Askorbinian sodu - właściwości, zastosowanie, przeciwwskazania

Askorbinian sodu, nazywany solą sodową kwasu askorbinowego i oznaczany jako E301, jest organicznym związkiem chemicznym z grupy askorbinianów. Otrzymuje się go poprzez fermentację glukozy oraz utlenianie.

Askorbinian sodu ma postać bezzapachowego ziarnistego lub krystalicznego proszku o białej, czasem żółtawej barwie. Charakteryzuje się lekko słonawym smakiem. Dobrze rozpuszcza się w wodzie. Nie kumuluje się w organizmie, jego nadmiar wydalany jest wraz z moczem.

Askorbinian sodu jest stosowany jako przeciwutleniacz, dodatek do żywności (stabilizator i regulator kwasowości) oraz odczynnik chemiczny. Jest buforowaną formą witaminy C, przy czym jego odczyn jest mniej kwaśny niż kwasu L-askorbinowego.

Z tego względu askorbinian sodu polecany jest osobom zmagającym się ze schorzeniami układu pokarmowego oraz problemami stomatologicznymi. Askorbinian sodu to jedna z lepiej przyswajalnych postaci witaminy C, która:

• pomaga w utrzymaniu prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego,
• uczestniczy w procesach metabolicznych, w metabolizmie tłuszczów, cholesterolu i kwasów żółciowych,
• uczestniczy w regeneracji witaminy E,
• współdziała w biosyntezie kolagenu,
• przyspiesza proces gojenia ran i zrastania kości,
• bierze udział w biosyntezie hormonów kory nadnerczy,
• ułatwia przyswajanie niehemowego żelaza,
• uczestniczy w wytwarzaniu krwinek czerwonych,
• przeciwdziała procesowi utleniania wywołanemu przez wolne rodniki.

Witamina C należy do grupy witamin rozpuszczalnych w wodzie. Jest niezbędna w przemianach metabolicznych. Ponieważ człowiek nie ma zdolności jej syntezy, trzeba ją dostarczać organizmowi z pokarmem, w codziennej diecie.

Niestety czasem to za mało. Wówczas należy rozważyć suplementację. Warto wziąć pod uwagę askorbinian sodu, który jest doskonałym źródłem witaminy C.

Askorbinian sodu posiada wszystkie właściwości witaminy C, dlatego działa wzmacniająco na naczynia krwionośne, układ odpornościowy i nerwowy, a także kości, zęby, chrząstki, dziąsła i skórę. Ponadto zmniejsza uczucie zmęczenia, chroni komórki przed stresem oksydacyjnym oraz zwiększa przyswajalność żelaza.

Askorbinian sodu można zażywać zapobiegawczo przed chorobą Barlowa i Moellera czy szkorbutem, ale i w przypadkach niedostatecznego dostarczania witaminy C, na przykład z uwagi na niewłaściwą dietę i niedobory witaminy C w pożywieniu, zaburzenia wchłaniania, w dietach oszczędzających (związanych z chorobami żołądka i jelit).

Askorbinian sodu podaje się w dużych dawkach w stanach zwiększonego zapotrzebowania ustroju na witaminę C. To między innymi osłabienie zakażonego organizmu, rekonwalescencja, choroby przebiegające z gorączką, uprawianie sportu, ciężka praca fizyczna, okres młodzieńczy i wiek podeszły.

Askorbinianu sodu, tak samo jak witaminy C, nie da się przedawkować. Jego nadmiar jest wydalany z organizmu, substancja tym samym nie wywołuje niepożądanych skutków. Pomimo tego nie należy przekraczać zalecanej dawki 1000 mg dziennie, rozpuszczonej w wodzie lub soku.

Askorbinian sodu, jak każdy suplement diety, może wywołać działania niepożądane. Podawany w dużych dawkach (powyżej 1 g/d) może powodować biegunki, nadmierne wydalanie kwasu szczawiowego do moczu, krystalizację moczanów i cytrynianów.

W przypadku szybkiego podawania askorbinianu sodu dożylnie, mogą się pojawić zawroty głowy i uczucie osłabienia.

Przeciwwskazaniem do stosowania askorbinianu sodu jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, a także kamica dróg moczowych czy nadmierne wydalanie szczawianów. Dużych dawek nie wolno podawać chorym z kamicą dróg moczowych lub z nadmiernym wydalaniem szczawianów przez nerki.

Sięgając po askorbinian sodu dożylnie należy zachować również środki ostrożności. Nie zaleca się stosowania dużych dawek w ciąży ze względu na możliwość wystąpienia niedoboru witaminy C u noworodków. Należy także zachować ostrożność w okresie karmienia piersią.