Poznaj najdziwniejsze choroby świata. Zaskoczyły one niejednego lekarza

Istnieją na świecie choroby, których przyczyny wciąż nie zostały poznane. Występują co prawda wyjątkowo rzadko, ale biorąc pod uwagę fakt, że nie znamy patogenów, które mogą je powodować, potrafią być bardzo groźne dla zdrowia i życia. O wielu z nich mogliście nawet nigdy nie słyszeć, bo są to wyjątkowo osobliwe przypadki. Wśród najdziwniejszych chorób świata warto wyróżnić następujące schorzenia.

Na pewno wielu z nas zdarzyło się przez przypadek zjeść trochę piasku czy kredy. Pamiętacie ten niesmak w ustach? Niektóre osoby jednak zajadają się takimi rzeczami ze smakiem. W ich codziennym menu znajduje się ziemia, szkło, plastik, błoto, włosy, drewno. Chorobę obserwuje się u wszystkich grup wiekowych, ale najczęściej u kobiet w ciąży i u małych dzieci, zwłaszcza opóźnionych w rozwoju, wśród których jest to najbardziej rozpowszechnione zaburzenie odżywiania. Łaknienie spaczone może się także wiązać z chorobami mózgu.

Zobacz także: Czy cierpisz na zaburzenia odżywiania?

Pod tą obco brzmiącą nazwą kryje się bardzo dziwna choroba, przez którą w organizmie człowieka pojawia się coraz więcej kości. Zastępują one ścięgna, mięśnie i więzadła. Schorzenie to jest niesamowicie niebezpieczne, ponieważ z czasem coraz trudniej jest się poruszać, wykonywać najprostsze czynności, jeść, oddychać, mówić.

Kiedy boli nas głowa, ząb lub złamiemy sobie rękę, wtedy oddalibyśmy wszystko, by nie czuć cierpienia. Niektórzy ludzie rzeczywiście nie doświadczają dolegliwości bólowych. Niestety, nie jest to powód do zadowolenia. Osoby z tym syndromem (CIPA to skrótowiec pochodzący od angielskich słów congenital insensitivity to pain with anhidrosis i oznacza wrodzona obojętność na ból z anhydrozą) nie czują bólu i przez to nie mają wrodzonych odruchów obronnych. Mogą ulec poważnemu poparzeniu, skaleczeniu, a nawet stracić jakąś część ciała.

Mało kto chciałaby wyglądać na starszego niż jest w rzeczywistości. Tymczasem osoby, które cierpią na lipodystrofię zmagają się właśnie z tym problemem. Dzieje się tak, ponieważ na ich twarzy (również na rękach i nogach) nie ma tkanki tłuszczowej. Przez to skóra jest obwisła i pozbawiona witalności.

Jesteś fanem „Pamiętników wampirów” lub „Zmierzchu”? Czy wiesz, że naprawdę istnieją ludzie, którzy zachowują się jak wampiry? Nie robią tego celowo. Cierpią na chorobę zwaną porfirią. Objawia się ona wstrętem do światła, po wyjściu na słońce u chorego mogą pojawić się pęcherze. Bardzo często dochodzą do tego zniekształcenia twarzy.

Zobacz także: Dowiedz się więcej o porfirii

Uczulenie na zwykłą wodę to nie tylko bardzo bolesna, ale również kłopotliwa przypadłość. Po każdej kąpieli czy prysznicu na skórze pojawia się obrzęk i zaczerwienie. Osoby z tą alergią muszą unikać wychodzenia z domu w deszczowy dzień. Nawet płacz sprawia im fizyczny ból. Na szczęście zazwyczaj nie odczuwają żadnych dolegliwości podczas picia wody.

Zobacz także: 5 prysznicowych nawyków, które niszczą Twoją skórę

Trichotillomania jest zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym. Polega na nieopanowanym wyrywaniu sobie włosów z różnych części ciała. Osoba, która na nie cierpi, czuje napięcie, które narasta i ustępuje po wyrywaniu włosów. Pacjent po wyrwaniu włosów odczuwa ulgę, niekiedy zadowolenie lub ekscytację. Zdarza się, że schorzenie występuje z inną chorobą o nazwie trichofagia (przymus zjadania swoich włosów). Objawy chorobowe mogą pojawić się u osób w różnym wieku, nawet u małych dzieci.

Arhinia jest jedną z najrzadszych chorób, a właściwie wad rozwojowych na świecie. Do tej pory zarejestrowano nie więcej niż 30 przypadków osób z tym schorzeniem. Częstość wady szacowana jest na mniej niż 1:100 000 żywych urodzeń. Dzieci dotknięte zaburzeniem rozwojowym o nazwie arhinia rodzą się bez nosa. Choroba charakteryzuje się płaską, trwardą okolicą nad górną wargą, nierozczepionym podniebieniem. U dziecka dotniętego arhinią mogą występować szczątkowe tkanki miękkie nosa, a także ślepo zakończone dołki w miejscu, w którym zazwyczaj występują nozdrza.

Osoby z tą przypadłością zupełnie inaczej postrzegają otaczającą je rzeczywistość niż zdrowe osoby. Przedmioty znajdujące się dookoła nich widzą jako większe bądź mniejsze, dłuższe lub krótsze. Kiedy patrzą w lustro, wydaje im się, że mają wielki nos lub malutkie uszy.

