Owczarek – odmiany, specyfika, choroby, żywienie

Owczarek niemiecki, pozujący na silnego, nieco agresywnego psa, często mylony jest z wilczurem. Długi pysk, umięśnione, smukłe i zwinne ciało, spowodowały, że wykorzystaniem owczarka niemieckiego zainteresowała się policja i wojsko. Rasa ta wykazuje bowiem zdolność współpracy z człowiekiem i podlega tresurze.

Wbrew wyglądowi, owczarek niemiecki jest psem posłusznym i lojalnym. Potrzebuje dużo przestrzeni, by móc się wybiegać i opanować żywiołowy charakter. Przecięta długość życia owczarka niemieckiego to 13 lat, jednak psy te mają skłonność do zapadania na choroby kości, w tym nowotwory, a także dolegliwości stawów i przerost prostaty.

Owczarek podhalański jest bardziej uparty od swojego brata, owczarka niemieckiego. Nie jest łatwo skłonić go do wykonywania zadań, jednak psy te mają wpisane w osobowość sprawowanie pieczy nad stadami, np. owiec. Owczarek podhalański uczy się poprzez obserwację, na komendy i agresywne skłanianie do współpracy reagując niechęcią.

Owczarek podhalański charakteryzuje się długawą sierścią, często białą. Dorosły pies osiąga nawet 70 cm wzrostu przy wadze 45-50 kg. Wierny towarzysz człowieka, nietolerujący obcych i mający silny zmysł obronny często zapada na choroby stawów, zapalenie uszu i alergie pokarmowe.

Owczarek szkocki długowłosy to rasa typowo pasterska i zaganiająca. Długi pysk, imponująca postawa i owłosienie spowodowały, że to właśnie owczarek szkocki stał się bohaterem kultowego filmu "Lassie, wróć", który doczekał się aż 11 sequeli. To rasa wyjątkowo wierna i rodzinna, rzadko agresywna.

Decydując się na wybór owczarka szkockiego na domowego pupila, powinnyśmy pamiętać, że psy powinny być hodowane na dużych przestrzeniach i wykorzystywane do pilnowania stada. Konieczne jest częste czyszczenie i wyczesywanie długiej sierści.

Owczarek szkocki długowłosy cierpi na choroby oczu, m.in. PRA, czyli postępujący zanik siatkówk i CEA, wrodzoną chorobę oczu psów. Ponadto owczarki szkockie są narażone na dysplazję stawów biodrowych.

Owczarek belgijski to typowy pies obronny i stróżujący. Do pracy wykorzystuje go m.in. armia i policja. Tresura owczarka belgijskiego musi jednak polegać na różnorodności i zabawie, nie zaś wymaganiu posłuszeństwa i powtarzanych komendach, jak przy szkoleniu owczarków niemieckich.

Krynologia, czyli nauka o psach, wskazuje, że owczarek belgijski ma skłonność do zachorowań na niedoczynność tarczycy, bielactwo, padaczkę i choroby stawów.

W kwestii żywienia każdej rasy owczarków należy skupić się na dostarczaniu psom odpowiedniej ilości witamin i minerałów. Wapń, fosfor, magnez, witamina E i C będą kluczowe w ochronie oczu i stawów owczarka. W okresie wzrostu do posiłku warto dodawać również preparaty wzbogacone o glukozaminę i chondroitynę dla prawidłowego rozwoju stawów.

Oprócz kupnych karm dla dużych psów, w diecie owczarka może znaleźć się kasza, makaron, mięso, jajka i kości.