Operowali ofiary ataku w Krakowie. "Część lekarzy i pielęgniarek zgłosiła się sama"

Mateusz Różański, WP abcZdrowie: Na początku, w imieniu naszej redakcji, chciałbym panu i całemu waszemu zespołowi podziękować za waszą pracę i za to, co zrobiliście dla osób poszkodowanych w ataku.

Dr Rafał Depukat, p.o. kierownika bloku operacyjnego w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie: Dziękuję bardzo.

Proszę powiedzieć, jak cała sytuacja wyglądała z waszej perspektywy, kiedy trafili do was pierwsi pacjenci?

Pierwsi pacjenci trafili do nas przed godziną 16:00 – byli przywożeni przez zespoły ratownictwa medycznego. Zostaliśmy powiadomieni na bloku operacyjnym, że pacjenci, z uwagi na specyfikę obrażeń, będą wymagali natychmiastowych zabiegów. Po uzyskaniu informacji o zdarzeniu masowym powiadomiłem osoby koordynujące – pielęgniarki i lekarzy o zapotrzebowaniu na dodatkowy personel. Część lekarzy i pielęgniarek zgłosiła się sama, bo wiedzieli o sytuacji z mediów i zdawali sobie sprawę, że każda para rąk do pomocy jest potrzebna.

Kilkadziesiąt osób z naszego zespołu przyjechało w ciągu 15–20 minut. Zaczęliśmy przygotowywać kolejno nasze 20 sal operacyjnych, które mamy na bloku. Po kolei je szykowaliśmy, uzbrajaliśmy i jednocześnie dowiadywaliśmy się, jaki będzie zakres potrzebnej interwencji – ile operacji będziemy musieli wykonać. Przyjechali lekarze, operatorzy, anestezjolodzy oraz pielęgniarki anestezjologiczne i operacyjne, personel pomocniczy. Zaczęliśmy po kolei przyjmować pacjentów na bloki i operować.

Przyjechali też ci lekarze i pielęgniarki, którzy byli już po swoich dyżurach i mieli wolne?

Tak. U nas standardowo zmiana na bloku w trybie weekendowym ma miejsce około godziny 18:30–19:00, więc przyjechały osoby, które były już dawno poza szpitalem. W trakcie takiego dyżuru skład operacyjny standardowo zapewnia uruchomienie maksymalnie trzech stołów.

Tymczasem jednoczesne operowanie pacjentów z takimi ranami [jak po sobotnim zdarzeniu – red.] jest bardzo trudne. Potrzebne jest też dużo krwi i produktów krwiopochodnych, leków, więc do każdego z nich potrzebny był ponadstandardowy zespół. Im więcej rąk do pomocy, tym oczywiście lepiej.

Ile ostatecznie stołów operacyjnych uruchomiliście?

Otworzyliśmy sześć sal operacyjnych natychmiast i mieliśmy jeszcze gotowość do uruchomienia kolejnych dwóch–trzech stołów, by w razie czego można było dalej operować, ale operowaliśmy równocześnie na sześciu salach.

A w jakim stanie są teraz ci pacjenci?

Pacjenci, którzy byli operowani przez nas, zostali w niedzielę przekazani na oddziały. W tym momencie nie mam szczegółowej informacji, jak się mają. Z tego, co mi wiadomo, to ich stan się poprawia.

Jakie są procedury postępowania w takich nagłych sytuacjach jak w sobotę?

Nasz szpital jest centrum urazowym, więc mamy gotowe procedury na sytuacje nagłe, czyli tak zwane zdarzenia masowe lub katastrofy. Zawierają one informacje, kto kogo powiadamia i w jaki sposób oraz zasady dalszego postępowania.

Mamy procedury rozpisane w odniesieniu do działania poszczególnych pracowników szpitala. Kluczowe są osoby zarządzające i koordynujące pracę – one są odpowiedzialne też za zapewnienie odpowiednich środków i wezwanie odpowiedniej liczby personelu, żeby można było operować i ratować pacjentów.

Po tym ataku najtrudniej na pewno było na początku. Nie wiedzieliśmy do końca, jakiej pomocy będą od nas potrzebowały osoby poszkodowane. Ale gdy otrzymaliśmy potrzebne informacje, mogliśmy odpowiednio zarządzać naszą pracą i personelem, by móc jak najszybciej i sprawnie pomóc pacjentom.

Jak poradziliście sobie z poważnymi ranami postrzałowymi? Na szczęście nie są one w naszych czasach częstym zjawiskiem w polskich szpitalach.

Jak wspominałem, jesteśmy centrum urazowym od wielu lat. Dzięki temu mamy doświadczone zespoły, które wiedzą, jak sobie radzić z tak poważnymi ranami. Chyba każdy z naszych operatorów i anestezjologów miał w przeszłości z takimi ranami do czynienia, więc w tym zakresie mamy i wiedzę, i umiejętności. To nie było dla nas nic nowego. Oby tylko korzystanie z tych umiejętności przydawało się nam jak najrzadziej.

Wiele osób pyta o ratowanie samego napastnika, który również do was trafił.

Pacjent to pacjent. Operujemy wszystkich i staramy się ratować wszystkich.