Somnoplastyka w leczeniu chrapania

Somnoplastyka jest unikalną metodą chirurgiczną stosowaną w celu leczenia chrapania stałego poprzez usunięcie tkanek podniebienia miękkiego i języczka. W przeciwieństwie do innych metod, somnoplastyka wykorzystuje energię fal radiowych o niskiej częstotliwości, by wykonywać kontrolowane wypalanie w określonych miejscach. Są one ostatecznie wchłaniane przez organizm, zmniejszając objętości tkanki i otwierając przejście dla powietrza, a tym samym zmniejszając objawy chrapania. Somnoplastyka wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym w warunkach ambulatoryjnych i trwa około 30 minut.

Na 10 dni przed zabiegiem pacjent nie powinien przyjmować leków zawierających aspirynę. Jeśli pacjent bierze jakieś leki, warto porozmawiać o nich z lekarzem. Palacze nie powinni palić lub chociaż ograniczyć liczbę papierosów. W dniu zabiegu pacjent powinien stawić się w gabinecie o konkretnej porze i mieć na sobie luźne ubranie.

Na początku zabiegu znieczula się gardło pacjenta – najpierw spryskuje się je, a następnie wstrzykuje znieczulenie w podniebienie. Pacjent podczas zabiegu jest w pełni świadomy. W ustach pacjenta umieszcza się specjalny aparat, który podłączony jest do generatora. Małe elektrody umieszczone na jego końcu są przykładane do podniebienia miękkiego i puszczany jest przez nie prąd. Części elektrod są izolowane, aby chronić tkanki. Poprzez kontrolowane dostarczanie energii tkanki są ogrzewane w określonym miejscu.

Poniżej lista powikłań odnotowanych w literaturze medycznej.

• Niewyeliminowanie chrapania. Większość lekarzy uważa, że ok. 80% pacjentów, którzy poddają się somnoplastyce w znaczący lub całkowity sposób mogą zmniejszyć swój problem z chrapaniem, a dodatkowo kilka procent zauważy obniżony poziom chrapania, który nie będzie przeszkadzał ich partnerom.
• Porażka w leczeniu bezdechu sennego lub innych zaburzeń snu.
• Niedomykalność nosa, zmiany głosu lub niewydolność podniebienno-gardłowa, w której ciecz może płynąć do jamy nosowej podczas przełykania.
• Potrzeba kolejnego zabiegu.
• Długotrwały ból, zakażenie, krwawienie lub zaburzenia gojenia.
• Cieplne lub elektryczne uszkodzenie błon śluzowych podniebienia miękkiego, języczka, i ust.

Bezpośrednio po zabiegu głośne chrapanie może się nasilić. Pierwsze efekty zabiegu odczuwane są po 1-2 tygodniach i słabnięcie chrapania następuje przez kilka następnych miesięcy. Pacjenci mogą iść do domu, kiedy tylko poczują się lepiej. Mogą sami kierować pojazdami po tym zabiegu. Najlepiej, jeśli śpią na 2-3 poduszkach przez kilka dni po zabiegu. Często pacjenci odczuwają, jakby coś znajdowało się na tylnej ścianie ich gardła. Trzymając gardło powyżej serca można zminimalizować puchnięcie i obrzęk. Ulgę przynosi okład z lodu. Po zabiegu może także pojawić ból gardła. Wizyta kontrolna powinna się odbyć 7-10 dni po zabiegu.

Źródła

1. Obturacyjny bezdech senny u osób w podeszłym wieku
2. Janczewski G., Kosiek K., Latkowski B., Olszewski J. Algorytmy diagnostyki i postępowania w otorynolaryngologii, Termedia, Poznań 2010, ISBN 978-83-62138-41-8
3. Durko M., Godycki-Ćwirko M., Kosiek K., Latkowski B. Choroby uszu, nosa, jamy ustnej, gardła i krtani, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3705-0
4. Latkowski B. Otorynolaryngologia - kompendium, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 978-83-200-3628-2