Histerektomia przezpochwowa z asystą laparoskopową

Laparoskop to rurka, dzięki której można obejrzeć wnętrze jamy brzusznej. Wprowadza się ją przez małe nacięcie na brzuchu. W ten sposób wprowadzane są także pozostałe narzędzia używane w czasie zabiegu. Histerektomia przezpochwowa z asystą laparoskopową pozwala na usunięcie macicy, a jeśli trzeba także jajników i jajowodów. Nie każda histerektomia powinna być prowadzona w ten sposób. Jej rodzaj zależy od schorzenia, kondycji pacjentki i historii medycznej.

Podczas zabiegu laparoskopowego wykonuje się trzy lub więcej niewielkich (5-10 mm) nacięć w brzuchu, by wprowadzić nimi narzędzia. Chirurg wprowadza następnie laparoskop, dzięki któremu obraz jamy brzusznej oglądany jest na monitorze i pozwala na działanie lekarzowi. Chirurg wykonuje nacięcie poniżej pępka i za pomocą niego wprowadza do jamy brzusznej dwutlenek węgla, który podnosi ściany brzucha powyżej organów. Daje to chirurgowi lepszy widok, gdy zostanie już wprowadzony laparoskop. Urządzenie ma zamontowaną kamerę i chirurg na monitorze obserwuje wnętrze jamy brzusznej, sprawdzając, czy można wykonać laparoskopię. Jeśli tak, lekarz wykonuje kolejne nacięcia, których rozmieszczenie i ilość zależy od prowadzonej operacji.

Pomimo, iż laparoskopia należy do stosunkowo małoinwazyjnych i obarczonych niskim ryzykiem powikłań zabiegiem, niekiedy zdarza się, że do nich dochodzi. Najczęstszymi powikłaniami operacji laparoskopowych są uszkodzenia i perforacje jelit, niezatamowanie krwawienia lub jego przeoczenie. Czasami w trakcie zabiegu może się okazać, że miejsce zmienione chorobowo wymaga większego zabiegu i następuje konwersja do operacji metodą tradycyjną.

Histerektomia przezpochwowa z asystą laparoskopową rozpoczyna się od wykonania małych nacięć, przez które wprowadzony zostanie laparoskop i inne narzędzia chirurgiczne. Dzięki kamerze na laparoskopie lekarz obserwuje wnętrze ciała. Za pomocą narzędzi chirurgicznych macica oddzielana jest od miednicy. Jajniki i jajowody również, jeśli jest taka potrzeba. Organy są następnie usuwane przez nacięcie w pochwie. Operacja ta trwa przeważnie dłużej i jest droższa, a czasami bardziej niebezpieczna. Zaletą jest natomiast to, że nacięcia są małe, blizny, ból i czas powrotu do zdrowia krótszy. Jest także mniej obciążająca dla organizmu. Pacjentka budzi się na sali pooperacyjnej, często z maską tlenową na twarzy.

Wieczorem, po operacji pacjentka może zacząć przyjmować płyny, a następnego dnia otrzyma pożywienie stałe. Mogą pojawić się nudności i wymioty, co po znieczuleniu występuje często. Już dzień po operacji pacjentka jest zachęcana do wstawania z łóżka. Ruch zmniejsza możliwość wystąpienia takich komplikacji, jak zapalenie płuc czy zakrzepy żył. Po powrocie do domu pacjentka powinna stopniowo zwiększać swoją aktywność. Najlepszym ćwiczeniem są spacery.

Źródła

1. Trzy metody wycięcia macicy - porównanie wczesnych wyników leczenia
2. Dębski R. Ginekologia kliniczna Tom 1-3, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-013-9
3. Słomko Z. Ginekologia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3153-9
4. Bręborowicz G. (red.), Ginekologia, Urban & Partner, Wrocław 2006, ISBN 83-89581-39-6