Diabetycy nie muszą rezygnować z pomidorów. Warto jednak pamiętać o tej zasadzie

Pomidory to jeden z produktów, które bez większych obaw można włączyć do diety przy cukrzycy. Zawierają niewiele węglowodanów, mają niski ładunek glikemiczny i zazwyczaj nie powodują gwałtownych skoków glukozy.

W 100 g świeżych pomidorów znajduje się około 3,5–4 g węglowodanów i zaledwie 18–20 kcal. Jeden średni pomidor dostarcza więc mniej więcej 5–7 g węglowodanów. To znacznie mniej niż porcja pieczywa, ryżu czy ziemniaków.

American Diabetes Association zalicza pomidory do warzyw nieskrobiowych, które powinny zajmować ważne miejsce w diecie diabetyków. Są źródłem witaminy C, potasu, błonnika i likopenu, czyli przeciwutleniacza nadającego im czerwony kolor.

Jeden lub dwa średnie pomidory zjedzone do posiłku zazwyczaj nie powinny stanowić problemu. Nie ma jednak jednej porcji odpowiedniej dla wszystkich, ponieważ reakcja organizmu zależy również od pozostałych składników dania.

Dotyczy to także pomidorków koktajlowych. Choć często smakują słodziej, nie zawierają na tyle więcej węglowodanów, by trzeba było ich unikać. Warto jedynie uważać na ilość, bo kilka sztuk to co innego niż całe duże opakowanie.

Jeśli po kanapkach z pomidorem poziom cukru wyraźnie wzrasta, przyczyną częściej jest pieczywo niż sam pomidor. Podobnie wygląda sytuacja z pizzą czy makaronem w sosie pomidorowym. Największe znaczenie ma łączna ilość węglowodanów w posiłku.

Szklanka soku pomidorowego dostarcza zwykle około 8–10 g węglowodanów. To znacznie mniej niż większość soków owocowych, dlatego taki napój może znaleźć się w diecie osoby z cukrzycą.

Nie oznacza to jednak, że można pić go bez ograniczeń. Sok zawiera mniej błonnika niż całe pomidory i jest mniej sycący. Wypicie dwóch lub trzech szklanek dostarczy już zauważalnej ilości węglowodanów.

Najlepiej wybierać produkty bez dodatku cukru i z niewielką ilością soli. Niektóre soki pomidorowe zawierają jej sporo, co jest szczególnie ważne dla osób z cukrzycą, którym towarzyszy nadciśnienie.

Passata i pomidory w puszce mogą być dobrym wyborem, pod warunkiem że nie zawierają dodatku cukru ani dużej ilości soli. Można przygotować z nich sos do makaronu, zupę czy leczo.

Koncentrat pomidorowy ma więcej węglowodanów niż świeże pomidory, ponieważ podczas produkcji usuwa się z niego dużą część wody. Zwykle jednak dodajemy do potrawy jedną lub dwie łyżki, więc taka ilość nie powinna stanowić większego problemu.

Większą ostrożność warto zachować przy ketchupie i gotowych sosach. Mogą zawierać cukier, syrop glukozowo-fruktozowy, skrobię i sporo soli. Jedna łyżka ketchupu nie musi wywołać dużego wzrostu glukozy, ale regularne jedzenie większych ilości może już mieć znaczenie.

Obróbka cieplna może zwiększać dostępność likopenu, który organizm lepiej przyswaja w obecności niewielkiej ilości tłuszczu, np. oliwy. Samo gotowanie nie sprawia też, że pomidory zaczynają gwałtownie podnosić poziom cukru.

Nieco inaczej wygląda sytuacja z suszonymi pomidorami. Ponieważ usunięto z nich wodę, w 100 g zawierają więcej węglowodanów i kalorii niż świeże. Często są też mocno solone lub sprzedawane w oleju. Nie trzeba ich jednak wykreślać z jadłospisu. Warto jedynie kontrolować porcję i sprawdzać skład produktu.

Pomidory mogą być stałym elementem diety osób z cukrzycą. Zawierają niewiele węglowodanów, mają niski ładunek glikemiczny i zazwyczaj nie powodują gwałtownych skoków poziomu cukru we krwi. Można je jeść zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu. Dobrym wyborem są również passata, przecier czy pomidory w puszce, najlepiej bez dodatku cukru i nadmiaru soli.

Większą uwagę warto zwrócić na ketchup, gotowe sosy, suszone pomidory oraz sok pomidorowy, szczególnie pity w dużych ilościach. Znaczenie mają nie tylko skład produktu i wielkość porcji, ale też pozostałe elementy posiłku. Większość osób z cukrzycą nie musi więc ograniczać pomidorów.

Źródło: ADA, NIH