Augmentacja kości - wskazania, na czym polega, czy augmentacja boli

Augmentacja kości (sterowana regeneracja kości) to etap leczenia implantologicznego u osób z zanikiem kości wyrostka zębodołowego. Jest to metoda, na którą decydują się pacjenci, u których zanik kości uniemożliwia założenie implantu i odbudowę uzębienia.

Augmentacja polega na rekonstrukcji naturalnych tkanek przyzębia lub wyrostka zębodołowego. W tym celu stosuje się różnego rodzaju biomateriały, takie jak:

• kość autogenna - kość pobrana od pacjenta, zwykle z obszaru żuchwy.
• kość homogenna - materiał od obcych dawców, dostępny w tzw. bankach kości,
• ksenograft - kość pochodzenia zwierzęcego,
• materiały alloplastyczne - syntetyczne materiały kościozastępcze.

Każdy z powyższych materiałów ma inne właściwości, ale umożliwia uzyskanie zamierzonego efektu. Przyjmuje się, że najskuteczniejsza jest augmentacja na podstawie tkanek pobranych od pacjenta.

• brak możliwości na wykonanie leczenia implantologicznego,
• zaawansowane choroby przyzębia,
• ekstrakcje zębów z zanikiem kostnym,
• zaawansowane zmiany okołowierzchołkowe,
• utrata zęba w wyniku urazu mechanicznego,
• utrata zęba na skutek paradontozy,
• wady zgryzu,
• skomplikowane ekstrakcje z uszkodzeniem tkanek otaczających ząb,
• długotrwałe użytkowanie protez częściowych lub całkowitych.

Augmentacja kości umożliwia wszczepienie implantu i pozytywnie wpływa na zdrowie, przede wszystkim zapobiega wystąpieniu trwałych zmian w budowie szczęki i żuchwy. Uszkodzenia tego typu mogłyby spowodować wady zgryzu, zmiany w rysach twarzy i dysfunkcje narządu żucia.

Augmentacja kości szczęki wymaga wykonania badań, przede wszystkim tomografii komputerowej 3D oraz zdjęcia pantomograficznego. Na tej podstawie lekarz ocenia wielkość ubytku i planuje zabieg.

Do przeprowadzenia sterowanej regeneracji kości konieczne jest znieczulenie, następnie dziąsło zostaje nacięte i w zależności od wyboru materiału do zabiegu pobiera się materiał z kresy skośnej lub sięga po tkanki kościozastępcze. Lekarz odgranicza płat śluzówkowo-okostnowy, zakłada materiał kostny, okrywa go specjalistyczną membraną oraz płatem błony śluzowej.

Po kilku miesiącach organizm przekształca obce tkanki we własne. Planowe wszczepienie implantów możliwe jest po kilku miesiącach, ale również w trakcie augmentacji, zależnie od stopnia zaniku kości. Zdarzają się sytuacje, że przy dużym zaniku augmentację trzeba powtórzyć.

Zabieg augmentacji jest wykonywany w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu. Po kilku godzinach mogą wystąpić dolegliwości bólowe i obrzęk, wówczas zalecane jest zażycie leku przeciwbólowego i przeciwzapalnego. Dodatkowo pacjent powinien przyjmować antybiotyk, który zmniejsza ryzyko zakażenia rany i przyspiesza proces gojenia.