Taksyfolina – właściwości, zastosowanie i działanie

Taksyfolina (dihydroquercetin) to substancja o szerokim spektrum aktywności biologicznej. Pozyskuje się ją głównie z drewna drzew iglastych, takich jak sosna, świerk czy modrzew. W małych ilościach występuje w owocach cytrusowych i nasionach bawełny. Nazywa się ją witaminą P bajkalską, taxifolin, a także dihydrokwercetyną. Jej wzór chemiczny to C15H12O7.

Dihydrokwercetynę zalicza się do flawonoidów, to jest organicznych, roślinnych związków pełniących funkcje przeciwutleniaczy i barwników, stanowiących ochronę przez atakiem ze strony owadów i grzybów. Taksyfolinę uznaje się za wzorcowy przeciwutleniacz, który działa na poziomie błon komórkowych. Co ważne jest kilkunastokrotnie silniejszy niż znane powszechnie witaminy A, C czy E. Biologiczna aktywność taksyfoliny oparta jest przede wszystkim na synergicznym działaniu z witaminą C.

Dobroczynne właściwości taksyfoliny znane są od dawna. Jej korzystne działanie na organizm potwierdzają badania naukowe. Dowiedziono, że substancja inaktywuje substancje cytotoksyczne, czyli pozbawia ich toksyczności, chroni naczynia krwionośne, ma działanie przeciwutleniające, antybiotyczne i przeciwzapalne. Ponadto osłania przewód pokarmowy (ma właściwości gastroprotekcyjne) i wątrobę (ma właściwości hepatoprotekcyjne). Redukuje ilość i gęstość lipoprotein w wątrobie i we krwi.

Dodatkowo taksyfolina reguluje ciśnienie krwi i obniża stężenie cholesterolu i triglicerydów we krwi, działa moczopędnie (posiada właściwości diuretyczne). Pomaga niwelować skutki działania wolnych rodników w rozwoju powikłań naczyniowych cukrzycy, zwiększa również napięcie naczyń żylnych, a także obniża przepuszczalność naczyń włosowatych, stymuluje mikrokrążenie i poprawia dotlenienie krwi.

Ale to nie wszystko. Według naukowców taksyfolina chroni przed szkodliwym działaniem promieniowania jonizującego. Stwierdzono, że wzmacnia układ odpornościowy i pomaga w leczeniu nowotworów oraz powikłań związanych np. z AIDS.

Taksyfolina może mieć duże znaczenie w profilaktyce zawału serca, niewydolności krążenia, uszkodzenia wątroby czy rozwoju stwardnienia mięśnia sercowego.

Ze względu na swoje właściwości taksyfolina zalecana jest:

• diabetykom cierpiącym na retinopatię cukrzycową,
• w leczeniu przewlekłych infekcji bakteryjnych oraz grzybiczych,
• dla alergików, ponieważ działa antyhistaminowo, usuwa alergeny, a także uodparnia na nie organizm,
• osobom mającym problemy ze wzrokiem, gdyż zwiększa przewodność nerwu wzrokowego, poprawia ostrość widzenia,
• jako uzupełnienie leczenia miejscowego żylaków odbytu (hemoroidów),
• jako środek profilaktyczny, opóźniający procesy starzenia się, redukujący zmęczenie i obniżenie odporności,
• przy rekonwalescencji po chorobach sercowych i związanych z krążeniem. Regularne przyjmowanie taksyfoliny poprawia stan funkcjonalny układu sercowo-naczyniowego oraz sprzyja obniżeniu ciśnienia tętniczego krwi.

Badania kliniczne taksyfoliny potwierdziły jej doskonałe właściwości w leczeniu: chorób układu krążenia, płuc i oskrzeli, miażdżycy tętnic i wieńcowej choroby serca, cukrzycy, choroby popromiennej, układu sercowo-naczyniowego, niewydolności wątroby i nerek, osłabieniu odporności. Przyjmuje się że należy stosować 1mg taksyfoliny na 1 kg ciała.

Taksyfolinę można kupić w postaci suplementu diety, najczęściej w połączeniu z witaminą C. Według badań taki duet:

• wykazuje ochronę przed stresem oksydacyjnym, czyli brakiem równowagi między wolnymi rodnikami a przeciwutleniaczami w organizmie, niweluje skutki stresu oksydacyjnego i chroni komórki przed szkodliwym działaniem wolnych rodników,
• dihydroquercetin wspomaga recyrkulację i ogranicza utlenianie witaminy, dzięki czemu witamina C dłużej pozostaje w organizmie,
• dostarcza organizmowi naturalnych związków, które wzmacniają ścianki naczyń krwionośnych oraz zwiększają syntezę kolagenu. Ma to duży wpływ na elastyczność i koloryt skóry,
• pomaga utrzymać w komórkach odpowiedni potencjał oksydoredukcyjny poprzez uczestniczenie w neutralizowaniu powstających w metabolizmie komórkowym reaktywnych form tlenu i azotu,
• tworzy poprzeczne wiązania między łańcuchami polipeptydowymi włókien kolagenu, a w ten sposób uelastycznia i wzmacnia naczynia krwionośne.