Leczenie operacyjne impotencji

Obecnie stopnie leczenia zaburzeń erekcji przedstawiają się następująco:

• zmiana sposobu życia co wiąże się z porzuceniem nałogów i próbą zrezygnowania z zażywanych leków jeśli jest podejrzenie, że to one są odpowiedzialne za zaburzenia erekcji,
• poradnictwo i konsultacje psychologiczne,
• doustna terapia lekami z grupy inhibitorów 5-fosfodiesterazy (PDE-5) ( sildenafil),
• leczenie hormonalne ( analogii testosteronu),
• korzystanie z aparatów próżniowych,
• iniekcje do ciał jamistych penisa leków rozszerzających naczynia,
• postępowanie chirurgiczne,
• protezy penisa.

Obecnie, z wyjątkiem protezowania penisa, inne sposoby postępowania operacyjnego w zaburzeniach erekcji, są bardzo rzadko stosowane.

Leczenie chirurgiczne obejmuje:

• Leczenie naczyniowe obejmujące rekonstrukcje naczyniowe (zabiegi dotyczą naczyń tętniczych) oraz leczenie przecieków żylnych (zabiegi dotyczą żył członka),
• Zastępowanie ciał jamistych członka protezami.

Leczenie naczyniowe impotencji

Według Amerykańskiego Towarzystwa Urologicznego mężczyźni, którzy palą oraz chorują na cukrzycę leczoną insuliną, mają rozsiane zmiany naczyniowe, stale podwyższony poziom cholesterolu, cechy uszkodzenia nerwów w obrębie miednicy i krocza, nie są dobrymi kandydatami do operacji naczyniowych stosowanych w leczeniu zaburzeń erekcji.

Leczenie naczyniowe obejmuje operacje naprawcze w obrębie naczyń tętniczych doprowadzających krew do członka (rewaskularyzacja) oraz podwiązywanie żył penisa.

Operacje rewaskularyzacji naczyń

Rewaskularyzacja polega na ominięciu zablokowanej tętnicy (np. poprzez blaszkę miażdżycową) przez wykonanie przeszczepu żyły, najczęściej z nogi lub wykorzystaniu tętnicy nabrzusznej dolnej do wykonania ominięcia (bypassu). Umożliwi to prawidłowy napływ krwi do członka.

Podwiązanie żył

Zabieg wykonuje się aby zahamować nadmierny, nieprawidłowy wypływ z penisa poprzez układ żylny. Żyły takie są podwiązywane, część z nich jest usuwana. Podwiązywane są żyły, przez które następuje wzmożona ucieczka krwi z zatok jamistych (głównie żyły grzbietowej i głębokiej prącia).

Protezowanie członka

Obecnie protezowanie jest najczęściej wybieraną formą leczenia chirurgicznego, leczenie naczyniowe wciąż wykonywane jest wybranych ośrodkach specjalistycznych. Protezy penisa są użyteczną i efektywną formą leczenia zaburzeń erekcji dla osób, które nie odpowiadały na dotychczasowe leczenia impotencji.

Istnieją dwie zasadnicze grupy protez:

• półsztywne,
• hydrauliczne.

Protezy półsztywne

Zbudowane są z metalowego rdzenia np. srebrnego, z zewnątrz otoczone obojętnym dla organizmu tworzywem sztucznym.

Protezy hydrauliczne

Są urządzenia zwykle kilkuczęściowe (od 3do1 w przypadku najnowocześniejszych). W związku z tym, że są one bardziej fizjologiczne, są bardziej preferowane zarówno przez chorych jak i lekarzy-operatów.

Proteza 3-częściowa

Najstarszy typ protezy, składa się z 2 zbiorników usztywniających wszczepianych w ciała jamiste prącia, zbiornika z płynem, który jest wszczepiany w okolicy nadpęcherzowej oraz pompki umieszczanej w mosznie.

Proteza 2-częściowa

Różnica w budowie, w stosunku do proteza 3-częściowej jest taka, że nie wszczepia się zbiornika z płynem w okolicy pęcherza, jego funkcję przejmuje zbiornik pompki.

Proteza 1-częściowa

Najnowocześniejsza, rolę pompki pełni część dystalna, rolę zbiornika płynu część bliższa. Aby uzyskać zwiotczenie, wystarczy zgiąć protezę w połowie członka.

Źródła

1. Fibak J. CHIRURGIA. Podręcznik dla studentów medycyny., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2708-X
2. Bielecki K. Narzędzia, protezy i szwy chirurgiczne, Makmed, Lublin 2008, ISBN 978-83-924475-5-9
3. Borkowski A. Urologia - podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3758-6
4. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3