zaburzenia wzroku (strona 3 z 3)

Zamknięcie tętnicy środkowej siatkówki to zaburzenie wzroku. Osoba chora traci wzrok, co jest spowodowane zakrzepami lub zatorami naczynia dorowadzającego krew do oka. Profilaktyka zamknięcia tętnicy środkowej siatkówki to przede wszystkim kontrola krzepliwości krwi, a tu bardzo ważną rolę odgrywa tu zdrowy tryb życia. Poniższy artykuł powinien rozwiać wątpliwości dotyczące zamknięcia tętnicy środkowej siatkówki.

Wiele badań naukowych i obserwacji klinicznych udowodniło, że nadmierna ekspozycja na promienie słoneczne powoduje przedwczesne starzenie skóry oraz wzrost ilości zachorowań na nowotwory skóry. Słońce potrafi jednak szkodzić nie tylko naszej skórze, ale i naszym oczom. Koniecznie należy zatem pamiętać o zabezpieczeniu oczu przed słońcem. Podczas słonecznego dnia do oka dociera nawet 10-krotnie więcej światła niż jest to niezbędne dla prawidłowego widzenia. Na dużych wysokościach promieniowanie jest najbardziej intensywne.

Urazy powiek mogą dotyczyć skóry powiek i mieć charakter powierzchowny lub mogą dotyczyć również innych struktur okolicy oczodołowej i wiązać się z poważnymi konsekwencjami. Powodowane są zwykle czynnikami zewnętrznymi, ale mogą również być następstwem zmian rozrostowych, zakażeń i wad powiek.

Nadciśnienie tętnicze jest chorobą ogólnoustrojową, zmiany zachodzą we wszystkich tętnicach, także w drobnych naczyniach siatkówki. W przebiegu retinopatii związanej z nadciśnieniem tętniczym obserwuje się skurcz naczyń tętniczych siatkówki (miejscowy lub uogólniony), następnie stwardnienie i pogrubienie naczyń tętniczych. W badaniu dna oka zmiany te dają charakterystyczne objawy miedzianych i srebrnych drutów. Najpoważniejsze powikłania retinopatii nadciśnieniowej to możliwość odwarstwienia siatkówki oraz obrzęku tarczy nerwu wzrokowego.

Wpływ nadciśnienia na wzrok można dostrzec w zmianach w naczyniach siatkówki. Nadciśnienie tętnicze samoistne jest chorobą przewlekłą i postępującą.

Miastenia to nabyta, przewlekła choroba, charakteryzująca się szybkim zmęczeniem i osłabieniem mięśni szkieletowych. Jest chorobą polegającą na zaburzeniu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Schorzenie częściej występuje u kobiet i pojawia się zazwyczaj przed 30 rokiem życia. Następny szczyt zachorowań obserwujemy w siódmej dekadzie życia – tzw. miastenia późna i wówczas większą skłonność do zachorowania mają mężczyźni.