Syntarpen – skład, działanie, wskazania i skutki uboczne

Syntarpen to lek przeciwbakteryjny, którego substancją czynną jest kloksacylina, półsyntetyczna penicylina. Ten antybiotyk beta-laktamowy jest dostępny na receptę i stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych w formie:

• tabletek powlekanych. Każda zawiera 500 mg substancji czynnej oraz substancje pomocnicze. To skrobia ziemniaczana, żelatyna, talk, karboksymetyloskrobia sodowa, stearynian magnezu, laktoza jednowodna, octanoftalan celulozy, makrogol 6000, talk i dwutlenek tytanu,
• proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 1 g.

Kloksacylina i lek Syntarpen nie posiadają zamienników.

Lek Syntarpen zwalcza szczepy bakterii Gram - dodatnich i Gram - ujemnych. Mechanizm działania kloksacyliny, która jest substancją czynną leku Syntarpen polega na blokowaniu transpeptydacji, jednego z ostatnich etapów biosyntezy ściany komórkowej bakterii.

To skutkuje zahamowaniem budowy ściany komórkowej i rozpadem komórki bakteryjnej (Syntarpen, tak jak i kloksacylina, jest antybiotykiem bakteriobójczym, to jest prowadzi do zabicia komórki bakteryjnej).

Właściwości i aktywność Syntarpenu sprawiają, że lek jest wskazany w leczeniu zakażeń, za które odpowiedzialne są gronkowce (w tym szczepy oporne na penicylinę). To:

• zakażenia dolnych dróg oddechowych,
• zakażenia skóry i tkanek miękkich (czyraczność),
• ropne powikłania pooparzeniowe i pooperacyjne,
• zapalenie kości i szpiku, głównie pourazowe.

Syntarpen dożylnie, to jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany w leczeniu posocznicy.

Kloksacylina jest stosowana zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi substancjami przeciwbakteryjnymi, tak doustnie (przyjmuje się go godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku), jak i w iniekcjach domięśniowych i dożylnych (w zależności od rodzaju i nasilenia zakażenia). Lek można również podawać we wlewie dożylnym lub we wstrzyknięciu do jamy opłucnej.

Dawkowanie kloksacyliny zależy od kilku czynników, takich jak stopnień ciężkości zakażenia, lekowrażliwość szczepu wywołującego zakażenie, stan pacjenta, jego wiek i masę ciała. Z tego powodu jest ustalana indywidualnie, decyduje o niej lekarz. Lek może być stosowany u dzieci.

Przyjmuje się, że maksymalna dobowa dawka wynosi 12 g. Zwykle stosowana dawka u dorosłych dzieci o masie ciała większej niż 20 kg wynosi 500 mg co 6 godzin.

Stosowanie leku Syntarpen wiaże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się takie skutki uboczne jak:

• zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, nudności, biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, żółtaczka cholestatyczna,
• zapalenie jamy ustnej, czarny włochaty język,
• zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczna,
• objawy neurotoksyczności (nadmierna ruchliwość, pobudzenie, niepokój, senność, dezorientacja, ból i zawroty głowy),
• gorączka,
• bezmocz, krwiomocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia czynności kanalików,
• reakcje nadwrażliwości, wysypka, świąd, pokrzywka, bóle mięśniowo-stawowe,
• nadkażenia opornymi bakteriami i drożdżakami. Długotrwałe stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów.

Syntarpen na gronkowca nie może być stosowany u wszystkich pacjentów nawet jeśli istnieją wsdkazania. Przeciwwskazanie stanowi nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu lub inne antybiotyki beta-laktamowe (preparat w postaci tabletek zawiera laktozę, stąd nie mogą go stosować osoby z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy). Warto pamiętać, że nadwrażliwość na kloksacylinę mogą wykazywać na osoby uczulone cefalosporyny (tzw. alergia krzyżowa).

U kobiet w ciąży i w czasie karmienia piersią Syntarpen może być stosowany wyłącznie wówczas, gdy jest to absolutnie konieczne. Trzeba wiedzieć, że kloksacylina przenika do mleka matki, a i może wywołać biegunkę, uczulenie oraz zakażenie drożdżakami.