Białaczka aleukemiczna

Białaczka aleukemiczna, jako samodzielna jednostka chorobowa występuje rzadko, ale często może towarzyszyć innym rodzajom białaczek – przewlekłej białaczce szpikowej czy białaczce limfatycznej. Białaczka jest to choroba układu krwiotwórczego, polegająca na niekontrolowanym wzroście nieprawidłowych krwinek, dlatego też zaliczana jest do chorób nowotworowych. Dokładna przyczyna białaczek nie jest znana, ale wpływ na jej ujawnienie mogą mieć: infekcje wirusowe, bakteryjne, promieniowanie czy substancje chemiczne. Białaczka aleukemiczna charakteryzuje się nieprawidłowymi krwinkami białymi w szpiku kostnym.

Białaczka aleukemiczna może pojawić się w każdym wieku, jednak zauważa się wzrost częstości zachorowań w trzeciej i czwartej dekadzie życia. W nielicznych przypadkach ujawnia się ona poniżej 20. roku życia, nieco częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Białaczka aleukemiczna w początkowym etapie nie daje specyficznych i wyraźnych objawów. Symptomy choroby obejmują osłabienie oraz łatwą męczliwość mięśni. W przeciągu kilku tygodni objawy nasilają się oraz pojawia się bladość z towarzyszącym kołataniem serca, duszność oraz zawroty głowy o niewielkim nasileniu.

U niektórych chorych pojawia się również sinica. Czasami pojawiają się także krwawe wybroczyny pod skórą, szczególnie nasilone jest ich powstawanie w zaawansowanym etapie choroby. Następuje także spadek masy ciała, a w ciężkich przypadkach choroby występuje znaczne wyniszczenie organizmu. Pojawia się także gorączka do 38 stopni Celsjusza, ale u osób podatnych na krwawienia może sięgać nawet 41 stopni Celsjusza.

Rokowania są różne, w zależności od występujących objawów oraz ich nasilenia. W niektórych przypadkach pacjenci żyją z chorobą 5 lat, inni umierają już po 4 miesiącach.

Choroba jest ciężka do rozpoznania, ponieważ morfologia krwi jest najczęściej prawidłowa. U niektórych pacjentów pojawia się nieprawidłowa ilość leukocytów. Ze względu na to, że białaczka aleukemiczna związana jest z zaburzeniem powstawania białych krwinek w szpiku, we krwi mogą pojawić się niedojrzałe postacie leukocytów oraz nieprawidłowe białe krwinki, szczególnie widoczne po odpowiednim wybarwieniu w badaniu biochemicznym krwi. Pojawia się leukopenia i anemia. W badaniu fizykalnym wykrywa się powiększenie śledziony (splenomegalia) oraz powiększenie węzłów chłonnych szyjnych. Niezbędna do prawidłowego rozpoznania choroby jest biopsja szpiku kostnego i badanie histopatologiczne.

Leczenie białaczki aleukemicznej polega głównie na radioterapii, z podawaniem preparatów zawierających uretan lub arsen. Podawany jest radioaktywny fosfor lub iperyt azotowy. Stosowane jest także przetaczanie krwi oraz zalecane są do zażywania suplementy diety przeciwdziałające anemii, zawierające żelazo czy miedź. Niekiedy konieczny jest przeszczep szpiku kostnego.