Klindamycyna - co to jest, wskazania, przeciwwskazania, działania niepożądane

Klindamycyna jest organicznym związkiem chemicznym, a także półsyntetycznym antybiotykiem należącym do grupy linkozamidów. Jej mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy materiału genetycznego bakterii. Klindamycyna to antybiotyk przepisywany na receptę, stosowany w przypadku zakażeń bakteryjnych. Działa na bakterie beztlenowe oraz bakterie Gram-dodatnie.

Klindamycyna działa w przypadku następujących drobnoustrojów: chlamydii, gronkowców Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes z grupy A, Streptococcus viridans, Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Actinomycetes spp., Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Propionibacterium, Mycoplasmahominis. Działa również przeciwpierwotniakowo, dlatego stosuje się ją w przypadku Pneumocystis czy Toxoplasmy.

Klindamycyna jest antybiotykiem wydawanym na receptę. Możemy dostać ją w postaci tabletek powlekanych, kapsułek, granulatu, roztworu do wstrzykiwań i infuzji, kremów, kremów dopochwowych.

Wskazaniem do stosowania klindamycyny są zakażenia wywołane bakteriami beztlenowymi oraz bakteriami Gram-dodatnimi. Antybiotyk ten stosuje się w leczeniu następujących chorób i dolegliwości:

• bakteryjnego zapalenia pochwy,
• bakteryjnego zakażenia jamy ustnej lub zębów,
• bakteryjnego zapalenia oskrzeli,
• bakteryjnego zapalenia płuc,
• rzęstistkowicy,
• bakteryjnego zakażenia kości i stawów
• zapalenia szpiku,
• bakteryjnego zakażenia skóry lub tkanek miękkich,
• zakażenia w obrębie jamy brzusznej,
• zapalenia zatok,
• posocznicy.

• Objawy i leczenie grzybicy pochwy
• Domowe sposoby na infekcje pochwy
• Świąd pochwy - co należy wiedzieć?

Stosowanie klindamycyny nie jest wskazane w przypadku kobiet ciężarnych oraz matek karmiących (można ją przyjmować jedynie w wyjątkowych przypadkach, za zgodą lekarza).

Antybiotyku nie powinny zażywać również osoby uczulone na klindamycynę, wykazujące wrażliwość na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Szczególną ostrożność powinni zachować także pacjenci borykający się z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (Myasthenią gravis, chorobą Parkinsona), osoby z zaburzeniami czynności wątroby, zaburzeniami przewodu pokarmowego.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza o przyjmowaniu innych leków, np. tabletek antykoncepcyjnych, erytromycyny, antybiotyków z grupy makrolidów, eteru, tubokuraryny, halogenki pankuronium. Większości z tych środków nie należy łączyć z klindamycyną, z powodu antagonistycznego działania zaobserwowanego in vitro.

Klindamycyna prócz swojego działania leczniczego może wywoływać tzw. działania niepożądane. Wśród najpopularniejszych skutków ubocznych klindamycyny wyróżnia się:

• wymioty,
• nudności,
• biegunkę,
• reakcję alergiczną (wysypkę),
• świąd skóry,
• owrzodzenie przełyku,
• zapalenie błony śluzowej jamy ustnej,
• zespół Stevensa-Johnsona,
• rzekomo błoniaste zapalenie jelit,
• zapalenie wątroby.

Pacjenci, którzy przez dłuższy czas przyjmują klindamycynę, powinni poddać się okresowej kontroli czynności nerek i wątroby. Powinni wykonać również badanie krwi, ponieważ długotrwałe stosowanie antybiotyku może skutkować zakażeniem, a także nadmiernym rozwojem drożdżaków (w szczególności w obrębie błon śluzowych).