Słoniowacizna (inaczej obrzęk limfatyczny) to obrzęk tkanek, który jest wywołany zastojem limfy wskutek wad wrodzonych lub nabytego uszkodzenia naczyń chłonnych. Jest to choroba, która bardzo utrudnia normalne funkcjonowanie. Charakteryzuje się znacznym zgrubieniem skóry na nogach, a także na narządach płciowych. Patrząc na osobę chorą, widzimy kończyny, które są nieproporcjonalnie duże w porównaniu do innych części ciała. Słoniowacizna w krajach tropikalnych jest przenoszona przez komary, ale w innych warunkach jest wadą wrodzoną.

Wieloczynnikowa nadwrażliwość chemiczna (Multiple Chemical Sensitivity – MCS), nazywana też chorobą XX wieku, opisywana jest jako chroniczna przypadłość. Osoby na nią cierpiące odczuwają silną reakcję przy wystawieniu na działanie chemikaliów lub innych szkodliwych substancji. Głównymi podejrzanymi są:

• tworzywa sztuczne,
• tkaniny syntetyczne,
• artykuły pachnące,
• dym,
• pestycydy,
• produkty naftowe,
• farby.

Wieloczynnikowa nadwrażliwość chemiczna nazywana również syndromem Multiple Chemical Sensitivity, cechuje się nietypową właściwością. Ślepe próby wykazały, że osoby dotknięte tą chorobą, w rzeczywistości nie reagują na substancje chemiczne. Testy otwarte udowodniły z kolei, że osoby dotknięte schorzeniem, mają objawy chorobowe, kiedy są świadome (lub wierzą), że są narażone na czynniki chemiczne.

Angielskie poty to tajemnicza i niezwykle złośliwa choroba, która nękała najpierw Anglików, a następnie pozostałych Europejczyków w XV i XVI wieku. Przypuszcza się, że przyczyną angielskich potów mógł być hantawirus. Symptomy pojawiały się nagle i miały dramatyczny przebieg, często uśmiercając ofiary w przeciągu kilku godzin. Osoby dotknięte schorzeniem uskarżały się na wysoką temperaturę ciała, bóle mięśni i kości. Do tego dochodziły krwotoki oraz obfite pocenie.

Najbardziej zagadkowa jest przyczyna przypadłości. Często obwinia się ogólny wysoki poziom zanieczyszczeń, brudu i ścieków, które mogły być siedliskami wielu bakterii wywołujących infekcje. Pierwszy wybuch epidemii nastąpił pod koniec Wojny Dwóch Róż (1455-1485), więc część historyków przypuszcza, że chorobę mogli przywieźć ze sobą francuscy najemnicy przybyli do kraju wraz z Henrykiem VII, zwłaszcza że oni sami nie zapadali na tę chorobę.

Zespół eksplodującej głowy to schorzenie polegające na słyszeniu głośnych, nieprzyjemnych dźwięków przypominających:

• wybuch bomby,
• strzały,
• krzyki,
• eksplozje,
• głośne trzaskanie drzwiami,
• ryk zwierząt,
• głosy,
• fale morskie rozbijające się o skały

Osoba dotknięta przypadłością ma wrażenie, jakby nieprzyjemne dźwięki dochodziły z wnętrza jej głowy. Dźwięki pojawiają się zazwyczaj godzinę, dwie po zaśnięciu. Nie są one częścią marzeń sennych i mogą pojawić się na jawie. Głośnym odgłosom zazwyczaj towarzyszą dolegliwości bólowe.

Etiologia zespołu eksplodującej głowy nie jest znana, jednak istnieją przypuszczenia, że jest to powiązane ze stresem i skrajnym zmęczeniem. Choroba może pojawić się w każdym wieku. W większości przypadków dotyka płci kobiecej. Ataki mogą być jednorazowe lub nawracające.

Choroba kiwania objawia się upośledzeniem umysłowym oraz fizycznym. U dzieci, które są nią dotknięte, występuje trwałe zahamowanie wzrostu. Po raz pierwszy chorobę odkryto w latach sześćdziesiątych w Sudanie. W późniejszym zaobserwowano ją również na górskich obszarach Tanzanii.

Schorzenie nazywane jest chorobą kiwania, ponieważ cierpiące na nią dzieci kiwają głowami w trakcie jedzenia lub kiedy jest im zimno. Napady te są krótkie i ustępują po tym, jak maluch przestaje jeść i kiedy robi mu się ciepło. Co nietypowe, chory nie wykazuje objawów, kiedy dostanie do jedzenia nieznany produkt, jak na przykład niewidziany nigdy dotąd batonik.

Etiologia choroby nie jest znana. Specjaliści podejrzewają jednak, że może mieć ona związek z pasożytniczym robakiem o nazwie Onchocerca volvulus.

Zespół wymiotów okresowych jest zaburzeniem czynnościowym układu pokarmowego. Etiologia tej przypadłości również nie została poznana. Choroba charakteryzuje się powtarzającymi się atakami:

• bólu brzucha,
• bólu głowy,
• migreny,
• wymiotów,
• intensywnych nudności

Ataki związane z zespołem wymiotów okresowych mogą trwać od kilku godzin do nawet kilku dni. U niektórych pacjentów występują cyklicznie przez kilka tygodni do kilku miesięcy. Pauzy pomiędzy atakami związanymi z zespołem wymiotów okresowych są z kolei bezobjawe. Choroba prowadzi to do problemów z normalnym życiem, snem, odżywianiem i koncentracją.