Wizyta u psychologa

Psycholog to szczególny lekarz. Większość ludzi wykonujących ten zawód, oprócz koniecznych umiejętności i wiedzy, ma zmysł dostrzegania tego, co niewypowiedziane przez pacjenta. Podstawowe informacje dla psychologa wynikają z rozmowy i obserwacji. Psycholog to jednocześnie lekarz i słuchacz.

Pierwsza wizyta u psychologa wymaga przygotowania. Nie chodzi o to, żeby spisać na kartce wszystkie problemy i później wyrecytować je lekarzowi. Należy jednak zastanowić się nad tym, co w twoim stanie jest najważniejsze, co najbardziej ci dokucza, przeszkadza lub z czym sobie nie radzisz. Pomyśl więc, czego ci brakuje i jak okazujesz środowisku zewnętrznemu swoje problemy wewnętrzne.

Pierwsza wizyta u psychologa to jedynie wstęp do dalszych spotkań i rozmów. Nie można od razu oczekiwać cudów. Pomoc psychologa wymaga czasu i zaangażowania. Do pierwszej wizyty należy podejść z rozsądkiem. Rzadko zdarza się, by natychmiast przyszła ulga. Leczenie może okazać się długotrwałe i wymagać wielu poświęceń. Dlatego ważne jest, by zaufać lekarzowi i zaakceptować pracę nad sobą.

Ważne jest, aby pacjent umiał określić sprawy priorytetowe – to pomoże psychologowi w postawieniu diagnozy. Nie wolno jednak spodziewać się rozpoznania choroby od razu. Spadek motywacji, depresja, stany lękowe, ciągłe rozdrażnienie, problemy z zasypianiem – mogą być objawami bardziej złożonych problemów natury psychicznej. Żaden psycholog po pierwszej wizycie nie może powiedzieć: „Cierpi pan/pani na to a na to i musi postąpić tak a tak”.

Problemy natury psychicznej wymagają głębokiej analizy. Część z nich to te, o których pacjent mówi, inne są nieuświadomione, a jeszcze inne pacjent może ukrywać. By postawić trafną diagnozę, lekarz musi poznać bieżącą sytuację pacjenta, zebrać informacje o jego przeszłości, rodzinie, stylu życia itd.

Idąc do psychologa, decydujesz się opowiedzieć o czymś, o czym na co dzień chcesz zapomnieć, co sprawia ci trudność. Przekraczając próg gabinetu, musisz jeszcze raz utwierdzić się w przekonaniu, że psycholog jest lekarzem, co znaczy, że obowiązuje go tajemnica zawodowa. Nie bój się więc opowiedzieć mu o szczegółach twojego samopoczucia. Podczas kolejnych wizyt pytania mogą stawać się jeszcze bardziej osobiste niż te na początku terapii, ale trzeba na nie odpowiadać i nie wolno kłamać, ponieważ wyklucza to możliwość pomocy psychologicznej.

• Lęk przed byciem ocenianym.

Pacjent wizualizuje sobie terapeutę jako osobę o ogromnej przenikliwości i wiedzy. Lęk przed oceną wiązać się może z obawą co do moralnego nastawienia psychologa względem życiowych historii klienta; spodziewać się wtedy można krytyki, dezaprobaty.

• Lęk przed nastawieniem otoczenia wobec decyzji skorzystania z pomocy psychologa.

Społeczne nastawienie wobec osób korzystających z pomocy psychologicznej powoli się zmienia, ale wizja, że do psychologa (jeszcze do tego dochodzi często brak rozróżniania między psychologiem a psychiatrą) chodzą ci, którzy mają jakieś dramatyczne problemy z psychiką, jeszcze się utrzymuje. Chodzenie do terapeuty nie jest czymś, czym ludzie się chwalą.

• Brak wiary w to, że ktokolwiek jest w stanie pomóc.

Pacjent jest przekonany o wyjątkowości swojego stanu i o tym, że w doświadczanym problemie nikt nie jest w stanie mu pomóc.

Jak w takim razie radzić sobie z obawami przed wizytą u psychologa? Warto „odczarować” sobie własne przekonania. Profesjonalnie pracujący psycholog jest świadomy tego, z czym wiązać się może dla pacjenta korzystanie z jego usług i dążyć będzie do tego, aby zapewnić jak największe poczucie bezpieczeństwa, stworzyć atmosferę sprzyjającą otworzeniu się i pracy nad problemami.