Może latami rozwijać się po cichu. "Jeśli zaczyna boleć, może być już zbyt późno"

W Polsce z cukrzycą może żyć nawet 4 mln osób. Choroba nie zawsze daje o sobie znać, szczególnie na początku. Niektórzy dowiadują się o niej przypadkiem, podczas rutynowych badań. Inni przez długi czas nie podejrzewają, że mają podwyższony poziom glukozy.

Jak wyjaśnia dr Paweł Banaś w rozmowie z PAP, brak dolegliwości bywa jednym z powodów, dla których pacjenci lekceważą rozpoznanie. Skoro czują się dobrze, zdarza im się odstawiać leki lub nie przestrzegać zaleceń.

– Choroby, które nie dają takich realnych dla pacjentów objawów, jak ból czy duszność, często są bagatelizowane. Pacjenci podchodzą do nich pobieżnie, nie przyjmują leków lub nie stosują się do zaleceń. Tymczasem odległe powikłania mogą być bardzo groźne, a w konsekwencji nawet skracać życie – tłumaczy lekarz.

Jednym z najczęstszych mitów jest przekonanie, że cukrzyca dotyczy wyłącznie osób starszych, otyłych lub jedzących dużo słodyczy. W rzeczywistości może rozwinąć się również u młodych i szczupłych ludzi.

Cukrzyca typu 1 jest chorobą autoimmunologiczną. Układ odpornościowy niszczy komórki trzustki odpowiedzialne za produkcję insuliny. Choroba często pojawia się u dzieci i młodych dorosłych, a jej objawy mogą narastać szybko. Osoby z tym rozpoznaniem muszą przyjmować insulinę.

Inaczej rozwija się cukrzyca typu 2. Dużą rolę odgrywają tu predyspozycje genetyczne, nadmierna masa ciała i insulinooporność. Organizm wytwarza insulinę, ale nie potrafi jej odpowiednio wykorzystać lub produkuje jej zbyt mało.

Lekarz przypomina również o stanie przedcukrzycowym. To sygnał ostrzegawczy, którego nie warto ignorować. Zmiana nawyków i odpowiednie leczenie mogą zmniejszyć ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2.

Przez lata podwyższony poziom glukozy może niszczyć naczynia krwionośne i nerwy. Początkowo pacjent może nie zauważać żadnych zmian, choć choroba stopniowo prowadzi do uszkodzeń.

Do najgroźniejszych powikłań należą zawał serca i udar mózgu. Cukrzyca zwiększa również ryzyko niedokrwienia nóg, uszkodzenia nerek, pogorszenia wzroku oraz neuropatii, która może powodować drętwienie, pieczenie i zaburzenia czucia, szczególnie w stopach.

Dlatego tak ważne są regularne badania, przyjmowanie zaleconych leków i kontrolowanie poziomu cukru. Leczenie nie powinno kończyć się wtedy, gdy pacjent czuje się dobrze.

– Im lepiej wyrównamy cukrzycę i im lepiej jako pacjenci ją zrozumiemy, tym bardziej możemy odroczyć odległe powikłania, a w niektórych przypadkach nawet ich uniknąć. Jeśli cukrzyca zaczyna boleć, może być już zbyt późno – podkreśla dr Banaś.

Źródło: PAP