Elektrokochleografia
Elektrokochleografia jest badaniem słuchu polegającym na wykonaniu pomiaru potencjału elektrycznego w uchu środkowym, będącego wynikiem stymulacji dźwiękowej. Badanie to pozwala stwierdzić, czy w uchu środkowym, a dokładnie w ślimaku, ciśnienie płynu nie jest zbyt wysokie. Zbyt wysokie ciśnienie endolimfy (śródchłonki), czyli płynu wypełniającego kanał ślimaka może wywoływać takie objawy, jak niedosłyszenie, zawroty głowy, szumy uszne i uczucie rozpierania w uchu. Symptomy te mogą świadczyć o patologiach, takich jak na przykład choroba Ménière'a czy obrzęk błędnika.
Elektrokochleografia
Przebieg elektrokochleografii
Elektrokochleografia trwa około 40 minut. U pacjenta poddawanego elektrokochleografii do skóry głowy przymocowuje się kilka elektrod, a w kanaliku badanego ucha umieszcza się niewielki mikrofon i słuchawkę. Podczas całego badania pacjent powinien starać się zrelaksować, gdyż napięcie i każdy drobny ruch mięśni może spowolnić proces pomiaru. Od chorego nie oczekuje się żadnej reakcji. Jego zadaniem jest jedynie rozluźnienie i pozostawanie w bezruchu.
Podczas elektrokochleografii z mikrofonu w uchu chorego dobiega klikający dźwięk. Audiolog dokonuje pomiaru reakcji na wysyłane bodźce za pomocą komputera, który je filtruje i ocenia. Dzięki temu możliwa jest ocena aktywności neuronów w ślimaku. Audiolog wyszukuje w zebranych pomiarach dużych kształtów fal EcochG, złożonych z dwóch komponentów: potencjału czynności (AP) i potencjału dodatniego (SP). Obie te składowe są bezpośrednią odpowiedzią na stymulowanie ślimaka bodźcami. Następnie mierzy się współczynnik SP/AP. Jeśli jest podwyższony, może to oznaczać podwyższone ciśnienie śródchłonki. Po badaniu umawia się pacjenta na kolejne spotkanie, zazwyczaj po dwóch tygodniach od elektrokochleografii. Na tym spotkaniu lekarz omawia z pacjentem jego wyniki badań.
Elektrokochleografia jest badaniem obiektywnym, co oznacza, że w jego przebiegu nie polega się na subiektywnej ocenie wysyłanych bodźców, dokonywanej przez pacjenta. Może być przeprowadzana nawet wtedy, gdy chory jest nieprzytomny.
Źródła
- Diagnostyka audiologiczna – zasady, cele i możliwości
- Śliwińska-Kowalska M. Audiologia kliniczna, Mediton, Łódź 2005, ISBN 83-913433-8-3
- Pruszewicz A. Audiologia kliniczna - zarys, AM Poznań, Poznań 2010, ISBN 978-83-7597-066-1
- Janczewski G., Kosiek K., Latkowski B., Olszewski J. Algorytmy diagnostyki i postępowania w otorynolaryngologii, Termedia, Poznań 2010, ISBN 978-83-62138-41-8
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
