Liczba Addisa

Materiałem badawczym służącym do oznaczenia liczby Addisa jest dobowa zbiórka moczu, czyli mocz zbierany do specjalnego pojemnika przez 24 godziny. W praktyce wygląda to tak, że w dniu zbiórki moczu pierwszą poranną porcje moczu oddajemy toalety (jeszcze nie do pojemnika, w którym będzie zbierany mocz), a dopiero każdą następną porcję w dniu badania oraz pierwszą porcję dnia następnego oddajemy do przygotowanego pojemnika. W dzień badania stosujemy normalną, codzienną dietę oraz przyjmujemy normalne ilości płynów. W ten sposób uzbierany mocz dostarczamy w całości do laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzone jego badanie.

W warunkach prawidłowych liczba Addisa powinna wynosić poniżej 2,5 do 5 milionów krwinek białych w moczu dobowym oraz poniżej 1 miliona krwinek czerwonych w moczu dobowym. Dla wałeczków w moczu prawidłowe wartości liczby Addisa wynoszą poniżej 4 tysięcy w moczu dobowym. W przeliczeniu na liczbę Hamburgera, czyli liczbę wydalanych w ciągu doby krwinek w przeliczeniu na 1 minutę, wartości prawidłowe wynoszą dla krwinek białych poniżej 1500 do 3000 leukocytów na minutę.

Wzrost liczby Addisa dla krwinek białych powyżej normy świadczy o występowaniu leukocyturii (zwiększonej liczby leukocytów w moczu), natomiast dla krwinek czerwonych oznacza krwinkomocz.
Najczęstszą przyczyną leukocyturii są zakażenia układu moczowego (ZUM). Najczęściej obok leukocyturii w przypadkach infekcji dróg moczowych stwierdza się również bakteriomocz, czyli występowanie zwiększonej ilości bakterii w badanej próbce moczu. Oprócz tego leukocyturię obserwuje się w przypadku kłębuszkowych zapaleń nerek, cewkowo- śródmiąższowych zapaleń nerek, a także w gorączce i po intensywnym wysiłku fizycznym.
Natomiast do krwinkomoczu najczęściej dochodzi w przypadku kamicy dróg moczowych, zakażeń układu moczowego (zwłaszcza w wirusowym zapaleniu pęcherza moczowego), w kłębuszkowych zapaleniach nerek, nefropatiach cewkowo-śródmiąższowych, w przypadku nowotworów nerek (rak jasnokomórkowy nerki, guz Wilmsa), urazów dróg moczowych, a także w przebiegu skaz krwotocznych, nadciśnienia tętniczego, czy niewydolności serca.

Z tego względu stwierdzenie podwyższonej liczby Addissa stanowi wskazanie do przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki w celu poszukiwania przyczyn tej nieprawidłowości, gdyż może ona świadczyć zarówno o poważnych chorobach układu moczowego jak i całego organizmu człowieka.

Źródła

1. Zakażenia układu moczowego: co nowego?
2. Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0
3. Tomaszewski J., Diagnostyka laboratoryjna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, ISBN 83-200-3591-0
4. Kokot F., Kokot S. Badania laboratoryjne - zakres norm i interpretacja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2711-X