Jak leczyć seksoholizm?

Seksoholizm to uzależnienie od seksu, które jak każdy nałóg prowadzi do poważnych konsekwencji. Coraz bardziej rośnie zainteresowanie seksem, nawet wśród dzieci i młodzieży. Erotyzacja życia to tylko jedna z przyczyn seksoholizmu. Konsekwencje nałogu są druzgocące. Nie tylko wzrasta ryzyko zachorowania na choroby weneryczne wskutek częstych i przygodnych kontaktów seksualnych, ale też degradacji ulega życie emocjonalne, a przede wszystkie pojawia się zagrożenie dla trwałości związku. Seksoholizm bowiem dotyka nie tylko seksoholika, ale i jego partnera. Jak leczyć seksoholizm?

1. Objawy seksoholizmu

Sporadyczne oglądanie filmów erotycznych czy przeglądanie pism pornograficznych nie świadczy jeszcze o uzależnieniu od seksu. Niektóre pary wspólnie oglądają filmy erotyczne, by w ten sposób uatrakcyjnić swoje życie seksualne. Co zatem powinno nas zaniepokoić w reakcjach naszego partnera seksualnego?

Zobacz film: "Rozpoznaj stan zdrowia psychicznego on-line"

  • Ciągłe nawiązywanie w rozmowach do spraw seksualnych, czynienie aluzji w kierunku seksu.
  • Częste oglądanie filmów pornograficznych i czasopism erotycznych.
  • Dostrzeganie w neutralnych sytuacjach czy dialogach nawiązań do spraw seksualnych (wszystko kojarzy się z seksem).
  • Spędzanie czasu w Internecie na różnego rodzaju serwisach erotycznych i czatach.
  • Uzależnienie od pornografii.
  • Korzystanie z usług prostytutek.
  • Częste i przygodne kontakty seksualne.
  • Fantazje erotyczne i liczne zdrady.
  • Umawianie się na „internetowe randki”.
  • Nieumiejętność kontrolowania napięcia seksualnego.
  • Nałogowe masturbowanie się.
  • Domaganie się seksu nawet kilkanaście razy dziennie.
  • Żądanie wprowadzenia „udziwnień” w życie intymne, np. by partnerka dała się prowadzić na smyczy, by spróbować seksu grupowego itp.
  • Większe wymagania łóżkowe.
  • Zaniedbywanie obowiązków zawodowych, rodziny i przyjaciół w zamian za oddawanie się przyjemnościom seksualnym.
  • Uczęszczanie do barów ze striptizem, sex-shopów, salonów masażu itp.

Oczywiście, to nie wszystkie symptomy uzależnienia od seksu. Czasami trudno zdemaskować, że ktoś jest seksoholikiem, gdyż skrzętnie to ukrywa przed otoczeniem, wstydząc się swojego nałogu. Seksoholizm dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn, choć (według statystyk) z powodu seksoholizmu nieznacznie częściej cierpią panowie. Konsekwencje tego nałogu stanowią problem całych rodzin. Przede wszystkim cierpi para. Pojawia się szereg niebezpiecznych zachowań zarówno dla zdrowia fizycznego, np. ryzyko zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby czy AIDS, jak i dla zdrowia psychicznego, np. poczucie krzywdy z powodu licznych zdrad, żal, ból, poczucie niesprawiedliwości, brak zaufania. Kobiety, których partner był seksoholikiem, bardzo często borykają się z chorobami wenerycznymi, przechodzą traumę rozwodu i nierzadko popadają w depresję.

2. Terapia seksoholizmu

Uzależnienie od seksu da się i trzeba leczyć. W jaki sposób? Na początku należy udać się do seksuologa, który zdiagnozuje problem, postara się znaleźć przyczyny zaburzeń seksualnych i zaproponuje odpowiednią terapię. Leczenie polega przede wszystkim na terapii stacjonarnej, trwającej najczęściej od pięciu do sześciu tygodni. Potem jest leczenie ambulatoryjne prowadzone przez terapeutów. Czasem leczenie wymaga wsparcia farmakoterapią. Walka z seksoholizmem to długotrwały proces, trwający czasem nawet kilka lat. Terapia psychologiczna obejmuje doradztwo rodzinne, terapie grupowe i indywidualne sesje ze specjalistami. Na sześciotygodniowy pobyt w klinice leczenia seksoholizmu składają się 3 etapy leczenia:

  1. weryfikacja historii pacjenta – analiza przeszłości, zdarzeń z wczesnego dzieciństwa, pytania o przeżyte traumy, styl wychowania w rodzinie, stosunek do ludzkiej seksualności itp.;
  2. korekta optyki widzenia rzeczywistości – próby modyfikacji wypaczonego sposobu patrzenia na świat, zmiana schematów myślenia, np. seksoholicy uważają, że masaż erotyczny nie jest zdradą. Seksoholik poszukuje usprawiedliwień dla swoich nagannych czynów, np. twierdzi, że seks z prostytutką nie różni się od wizyty na siłowni itp.;
  3. wprowadzanie zmian w życie pacjenta – analiza czynników, które mogą uprawdopodabniać powrót do nałogu, np. zbyt dużo wolnego czasu, zbyt dużo stresów, i przeciwdziałanie wystąpieniu tych czynników albo przeorganizowanie życia chorego.

Leczenie seksoholizmu obejmuje tak naprawdę etap zdrowienia partnera, etap zdrowienia partnerki i etap zdrowienia ich związku. Czasem jednak bardzo trudno uzdrowić „chorą” relację. Co jednak uważa się za sukces terapeutyczny? W przypadku alkoholizmu chodzi o to, by alkoholik przestał pić. W przypadku seksoholizmu nie chodzi o to, by seksoholik stał się abstynentem seksualnym, ale by zmienił sposób percepcji seksu. Całkowita wstrzemięźliwość seksualna nie stanowi celu terapii. Chodzi o to, by seks ponownie dawał szczęście parze, cementował ich związek i był jedną ze sfer ich udanego pożycia, a nie aktem kompulsywnego zaspokajania wewnętrznej pustki.

spis treści
rozwiń
Następny artykuł: Wpływ oglądania pornografii na mózg

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!