zaburzenia nerwicowe (strona 2 z 3)

Osobowość anankastyczna to termin określający jedno z zaburzeń osobowości. Wiąże się ona z nadmierną dbałością o szeroko rozumiany porządek, ostrożnością, przesadnym perfekcjonizmem i ze sztywnymi przekonaniami. Osobom o cechach anankastycznych brakuje elastyczności, spontaniczności i swobody działania. Czy i jak należy leczyć osobowość anankastyczną?

Histeria, znana również jako nerwica histeryczna jest zaburzeniem równowagi nerwowej, najczęściej o podłożu psychiczno-emocjonalnym. To poważne zaburzenie nerwicowe może być spowodowane czynnikami genetycznymi, bądź psychologiczno-społecznymi. Nerwica histeryczna może powodować u pacjenta drgawki, wrażenie guli w gardle, nudności i wymioty, zawroty głowy. Typowe dla tej przypadłości są również nagłe ataki płaczu.

Hydrofobia to chorobliwy strach przed wodą. Chorzy na fobię zwykle zdają sobie sprawę, że ich lęk jest nieuzasadniony, a woda sama w sobie nie jest niebezpieczna – taka świadomość towarzyszy większości chorych. Jednak strach jest na tyle silny, że osoba chora nie potrafi sobie sama z nim poradzić, a kiedy dojdzie do kontaktu z bodźcem fobicznym (wodą), może nawet wpaść w panikę. Ataki paniki i paraliżującego lęku poważnie utrudniają codzienne życie. Jak powstaje hydrofobia i jak ją leczyć?

Stres i presja, jakim jesteśmy poddawani każdego dnia, często ujawniają się w postaci różnorodnych lęków i nerwic. Leczy się je przeważnie psychoterapią, lub, w bardziej zaawansowanych przypadkach, farmakologicznie. Nowatorskie metody terapii korzystać będą prawdopodobnie także z gier komputerowych i wirtualnej rzeczywistości, pozwalając pacjentom w bezpieczny sposób stanąć oko w oko z ich lękami.

Zaburzenia lękowe są często występującymi dolegliwościami psychicznymi. Objawiają się pod różnymi postaciami, dezorganizującymi życie chorego. Wystąpienie u człowieka nerwicy wpływa na zmiany funkcji poznawczych, emocji oraz pojawienie się nieuzasadnionych fizjologicznie objawów somatycznych. Wspólnym mianownikiem wszystkich tych problemów jest lęk. Jego napady w nerwicy mają silny wpływ na funkcjonowanie człowieka. Wbrew pozorom lęk nie jest tożsamy ze strachem - są to dwa różne stany psychiczne.

Fobia szkolna, nazywana także skolionofobią lub didaskaleinofobią, bywa często przez rodziców bagatelizowana, nierozpoznawana bądź utożsamiana z lenistwem dziecka lub nieuzasadnioną niechęcią. Tymczasem szkoła może wywoływać autentyczny lęk, z którym dzieci muszą się codziennie konfrontować. Maluchy wymyślają najróżniejsze, nawet najbardziej przekonujące wymówki, by zostać w domu. W piątek czują się wspaniale, wystarczy jednak, że przyjdzie niedziela wieczór, a dziecko dostaje gorączki. Takie zachowania to sygnał, że dzieje się coś złego. Jak postępować z dzieckiem z fobią szkolną? Jak długo trwa leczenie fobii szkolnej? Czy fobia szkolna mija?

Strach i lęk – często używamy tych słów zamiennie, nie zwracając uwagi na to, że choć ich znaczenie jest zbliżone, to jednak nie takie samo. Strach czujemy przed dużym, warczącym na nas psem czy okropnym, wielkim, włochatym pająkiem. Przyczyn lęku nie potrafimy zdefiniować. To trwająca przez długi czas obawa, niemająca żadnego uzasadnienia myśl, że stanie się coś złego. Jak mogą objawiać się lęki u dzieci?

