj w postaci tabletek powlekanych. Najpopularniejsze preparaty zawierające zolpidem to:

• Nasen,
• Zolpic,
• Onirex,
• Stilnox.

Zolpidem to popularna substancja czynna w lekach nasennych. Mechanizm działania polega na łączeniu się z receptorem benzodiazepinowym, występującym w kompleksie receptora GABA-A.

Zolpidem wykazuje szybkie działanie nasenne ułatwiając zaśnięcie, wydłużając czas snu, poprawiając jego jakość i zmniejszając liczbę nocnych pobudek.

Preparat przyjmowany doustnie osiąga stężenie maksymalne w ciągu 0,5-3 godzin, jest metabolizowany głównie w wątrobie i wydalany wraz z moczem (ok. 56%) i kałem (ok. 37%).

Zolpidem to lek przeznaczony do leczenia bezsenności u dorosłych, gdy problemy ze snem uniemożliwiają normalne funkcjonowanie i są niezwykle uciążliwe dla pacjenta.

We wskazaniach znajduje się bezsenność ciężka lub osłabiająca, która wywołuje skrajne wyczerpanie lub poważne zaburzenia. Preparat zalecany jest do krótkotrwałego stosowania, ponieważ może spowodować uzależnienie. Niedopuszczalne jest przyjmowanie leku w jakichkolwiek innych wskazaniach lub celach pozamedycznych.

Przeciwwskazaniami do stosowania zolpidemu są:

• uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek ze składników,
• zespół bezdechu sennego,
• nadmierne zmęczenie i osłabienie mięśni szkieletowych,
• ciężka niewydolność wątroby,
• ciężka niewydolność oddechowa,
• nietypowe zachowania w czasie snu po przyjęciu leku (chodzenie, jedzenie, rozmawianie, stosunki seksualne),
• wiek poniżej 18. roku życia.

Należy kierować się wskazaniami lekarskimi lub informacjami zawartymi na ulotkach dołączonych do leków z zolpidemem. Zabronione jest przekraczanie zaleconych dawek, ponieważ może stanowić to zagrożenie dla zdrowia pacjenta.

Zaleca się doustne przyjmowanie tabletki bezpośrednio przed snem, najlepiej w trakcie leżenia w łóżku, minimum 30 minut po posiłku. Leczenie zolpidemem może trwać maksymalnie 4 tygodnie. W czas ten wlicza się również okres stopniowego zmniejszania dawek, które w trakcie terapii wynoszą 5-10 mg.

Leki z zolpidemem mogą wywoływać u pacjentów następujące skutki uboczne. Rzadziej niż u 1 na 10 osób obserwuje się senność, ból i zawroty głowy, nasilenie bezsenności, niepamięć następczą (brak możliwości zapamiętywania nowych informacji), omamy, pobudzenie, koszmary, zmęczenie, problemy żołądkowo-jelitowe, ból pleców oraz zakażenia dróg oddechowych.

Niezbyt częste działania niepożądane (1 na 100 pacjentów):

• niepokój,
• agresja lub euforia,
• stan splątania,
• drażliwość,
• podwójne lub niewyraźne widzenie,
• parestezje,
• zaburzenia uwagi i mowy,
• wysypka i świąd,
• nadmierne pocenie się,
• zaburzenia łaknienia,
• ból stawów i mięśni,
• osłabienie mięśni,
• nietypowe zachowania we śnie.

Rzadkie działania niepożądane (1 na 1000 pacjentów):

• zaburzenia libido,
• zaburzenia świadomości,
• uszkodzenie wątroby,
• pokrzywka,
• zaburzenia chodu.

Bardzo rzadkie skutki uboczne po zastosowaniu zolpidemu to uzależnienie, urojenia, depresja oddechowa, zaburzenia zachowania oraz obrzęk naczynioruchowy.