Jedynym objawem było zmęczenie. "Ja naprawdę nie chcę umierać"

• Sandra choruje na wewnątrzwątrobowego raka dróg żółciowych
• W lipcu 2026 r. dowiedziała się o progresji choroby
• Ostatni PET-CT wykazał zmniejszenie zmian nowotworowych
• Same leki kosztują rodzinę około 120 tys. zł miesięcznie
• 36-latka prosi o pomoc w kontynuowaniu leczenia

Kiedy w maju 2024 r. opisywaliśmy historię Sandry Bekierz z Wałbrzycha, miała 34 lata i od kilku miesięcy wiedziała, że jest ciężko chora. Diagnozę usłyszała w grudniu 2023 r. Niepokojące wyniki prób wątrobowych skłoniły lekarza do dalszej diagnostyki. USG jamy brzusznej ujawniło guza, a kolejne badania potwierdziły wewnątrzwątrobowego raka dróg żółciowych.

Z opisu zbiórki założonej przez jej bliskich wynika, że chorobę rozpoznano w IV stadium, z przerzutami do miednicy, kręgosłupa i żeber oraz powiększeniem węzłów chłonnych. Wcześniej Sandra nie zauważała dolegliwości, które kojarzyłaby z nowotworem.

– Nic mi nie dolegało, nic mnie nie bolało, byłam nieustannie zmęczona, ale myślałam sobie: kto by nie był przy trójce dzieci? Choroba wyszła więc na jaw właściwie przypadkiem – mówiła wówczas WP abcZdrowie.

Wspominała, że po diagnozie usłyszała od lekarza, że zostało jej kilka miesięcy życia. Z jej relacji wynikało, że jeszcze przed konsylium zasugerowano jej szukanie hospicjum. Nie chciała rezygnować z poszukiwania leczenia.

Wiosną 2024 r. miała za sobą sześć cykli chemioterapii i szukała pomocy w Izraelu oraz Niemczech. Potrzeby związane z terapią, podróżami i pobytem za granicą szacowano wtedy na ponad 3 mln zł.

– Najbardziej boję się tego, że osierocę moje dzieci, dlatego obiecałam sobie i im, że dopóki mi sił starczy, dopóty będę walczyć – przyznawała.

Kolejne miesiące przyniosły następne terapie i trudne decyzje. W aktualizacji zbiórki z 15 lipca 2026 r. Sandra poinformowała, że badania wykazały postęp choroby.

"Na początku lipca usłyszałam słowa, których tak bardzo bałam się usłyszeć – progresja choroby" – napisała na Siepomaga.pl.

Rozpoczęły się konsultacje i poszukiwania kolejnych możliwości. We wrześniowej aktualizacji informowała już o planach leczenia w Izraelu, obejmujących chemioterapię dwoma lekami i radioterapię, a także o planowanym podaniu szczepionki z komórek dendrytycznych w Niemczech jako terapii wspomagającej. Roczne koszty szacowano na 1,6 mln zł. Rodzina musiała zwiększyć cel zbiórki.

"Zebrane dotychczas środki wydatkujemy na bieżące leczenie" – wyjaśniała w aktualizacji.

Jak informuje WP abcZdrowie Sandra, po pogorszeniu ponownie wyjechała do Izraela, gdzie rozpoczęła leczenie. W Niemczech otrzymała też szczepionkę, która – jak relacjonuje – miała pobudzić jej układ odpornościowy do walki z nowotworem. Następnie wróciła do Izraela na badania i ustalenie dalszego postępowania.

– Ostatnie badanie PET-CT przyniosło nam wiadomości, na które tak bardzo czekaliśmy. Opisano zmniejszenie zmian nowotworowych oraz ich aktywności metabolicznej – mówi.

To ważna zmiana po lipcowych informacjach o progresji. Sandra zaznacza jednak, że nie oznacza ona końca choroby ani możliwości zakończenia leczenia.

– Nadal muszę walczyć, przyjmować leki i pozostawać pod opieką specjalistów. Ale sama świadomość, że leczenie działa, daje mi ogromną siłę – podkreśla.

Za nią chemioterapia, immunoterapia, leczenie celowane i poważne operacje kręgosłupa. Opowiada o bólu, cierpieniu i chwilach, kiedy wydawało jej się, że nie ma już siły. Motywacją pozostawały córki: Oliwka, Amelka i Zuzia. Dziś mają 16, 12 i dziewięć lat.

Wraz z nadzieją pojawił się strach o dalsze finansowanie terapii. Według Sandry same leki kosztują obecnie około 120 tys. zł miesięcznie. Do tego dochodzą badania obrazowe, konsultacje, przeloty i zakwaterowanie.

– Środki, które z tak ogromnym trudem udało nam się zgromadzić dzięki pomocy dobrych ludzi, topnieją w oczach. Każdego dnia patrzę na koszty i zastanawiam się, na jak długo jeszcze wystarczy nam pieniędzy – przyznaje.

Mąż Sandry szuka lekarzy i nowych możliwości terapii, kontaktuje się ze specjalistami oraz organizuje wyjazdy. Rodzina nie jest jednak w stanie samodzielnie pokrywać tak wysokich wydatków. Największą obawą kobiety jest konieczność przerwania leczenia z powodów finansowych.

– Nie potrafię opisać, jak straszna jest świadomość, że być może o długości mojego życia nie zdecyduje wyłącznie choroba, ale również stan naszego konta – mówi.

Dodatkowym obciążeniem jest lęk o bezpieczeństwo podczas pobytu w Izraelu. Sandra mówi nam, że chce jak najszybciej wrócić do Polski. Marzy też o zwyczajnej codzienności: szkolnych sprawach córek, rodzinnych wakacjach i wspólnych świętach.

– Nie proszę o cud. Proszę o możliwość dalszego leczenia – podkreśla. – Ja naprawdę nie chcę umierać. Mam jeszcze tyle do zrobienia, tyle miłości do dania i trzy córki, dla których chcę żyć.

Wspomóc Sandrę można poprzez jej zbiórkę.

Źródło: WP abcZdrowie, siepomaga.pl