Zespół lęku uogólnionego (ang. GAD – Generalized Anxiety Disorder , inaczej – lęk uogólniony) jest to zaburzenie psychiczne zaliczane do zaburzeń lękowych. Charakteryzuje go nierealistyczny, uporczywy i przesadzony lęk przed potencjalnym nieszczęściem, które może dotknąć zarówno osobę chorą, jak i jej rodzinę. Rozpoznawany jest wtedy, gdy dorośli i dzieci ciągle się zamartwiają i odczuwają lęk bez żadnej wskazanej przyczyny. Często rozmyślają nad tym, co już się wydarzyło lub nad tym, co się wydarzy, czy zostaną zaakceptowani przez środowisko, spełnią wymagania rodziny, znajomych z pracy itp. Dzieci i młodzież z GAD – inaczej niż dorośli – nie zdają sobie często sprawy, że ich poziom lęku nie jest adekwatny do sytuacji.

Średnio co dziesiąty dorosły Polak cierpi na zaburzenia lękowe, powszechnie nazywane nerwicą. Czy jednak nerwica zdarza się dzieciom i nastolatkom? Jakie czynniki sprzyjają jej rozwojowi, a jakie mogą jej zapobiec? Istnieje zależność między dorastaniem a nerwicą. Do rozwoju zaburzeń nerwicowych może się przyczynić sposób wychowania dziecka, jak również relacje w rodzinie. Okres dojrzewania jest niezwykle trudnym czasem. Wyzwania, jakie mu towarzyszą mogą przytłoczyć młodą osobę, szczególnie jeśli nie ma ona wsparcia w rodzinie.

Między nerwicą a impotencją jest bardzo ścisły związek. Zaburzenia erekcji mogą być wynikiem nerwicy lub pojawić się na jej początku. Zaburzenie to jest o tyle trudne, że działa tu mechanizm zamkniętego koła: nerwica wywołuje impotencję, impotencja sprzyja nerwicy. Warto więc przełamać ten mechanizm zanim rozkręci się na dobre… W przypadku obu zaburzeń należy szukać odpowiedniej pomocy i podjąć stosowną formę terapii.

Nerwica jest złożonym zaburzeniem i może wpływać na różne płaszczyzny funkcjonowania człowieka. Lęk, smutek, rozdrażnienie, zaburzenia snu, problemy z pamięcią i koncentracją – to niektóre z jej konsekwencji. Jak zatem radzić sobie z nauką, aby mimo nerwicy sprawnie funkcjonować?

Leczenie nerwicy najczęściej prowadzone jest za pomocą psychoterapii wspomaganej farmakoterapią. Jednak w wielu przypadkach dla lepszego samopoczucia chorego warto jest wprowadzać do leczenia również elementy ćwiczeń fizycznych, które pozwalają się wyciszyć i pozbyć wewnętrznego napięcia. Jak wiadomo, aktywność fizyczna pomaga w odreagowaniu stresu, który jest jedną z przyczyn nerwicy. Dlatego też ćwiczenia są dobrym rozwiązaniem dla osób zestresowanych i znerwicowanych.

Kochać, chwalić, nie karać, wspierać – czy można z tym przedobrzyć? Jaki wpływ na rozwój zaburzeń nerwicowych może mieć środowisko rodzinne? Aby zapobiec nerwicy w życiu dorosłym, ważny jest cały proces wychowywania. Okazuje się jednak, że zarówno zbyt dużo swobody jak i przesadna dyscyplina mogą mieć negatywny wpływ na rozwój osobowości. Jaka jest więc zależność między rodziną a nerwicą?

Mechanizm błędnego koła jest znany prawie wszystkim osobom cierpiącym na zaburzenia nerwicowe, chociaż zapewne nie wszyscy zdają sobie sprawę z jego istnienia. Wiąże się on z objawami somatycznymi zaburzeń nerwicowych oraz odczuwanym lękiem. Warto poznać ten mechanizm, gdyż zrozumienie jest pierwszym krokiem do przerwania błędnego koła napędzających się objawów nerwicy oraz negatywnych emocji.

