Rekonstrukcja powieki

Do najczęstszych wskazań do wykonania zabiegu rekonstrukcji powieki zaliczamy kilka przypadków.

Wycięcie guza

Najczęstszą przyczyną zabiegów rekonstrukcji powieki jest uraz, natomiast drugie miejsce zajmuje

rak powieki. Za 90% przypadków raka powieki odpowiada rak podstawnokomórkowy skóry, który jest nowotworem złośliwym. Wśród innych nowotworów, które mogą wymagać usunięcia, a w konsekwencji również zabiegu rekonstrukcji, jest również rak kolczystokomórkowy skóry.

Entropion

Jedną z przypadłości korygowanych podczas operacji powieki jest entropion. Schorzenie to polega na wywinięciu powieki do wewnątrz. Jest to nie tylko defekt estetyczny, lecz również problem natury medycznej, gdyż wywinięta powieka może podrażniać gałkę oczną. Chirurg może skorygować ten defekt poprzez wykonanie szwów ściągających powiekę. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym.

Ptoza

Niekiedy rekonstrukcję powieki przeprowadza się w przypadku ptozy, czyli nienaturalnego opadnięcia powieki. Schorzenie może czasami znacznie utrudniać widzenie. W tym przypadku również podaje się środki znieczulające miejscowo, a chirurg wykonuje niewielkie nacięcie powieki, po czym zaszywa je tak, aby powieka łączyła się z kontrolującym ją mięśniem nieco wyżej niż wcześniej.

Urazy mechaniczne oka

Bardziej wymagające są przypadki rozdarcia i ran na powiece. Jeśli mamy do czynienia z poważnym ubytkiem tkanki na powiece (w wyniku uszkodzenia mechanicznego bądź po usunięciu guza powieki), koniecznym może się okazać pobranie fragmentu tkanki z innej części ciała i wykonanie przeszczepu. Ta operacja oka wymaga znieczulenia ogólnego. Obecnie stosuje się przeszczep ochrzęstnowo–chrzęstny z małżowiny usznej. Jest to metoda prosta, nie powodująca zniekształceń powieki oraz wykonywana podczas jednego zabiegu. Dzięki niej można dokładnie zrekonstruować zarówno dolną, jak i górną powiekę. Przeszczepiona tkanka chrzęstna bardzo dobrze zastępuje struktury utracone, które odpowiedzialne były za podtrzymywanie powieki. Ochrzęstna, która jest zachowana od strony gałki ocznej, stanowi dobre podłoże do samoistnego odtworzenia się nabłonka spojówki. Przeszczep ochrzęstno–chrzęstny nie wpływa na czynności ruchowe zdrowej powieki, co ewidentnie jest jego największa zaletą. Efektem tego zabiegu jest odtworzona powieka o prawidłowym kształcie, utrzymującym się stale i zachowanych czynnościach ruchowych (mruganie). Pacjent po takim zabiegu zostaje pod kontrolą specjalisty 2-4 lata.

Uszkodzenia lub defekty powieki wpływają nie tylko na wygląd, lecz mogą również uniemożliwiać prawidłowe funkcjonowanie oka. Korekcja powiek może zapobiec poważnym komplikacjom, w tym łzawieniu i zaburzeniom w odpływie łez, odsłonięciu rogówki i niedomykalności szpary powiekowej. Ważne jest, aby w czasie rekonwalescencji dbać o operowane oko, zmieniać specjalistyczne opatrunki, których celem jest wymodelowanie powieki.

Źródła

1. Współczesne poglądy na temat rekonstrukcji powiek i dróg łzowych po usunięciu nowotworów okolicy powiek
2. Niżankowska M. H. Okulistyka - podstawy kliniczne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 83-200-3224-6
3. Kański J.J. Diagnostyka kliniczna w okulistyce, Urban & Partner, Wrocław 2008, ISBN 978-83-60290-84-2
4. Kański J.J., Nischal K. Okulistyka. Objawy i różnicowanie, Urban & Partner, Wrocław 2000, ISBN 83-87944-60-2