Obrzęk śluzowaty – co to jest, objawy, przyczyny, rozpoznanie i leczenie

Obrzęk śluzowaty (łac. myxoedema) nazywany też chorobą Gulla lub obrzękiem śluzakowatym towarzyszy pacjentom z niedoczynnością tarczycy, np. osobom chorującym na Hashimoto. Obrzęk obejmujący okolice twarzy, powiek i kończyn następuje na skutek odkładania się hydrofilnych mukopolisacharydów w tkance podskórnej. Mukopolisacharydy to nic innego, jak silnie wiążące wodę organiczne związki chemiczne z grupy glikozoaminoglikanów. Na skutek obrzęku śluzowatego twarz chorego staje się opuchnięta, zmęczona i maskowata.

Obrzęk śluzowaty (łac. myxoedema) objawia się obrzękiem twarzy, powiek, a w niektórych przypadkach także innych części ciała. Ponadto, u chorych zauważyć można następujące objawy chorobowe:

• zmęczenie,
• apatia,
• uboga mimika twarzy,
• zmniejszona potliwość,
• obniżona temperatura ciała a także uczucie zimna,
• zwiększona masa ciała,
• bladość skóry,
• rogowacenie naskórka,
• zaburzona praca gruczołów płciowych,
• wypadanie włosów,
• problemy z koncentracją,
• zaburzenia menstruacji,
• wahania nastroju,
• bradykardia (stan, w którym częstość akcji serca wynosi poniżej 60 razy na minutę).

Obrzęk śluzowaty następuje na skutek zaburzeń procesów przemiany materii. Towarzyszy on chorym na niedoczynność tarczycy (np. pacjentom z Hashimoto).

Obrzęk tkanek w tej sytuacji spowodowany jest gromadzeniem się hydrofilnych mukopolisacharydów w tkance podskórnej. U pacjentów z obrzękiem śluzowatym zaobserwować można zwolnienie czynności fizycznych, a także psychicznych.

Rozpoznanie obrzęku śluzowatego odbywa się na podstawie badań hormonalnych. Badane są hormony tarczycy, takie jak tyroksyna(T4), trójjodotyronina (T3). Oprócz tego TSH, inaczej hormon tyreotropowy, który produkowany jest przez przysadkę mózgową. U pacjentów z niedoczynnością tarczycy zauważa się podwyższony poziom TSH i obniżony poziom hormonów tarczycy. W wielu przypadkach lekarz zleca również wykonanie badania ultrasonograficznego.

Leczenie obrzęku śluzowatego oparte jest przede wszystkim na leczeniu przyczyn chorobowych. Pacjent może zostać poddany leczeniu substytucyjnemu (polegające na uzupełnianiu hormonów tarczycy) lub leczeniu tyreostatycznemu (wówczas dostaje leki, które hamują funkcje wydzielania gruczołu tarczowego).