Klaustrofobia to jeden z rodzajów fobii specyficznych. Manifestuje się w postaci irracjonalnego lęku przed przebywaniem w małych, ciasnych pomieszczeniach. Klaustrofobia stanowi przeciwieństwo agorafobii – patologicznego lęku przed otwartymi przestrzeniami. Klaustrofobicy boją się zamknięcia w małych pokojach, ciasnym korytarzu, samochodzie, windzie albo samolocie. Wpadają w panikę, że nie uda się im wyjść na zewnątrz, że zostaną w „szczelnej puszce” do końca życia. Obawiają się także zatłoczonych miejsc. Jak objawia się klaustrofobia? W jaki sposób powstaje i jak ją leczyć?

Niektórzy ludzie wpadają w przerażenie w momencie, gdy pod wpływem stresu, kofeiny lub nawet ćwiczeń mocniej uderza im serce, mają zawroty głowy, ból brzucha, mokre dłonie lub brakuje im tchu. Właśnie u osób z takim zaburzeniem lękowym istnieje największe prawdopodobieństwo wystąpienia napadu paniki. Według ostatnich doniesień można jednak zredukować ryzyko paniki dzięki wykonywaniu regularnych ćwiczeń o wysokim natężeniu.

Nerwice albo inaczej zaburzenia lękowe to szerokie pojęcie o charakterze zbiorczym, które obejmuje wiele typów zaburzeń. Nerwice można podzielić według różnych kryteriów, np. na podstawie objawów czy etiologii zaburzeń. Typologii nerwic jest co najmniej kilka. Jedną z najpopularniejszych klasyfikacji nerwic proponuje ICD-10, wyodrębniając różne rodzaje nerwic w dziale „Zaburzenia nerwicowe, związane ze stresem i pod postacią somatyczną”. W polskiej psychiatrii wyróżnia się między innymi nerwicę neurasteniczną, nerwicę hipochondryczną, nerwicę histeryczną, nerwicę depresyjną, nerwicę lękową i nerwicę anankastyczną. Wiele z tych nazw nie funkcjonuje w oficjalnych klasyfikacjach chorób, ale utrwaliły się one w języku potocznym. Czym charakteryzują się poszczególne rodzaje nerwic?

Zaburzenia nerwicowe i lękowe są najpowszechniejszymi zaburzeniami psychicznymi. Osoby na nie cierpiące pod wpływem różnych czynników odczuwają irracjonalny lęk, który przekłada się na ich codzienne funkcjonowanie. Zazwyczaj starają się unikać sytuacji wywołujących niepokój, a w niektórych przypadkach może to oznaczać całkowite wycofanie się z pewnych sfer ludzkiej aktywności. Nerwica w życiu codziennym utrudnia prawidłowe funkcjonowanie, jednak wsparcie najbliższego otoczenia może znacznie poprawić stan chorego.

Każdy z nas czegoś się boi. Jedni mają lęk wysokości, inni boją się pająków (arachnofobia), a jeszcze inni – małych pomieszczeń (klaustrofobia). Lęk definiowany jest jako negatywny stan emocjonalny, pojawiający się w sytuacji zagrożenia. Lęk jest procesem wewnętrznym i nie wiąże się z bezpośrednim zagrożeniem czy bólem. Czy można wygrać z lękiem? Owszem, można, ale musi to być skok na głęboką wodę. Istnieje wiele specjalistycznych metod walki z lękami, które stosuje się w psychoterapii, jak i doraźnych sposobów na redukcję nieuzasadnionych obaw, jakich doświadcza się na co dzień.

