Grzybice atypowe

Grzyby są dosłownie wszędzie, a wiele ich gatunków rozmnaża się za pomocą zarodników przenoszonych w powietrzu. Zarodniki mogą dostać się na powierzchnię ciała lub być wchłonięte razem z wdychanym powietrzem. Jeśli są one zarodnikami szkodliwych gatunków grzybów, mogą wywołać szkodliwe infekcje, w tym grzybice atypowe.

Grzyby mogą powodować różne rodzaje grzybic, czyli infekcji grzybiczych. Grzybice mogą być powierzchowne, jak w przypadku grzybic skóry takich jak na przykład grzybica stóp lub grzybica pachwiny, bądź podskórne, ograniczone do skóry i tkanki tłuszczowej tuż pod powierzchnią skóry. Mogą się także pojawić grzybice atypowe: grzybica narządowa, atakująca organy wewnętrzne lub grzybice systemowe, atakujące cały organizm oraz oportunistyczne infekcje, które atakują tylko osoby z osłabionym systemem odpornościowym, jak osoby chore na AIDS, bądź pacjenci po chemioterapii.

Do grzybic atypowych należą wewnętrzne infekcje grzybicze. Większość z nich wywołuje gatunek grzyba zwany Aspergillus. Zarodniki Aspergillusa mogą się dostać do organizmu wraz z wdychanym powietrzem. Aspergiloza może się zacząć w płucach, a z czasem przerodzić się w grzybicę systemową. Inne wewnętrzne infekcje grzybicze to: kandydoza, histoplazmoza i kryptokokoza.

Kryptokokoza również zaczyna się w płucach, z których może przenieść się do mózgu w wypadku, gdy odporność osoby zakażonej jest osłabiona. Kandydoza ze skóry roznosi się do przełyku lub krążenia – w tym przypadku jej rozwój może zagrażać życiu chorego. Histoplazmoza w rzadkich przypadkach atakuje cały organizm człowieka.

Na wewnętrzne infekcje grzybicze przepisywane są doustne leki przeciwgrzybicze. Antybiotyki są nie tylko nieskuteczne w leczeniu grzybic, a wręcz sprawiają, że chorzy są bardziej podatni na te infekcje. Leczenie grzybic jest szczególnie trudne ze względu na osłabioną odporność chorych na grzybice.

W większości przypadków grzybice dotykają powierzchni skóry lub tkanek podskórnych. Grzybice atypowe są rzadszymi przypadkami, których można uniknąć poddając się leczeniu we wczesnym stadium choroby.

Źródła

1. Szepietowski J. Grzybice skóry i paznokci, Medycyna Praktyczna, Kraków 2001, ISBN 83-88092-48-0
2. Baran E. Mikologia - co nowego?, Cornetis, Wrocław 2008, ISBN 978-83-61415-00-8
3. Błaszczyk-Kostanecka M., Wolska H. Dermatologia w praktyce, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3715-9
4. Mierzwińska-Nastalska E., Spiechowicz E. Grzybice jamy ustnej, Med Tour Pres International, Warszawa 1998, ISBN 83-903590-9-X