EDTA – opis substancji, terapia chelatowa, kontrowersje

EDTA to inaczej kwas wersenowy (kwas etylenodiaminotetraoctowy). Jego skuteczność potwierdzono w leczeniu poważnych zatruć metalami ciężkimi (uranu, plutonu, arsenu, rtęci, ołowiu). Podany dożylnie łączy się z nimi, a następnie jest usuwany z organizmu.

Po raz pierwszy zaczęto go stosować w czasie I wojny światowej u osób poddanych działaniom gazów bojowych. Obecnie wykorzystuje się go również do przechowywania krwi, ponieważ zapobiega jej krzepnięciu. EDTA jest doceniany także w innych dziedzinach poza medycyną, np. w przemyśle spożywczym i chemicznym.

Zdaniem lekarzy przekonanych o skuteczności tej metody EDTA łączy się z wapniem, czym przyczynia się do usuwania blaszek miażdżycowych i ułatwiania przepływu krwi przez naczynia krwionośne. Krew płynąca swobodniej może łatwiej rozprowadzić tlen i składniki odżywcze do wszystkich komórek ciała. Zaletą EDTA jest również fakt, że wiąże się z metalami ciężkimi. Pomaga więc oczyścić organizm z tych szkodliwych substancji.

Niektórzy lekarze będący zwolennikami tej metody twierdzą, że można ją też z powodzeniem stosować w leczeniu cukrzycy typu 2, chorobie Alzheimera oraz zaburzenia krążenia w nogach i krążenia mózgowego.

Środowisko lekarskie nie ma wątpliwości dotyczących wykorzystywania EDTA w leczeniu zatruć metalami ciężkimi. W przypadku terapii miażdżycy tętnic zdania są jednak podzielone. Jej zwolennicy są przekonani o możliwości wyleczenia pacjenta. Z kolei krytycy podkreślają, iż nie ma dowodów medycznych na skuteczność tego sposobu walki z miażdżycą; argumentują również, że częste podawanie EDTA może doprowadzić do znacznego spadku stężenia wapnia we krwi i śmierci z powodu hipokalcemii.

Podczas pierwszej wizyty lekarze oczekują przedstawienia aktualnej dokumentacji medycznej. Na ich podstawie zlecają potrzebne im badania. Jeśli pacjent pomyślnie przejdzie te próby, może rozpocząć terapię.

Pojedynczy wlew zawierający EDTA trwa około 2 godzin. Zwykle powtarza się go 3 razy w tygodniu. Przeciętnie pacjent przyjmuje łącznie około 30 kroplówek z EDTA, często zaleca się jednak przeprowadzenie nawet około 50 takich zabiegów; jeden pozbawia pacjenta około 0,5 proc. blaszek miażdżycowych.

Lekarze prowadzący terapię EDTA podkreślają, że jest ona powolna i sprawdza się nawet w przypadkach zaawansowanego stadium miażdżycy. Liczba spotkań jest ustalana indywidualnie na podstawie osiąganych wyników.

Niektórzy pacjenci przyjmujący kroplówki z EDTA przyznawali, że czuli nieprzyjemne parcie płynu w miejscu podania. Działo się tak zwykle w przypadku przyspieszonego tempa wlewu. Można jednak je regulować, tak jak w przypadku każdej innej kroplówki.

Zdarzały się również skargi na bóle głowy i zawroty głowy, znużenie, przemijające obniżenie ciśnienia krwi, skurcz mięśni nóg. Wówczas osobom przyjmującym EDTA podaje się wapń w kroplówce. Zaleca się, by po wlewie wypić około 1 litra płynu.

Lekarze zajmujący się tą terapią zwykle odradzają przyjmowania EDTA w tabletkach. Tłumaczą, że lek najlepiej aplikować w miejscu, gdzie zmiany chorobowe występują bezpośrednio. Przekonują, że doustne zażywanie EDTA nigdy nie dostarczy organizmowi takiej dawki, jaka jest wymagana w efektywnym leczeniu miażdżycy.

Praktycy przyznają, że na początku leczenia może dojść do przejściowego wzrostu poziomu cholesterolu, niemniej jednak z czasem wraca on do normy. Tłumaczą to rozpuszczaniem się cholesterolu zgromadzonego w blaszkach miażdżycowych i koniecznością jego przetworzenia przez organizm.

Lekarze stosujący chelatację zapewniają, że podawanie EDTA nie doprowadzi do nagłego spadku poziomu wapnia we krwi, bo choć kwas wersenowy łączy się z tym metalem, to przytarczyce zadbają o wyrównanie jego stężenia i wciąż będą pobudzać wzrost kości.

Przyznają, że chelatacji nie poleca się osobom z całkowitą niewydolnością nerek].