Fobie to jedno z zaburzeń lękowych, charakteryzujące się patologicznym strachem przed jakimś obiektem lub sytuacją. Istnieje wiele rodzajów fobii, np. fobia społeczna, zoofobia, klaustrofobia czy arachnofobia. Jak leczyć irracjonalny lęk? Istnieją przynajmniej trzy metody terapeutyczne, które okazały się wysoce skuteczne w leczeniu fobii – desensytyzacja, zanurzanie i modelowanie, które opracowano na bazie modelu analizy behawioralnej. Behawioryzm wnosi bowiem, że fobie to efekt uczenia się lęku, dlatego pacjentów należy oduczyć bania się w konfrontacji z jakimś bodźcem czy sytuacją.

Lęk separacyjny pojawia się u dzieci w okolicach ósmego miesiąca życia. Niemowlęta reagują niepokojem w sytuacji rozłąki z matką, która stanowi dla nich „przedłużenie” własnej osoby. Małe dzieci myślą, że istnieją tylko dzięki mamie i tylko pod jej obecność. Kiedy rodzic znika, oznacza to dla maluchów, że przestają istnieć i one, i matka. Lęk przed separacją może objawiać się płaczem, a nawet histerią dzieci. Niemowlę może protestować przed pozostawieniem go z ojcem, dziadkami albo nianią. Nie chce stracić mamy z pola widzenia, bezustannie za nią chodzi, najchętniej nie schodziłoby z jej kolan lub rąk. Czasem lęk separacyjny może się utrwalić i przekształcić w późniejszych latach rozwoju w inne zaburzenia lękowe.

Zespół Da Costy (ang. Da Costa’s Syndrome) należy do zaburzeń autonomicznych występujących pod postacią somatyczną i znajduje się w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F45.3. Inaczej zespół ten określa się jako astenię nerwowo-krążeniową, nerwicę serca, nerwicę krążeniową lub zespół wysiłkowy. Inne nazwy choroby, to także: dystonia neurowegetatywna albo astenia krążeniowo-oddechowa. Na czym polega specyfika zaburzeń somatyzacyjnych i jak objawia się zespół Da Costy?

Istnieje wiele rodzajów fobii. Pojawiają się nawet doniesienia o tak niezwykłych zaburzeniach lękowych, jak strach przed kwiatami (antofobia), przed liczbą „13” (triskaidekafobia) czy śniegiem (blanchofobia). Jednak do najbardziej popularnych w naszym społeczeństwie reakcji fobicznych należą: agorafobia – strach przed otwartymi przestrzeniami, fobie społeczne, zoofobia – strach przed konkretnymi zwierzętami, najczęściej psami, kotami, owadami, szczurami, wężami i ptakami, oraz nozofobia – lęk przed chorobą, uszkodzeniem ciała lub śmiercią. Jak powstaje zoofobia i jak sobie z nią radzić?

Lęk przed ciemnością należy do głównych lęków małych dzieci. Jest to lęk rozwojowy, z którego z czasem dziecko wyrasta i uczy się zasypiać bez konieczności palenia światła w pokoju przez całą noc. Niestety, niektórym lęk przed ciemnością towarzyszy nawet w życiu dorosłym, skutecznie utrudniając codzienne funkcjonowanie. Wyobraźnia, podobnie jak u szkrabów, podpowiada najtragiczniejsze scenariusze. Człowiek boi się duchów, złodziei, bandziorów itp. Paraliżujący strach przed ciemnością określa się mianem nyktofobii. Jak powstaje nyktofobia i jak ją leczyć?

Zespół Briqueta to dawna nazwa zaburzeń somatyzacyjnych. Zespół ten należy do zaburzeń nerwicowych występujących pod postacią somatyczną (ang. somatoform disorder), które zostały ujęte w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F45. Pacjenci z zespołem Briqueta skarżą się na objawy fizyczne i uporczywie domagają się kolejnych badań, pomimo negatywnych wyników. Zaburzeń z somatyzacją nie należy mylić z urojeniami hipochondrycznymi. Choroba dotyka znacznie częściej kobiet niż mężczyzn i zwykle zaczyna się we wczesnym okresie życia dorosłego.