Związek a nerwica

Objawy nerwicy dla większości zdrowych osób są trudne do zrozumienia. Wiele osób nie odróżnia pojęcia „lęku” od „strachu”. Różnica polega na tym, że strachu w różnym natężeniu doświadcza co jakiś czas każdy z nas. Lęk jest określeniem bardziej abstrakcyjnym, nieokreślonym, intensywnym i może być patologiczny. Lęk występuje w różnych zaburzeniach psychicznych i jest osiowym objawem nerwicy.

Jeśli bliska ci osoba cierpi na zaburzenia nerwicowe, lęk towarzyszy jej bardzo często, a być może każdego dnia. Lęk dotyczy czegoś nieokreślonego. Po prostu jest. Czasem „tylko” jest, a czasem pojawia się nagle z ogromną siłą pod postacią paniki. Aby wyobrazić sobie, co czuje twoja ukochana osoba, wyobraź sobie jakąś strasznie trudną sytuację w twoim życiu, kiedy się naprawdę bardzo czegoś bałeś/bałaś. Wyobraź sobie przerażenie. Przypomnij sobie wszystkie emocje jakie ci wówczas towarzyszyły, objawy somatyczne, myśli, emocje… Osoba z nerwicą może odczuwać podobnie, ale z dużo większym nasileniem. Kilkadziesiąt razy silniejszym, a pojawia się to bez realnego zagrożenia. W ten sposób funkcjonuje jej mózg – pojawia się emocja o tak silnym natężeniu, że pacjent ma wrażenie, jakby umierał, jakby zaraz miał zemdleć albo zaraz postradać zmysły. Pacjenci z nerwicą mogą w trakcie zaledwie kilkuminutowego napadu paniki bardzo się spocić, zdenerwować, trząść się ze strachu. Jeśli wyobrazisz sobie tak silne natężenie emocji, łatwiej będzie ci zrozumieć, jak uciążliwy jest to stan.

Osoby z fobią omijają szerokim łukiem miejsca lub sytuacje, w których mogą napotkać obiekt wzbudzający lęk. Jeśli boją się pająków, będą zapobiegać spotkaniom z insektem lub będą idealnie na taką sytuację przygotowane; jeśli boją się wind, będą wind unikać, choćby miały wejść na 30 piętro na pieszo; jeśli boją się jazdy środkami lokomocji, nie będą nimi jeździły lub będą pewne trasy pokonywały na pieszo.

Spróbuj to zrozumieć. Jeśli nie potrafisz – poszukaj informacji w literaturze, w Internecie, porozmawiaj ze specjalistą zajmującym się psychoterapią zaburzeń nerwicowych. W żadnym wypadku jednak nie radź swojemu partnerowi/partnerce wziąć się w garść. Nie zmuszaj też cierpiącej osoby do konfrontacji. Twierdzenie, że „to przecież nic takiego” może spowodować efekt odwrotny – najbliższa ci osoba uzna, że w ogóle jej nie rozumiesz. Nie wyśmiewaj problemu przy innych. Niektóre fobie mogą wydawać się śmieszne, ale osoby z nerwicą odczuwają krytykę bardzo dotkliwie i jeśli mają rzeczywisty problem z jakąś sytuacją czy obiektem, to mogą odebrać taki żart bardzo osobiście.

Nerwica nie jest czymś, z czym można uporać się samemu. Z reguły wymaga długiej i intensywnej terapii. Przede wszystkim psychoterapii, ale wspierająco również leczenia farmakologicznego. Zamiast bagatelizować problem, namów swojego partnera/partnerkę na wizytę u psychologa klinicznego lub psychiatry. Zachęcaj ją do aktywności sportowej i kontynuowania swoich zainteresowań pomimo tego, że teraz czuje się gorzej. Pomóż uwierzyć jemu/jej, że stan ten jest przejściowy i że terapia z czasem trwania będzie przynosić coraz bardziej pożądane efekty.

Pamiętaj też, że wspieranie osoby cierpiącej na nerwicę nie polega na usuwaniu jej kłód spod nóg. Pomóż jej radzić sobie z trudnościami, wspieraj ją w pokonywaniu trudności, ale pozwól jej też na niezależność w dokonywaniu wyborów. Zachęcanie jest lepszym sposobem od wywierania presji.

W związku z osobą cierpiącą na nerwicę bardzo ważna jest wyrozumiałość. W zasadzie na wszystkich płaszczyznach życia, ale szczególnie w życiu seksualnym. Do zaburzeń seksualnych na tle nerwicowym należą między innymi: przedwczesny wytrysk, zaburzenia erekcji, pochwica, anorgazmia czy zwykły i częsty w sytuacjach silnego stresu spadek libido. Zmuszanie do współżycia, irytowanie się, okazywanie ukochanej osobie swojej frustracji mogą wpłynąć źle na relację i uaktywnić mechanizm błędnego koła: wywołać lęk przed niepowodzeniem podczas następnego zbliżenia, co faktycznie do niego doprowadzi. I tak w kółko.

Osoby z zaburzeniami nerwicowymimają niższą samoocenę. Napięcie, lęk i - często towarzysząca nerwicy - depresja bardzo podkopują poczucie własnej wartości. Staraj się więc dowartościowywać ukochanego/ukochaną na tych płaszczyznach, na których nie dostrzega swoich zasług.

Źródła

1. Grzywa A., Oblicza psychozy, Czelej, Lublin 2005, ISBN 83-89309-45-9.
2. Kokoszka A., Zaburzenia nerwicowe. Postępowanie w praktyce ogólnolekarskiej, Medycyna Praktyczna, Kraków 2004, ISBN 83-7430-004-3.
3. Makara-Studzińskia M., Zaburzenia nerwicowe a relacje małżeńskie, UMCS, Lublin 2000, ISBN 83-227-1700-8.
4. Rachman S., Zaburzenia lękowe – modele kliniczne i techniki terapeutyczne, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-89574-54-3.