Kardiogenny obrzęk płuc – przyczyny, objawy, leczenie

Układ krążenia to układ zamknięty, gdzie rolę pompy ssąco-tłoczącej pełni mięsień sercowy, a „rurami” są naczynia krwionośne (tętnice, naczynia włosowate, żyły). Układ sercowo-naczyniowy pod względem anatomiczno-czynnościowym można podzielić na krwiobieg mały i krwiobieg duży. Krwiobieg mały ma swój początek w prawej komorze serca. Stamtąd odtlenowana krew przez pień płucny dostaje się do tętnic płucnych a następnie przez coraz mniejsze tętniczki do naczyń włosowatych. Tam zachodzi proces wymiany gazowej, to znaczy krew odtlenowana zostaje wysycona tlenem. Następnie żyłami płucnymi płynie do lewego przedsionka serca.

Krwiobieg duży zaczyna się w lewej komorze serca, z której utlenowana krew jest pompowana przez aortę a następnie sieć tętnic, tętniczek i naczyń włosowatych do narządów docelowych gdzie każda komórka pobiera tlen. Następnie odtlenowana już krew siecią coraz to większych naczyń żylnych dostaje się do żył głównych, którymi płynie aż do prawego przedsionka serca.

Przyczyną obrzęku płuc pochodzenia sercowego są zaburzenia krążenia, które mogą powodować:

• zastój krwi przed lewą komorą serca - tzw. zastój zwrotny lub wsteczny;
• zmniejszone ukrwienia tkanek obwodowych a w konsekwencji zaburzenia przepływu krwi.

W momencie, gdy dochodzi do ciężkiej niewydolności lewokomorowej natychmiast spada rzut serca (pojemność minutowa). Ostra niewydolność lewokomorowa a w następstwie kardiogenny obrzęk płuc może być wywołany przez:

• zmniejszenie się kurczliwości lewej komory serca, do której może dojść w wyniku: zawału serca, przemijającego niedokrwienia dużej części lewej komory mięśnia sercowego lub kardiomiopatii rozstrzeniowej;
• przeciążenie ciśnieniowe, powstałe w wyniku: nadciśnienia tętniczego lub zwężenia ujścia aorty;
• dysfunkcję czynności rozkurczowej, powstałej w wyniku: kardiomiopatii restrykcyjnej lub przerostowej;
• ograniczenie możliwości wypełnienia się lewej komory serca, spowodowanej: tamponadą serca, zaciskającym zapaleniem osierdzia lub zwężeniem zastawki dwudzielnej.

Objawy występujące podczas kardiogennego obrzęku płuc są wywołane nagłym nagromadzeniem się dużej ilości krwi w łożysku naczyniowym krążenia małego. Obrzęk płuc w początkowej fazie objawia się:

• niepokójem,
• tachykardią,
• silna dusznością spoczynkowa,
• przyspieszony oddech o zmiennym nasileniu i częstotliwości.

Wraz z upływem czasu obrzęk płuc może powodować:

• sinicę,
• trudności w oddychaniu,
• kaszel połączony z odksztuszaniem pienistej wydzieliny podbarwionej krwią.

• Czy to już zawał?
• Interpretacja badania EKG serca
• EKG - podstawowe badanie pracy serca
• Dieta dla serca​

Obrzęk płuc jest stanem zagrożenia życia. Spóźniona lub nieprawidłowa pomoc może prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia. Skuteczną formą leczenia jest natychmiastowe wdrożenie farmakoterapii oraz zabezpieczenie prawidłowej wentylacji płuc. W niektórych sytuacjach obrzęk płuc może być leczony jedynie w oddziałach kardiologii interwencyjnej lub kardiochirurgii. Bardzo ważne jest by prawidłowa terapia obrzęku płuc była prowadzona przez cały czas, poczynając od zespołu ratownictwa medycznego przez szpitalny oddział ratunkowy aż po specjalistyczne oddziały szpitalne.