Jej mąż przeszedł udar w wieku 41 lat. "Nie potrafił mówić"

Katie Delimon i jej mąż Kenny byli małżeństwem od dwóch lat, kiedy nagle pogorszył się stan zdrowia mężczyzny. Tego dnia był w biurze, jego żona w tym czasie prowadziła zajęcia jogi w innym budynku. Kiedy wracała do męża, zauważyła karetkę zaparkowaną przed jego miejscem pracy. Nie wiedziała, że ratownicy przyjechali właśnie do niego. – Katie, ta karetka... Przyjechała po Kenny'ego – usłyszała od sprzątaczki, która wybiegła jej na spotkanie.

Kiedy dotarła na ósme piętro, zobaczyła męża siedzącego na podłodze w sali konferencyjnej. Podtrzymywali go ratownicy. Mężczyzna miał przekrwione oczy, nieobecny wzrok i nie był w stanie mówić.

Początkowo Katie obawiała się zawału serca, ponieważ ojciec Kenny'ego przeszedł kilka zawałów. Ratownik wyjaśnił jednak, że objawy mogą wskazywać na udar mózgu. – Kenny miał 41 lat. Był zdrowy, aktywny fizycznie i rzadko chorował. Jak się okazało, żadna z tych rzeczy niczego nie gwarantuje – wspomina kobieta na łamach Huffington Post.

W szpitalu badania wykazały, że Kenny doznał udaru niedokrwiennego mózgu, spowodowanego zablokowaniem naczynia krwionośnego przez skrzeplinę. Lekarze zaproponowali leczenie, które mogło rozpuścić zakrzep i ograniczyć uszkodzenia mózgu. Jednak wiązało się to z dużym ryzykiem. Jak relacjonuje kobieta, przedstawiono jej 90 proc. szans na przeżycie i 10 proc. ryzyka śmierci.

Poproszono ją wtedy o podpisanie zgody na leczenie. – Nagle całe nasze małżeństwo zostało sprowadzone do procentów. 90 proc. szans, że przeżyje. 10 proc., że umrze – napisała. Pielęgniarka uprzedziła ją również, że nawet jeśli Kenny odzyska przytomność, nie będzie od razu wiadomo, czy będzie potrafił chodzić i mówić oraz jakie skutki pozostawi udar.

Katie podpisała dokument, choć była przerażona. Jeszcze kilka godzin wcześniej wraz z mężem byli na siebie źli po nieistotnej sprzeczce. Teraz nie wiedziała, czy kiedykolwiek ponownie z nim porozmawia.

Kiedy Katie czekała przy szpitalnym łóżku, próbowała opanować strach. Po około dwóch godzinach Kenny się obudził. Rozpoznawał swoje imię, mówił i potrafił chodzić.

Dalsze badania ujawniły, że mężczyzna miał niewielki otwór w sercu oraz predyspozycję genetyczną do zwiększonej krzepliwości krwi. Lekarze zauważyli również zmiany w móżdżku sugerujące, że wcześniej mógł już przejść udar, który pozostał nierozpoznany. Kenny musiał przejść operację i rekonwalescencję. Ostatecznie wrócił do zdrowia.

Dramatyczne doświadczenie wpłynęło nie tylko na zdrowie Kenny'ego, ale również na relację małżonków. Katie przyznaje, że zaczęła inaczej patrzeć na codzienne konflikty, pośpiech i drobne nieporozumienia. – Po udarze Kenny'ego nasze małżeństwo się nie rozpadło. Wręcz przeciwnie – staliśmy się wobec siebie bardziej szczerzy, bardziej otwarci i bardziej wdzięczni – podkreśla.

Dziś Kenny prowadzi aktywne życie, a jego żona przekonuje, że tamto doświadczenie nauczyło ją doceniać teraźniejszość. Szczególnie mocno zapamiętała poranek, kiedy po kłótni nie pożegnali się nawet porządnym pocałunkiem. – Codziennie myślę o śmierci. Nie po to, by żyć w strachu, ale żeby pamiętać o czymś, o czym większość z nas przez całe życie stara się nie myśleć: czas, który wydaje ci się, że masz przed sobą, wcale nie jest ci zagwarantowany – podsumowuje Katie.

Źródło: Huffpost.com