Co to jest parakeratoza?
Parakeratoza, czyli patologiczny rozrost komórek nabłonka i jego nadmierne rogowacenie, nie jest chorobą, a jedynie objawem. Jej przyczyną jest niewłaściwa produkcja prekursora keratyny. To z kolei skutkuje brakiem warstwy ziarnistej w nabłonku, pręcikowatych jąder w komórkach warstwy rogowej oraz jej zagęszczeniem.
Patologia jest typowa dla chorób skóry przebiegających z nadmierną proliferacją naskórka, w tym na przykład łuszczycy, choć nieprawidłowe rogowacenie może dotyczyć również szyjki macicy.
Zobacz także
Parakeratoza szyjki macicy
Przyczyny występowania parakeratozy w obrębie nabłonka szyjki macicy obejmują:
stosowanie wkładek wewnątrzmacicznych,
irygacje,
nawracające zapalenia,
infekcje przenoszone drogą płciową,
przezszyjkowe interwencje chirurgiczne,
obniżenie odporności,
* zaburzenia hormonalne.
Jakie są objawy zaburzenia?
Ponieważ tkanka ma zmniejszoną sprężystość, szyjka macicy objęta parakeratozą jest pomarszczona, nieelastyczna i podatna na uszkodzenia. Przypadłość nie jest jednak dokuczliwa, choć może pojawić się świąd czy ból. Jeśli zmiany są rozległe i zaawansowane, obserwuje się obfite i nieprzyjemnie pachnące upławy, dyskomfort podczas stosunku płciowego i plamienia po nim. Najczęściej jednak, ponieważ z patologią wiąże się wiele zaburzeń i okoliczności medycznych, jej symptomy mogą nie być oczywiste. Bywają zamaskowane. To dlatego najczęściej parakeratoza jest stwierdzana przypadkiem, podczas badania ginekologicznego.
Rozpoznanie i leczenie
Podczas badania ginekologicznego u kobiety, która zmaga się z parakeratozą szyjki macicy, specjalista stwierdza:
nadmiernie rogowaciejącą błonę śluzową macicy,
obecność zrogowaciałych blaszek,
* zmiany w strukturze nabłonka.
Aby potwierdzić diagnozę, wykonuje się badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, a także kolposkopię, która pozwala na zlokalizowanie zmiany i określenie jej zakresu.
W przypadku stwierdzenia parakeratozy szyjki macicy bardzo ważne jest, by ustalić i usunąć przyczynę zaburzenia oraz pozbyć się ognisk patologicznych. Wybór metody leczenia parakeratozy zależy od przyczyny zmian, choć pod uwagę bierze się ich stopień zawansowania i rozległość. W przypadku infekcji bakteryjnych zaleca się antybiotykoterapię. Inne sposoby to krioterapia, koagulacja, waporyzacja. Jeżeli zmiana nie jest duża, nie stwierdza się obecności ognisk zmian nowotworowych, zalecana jest wyłącznie obserwacja.
PYTANIA I ODPOWIEDZI LEKARZY NA TEN TEMAT
Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem:
Wszystkie odpowiedzi lekarzy
Parakeratoza a łuszczyca
Łuszczyca to choroba przewlekła i zapalna, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami chorobowymi na skórze. Dotyczy 2% populacji. Jej podstawowym objawem jest przyspieszone, nieprawidłowe i nadmierne rogowacenie skóry, czyli właśnie parakeratoza. To schorzenie uwarunkowane genetycznie o dziedziczeniu wielogenowym. Drugą ze wskazywanych przyczyn jest podłoże immunologiczne.
Objawy łuszczycy, jakie obserwowane są w obrębie skóry w fazie aktywności choroby są charakterystyczne. Choroba cechuje się obecnością na skórze czerwonych grudek, które są pokryte srebrzystą łuską. Zwykle są zlokalizowane na:
owłosionej skórze głowy,
w okolicy krzyżowej,
* na wyprostnej powierzchni łokci i kolan.
Łuszczyca może objąć również paznokcie i objawiać się pod postacią punkcikowatych zagłębień na powierzchni płytki. Wykwity o średnicy większej niż 1 cm określane są mianem blaszek łuszczycowych, które łatwo daje się zdrapać. Innym objawem dermatozy jest tzw. objaw Auspitza. Potarcie wrażliwej skóry prowadzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych. Pojawia się kropelkowate krwawienie w miejscu, w którym zdrapano łuski.
Rozpoznanie i leczenie łuszczycy
Choroba charakteryzuje się nawrotowym i przewlekłym przebiegiem, podczas którego odnotowuje się okresy zaostrzania się zmian oraz ich remisji. Łuszczyca diagnozowana jest w oparciu o badanie chorego, które ujawnia wszystkie typowe objawy choroby.
Sposób leczenia łuszczycy zależy od rodzaju choroby, a także tego, jaka powierzchnia skóry jest objęta procesem chorobowym. Gdy zmiany są lekkie, a uszkodzony naskórek obejmuje nie więcej niż 25% ogólnej powierzchni ciała, stosuje się leczenie miejscowe. Gdy stopień uszkodzenia naskórka jest większy, wykorzystuje się leczenie ogólnoustrojowe miejscowe (metody leczenia skojarzonego).
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
