Magiczne 8 godzin snu to mit? Naukowcy zbadali, ile naprawdę potrzebujemy

Marta Słupska
Ile należy spać?Ile należy spać?
Źródło zdjęć: © Getty Images | Halfpoint Images

Od lat powtarza się, że każdy dorosły człowiek musi bezwzględnie przesypiać osiem godzin na dobę. Tymczasem badania antropologiczne i medyczne pokazują zupełnie inną rzeczywistość. Gdy naukowcy zbadali społeczności żyjące z dala od sztucznego światła i smartfonów, przeżyli zaskoczenie: spali oni zaledwie 6–7 godzin. Gdzie leży bezpieczna granica dla naszego zdrowia?

Ile snu potrzebuje dorosły?

Osiem godzin to popularny punkt odniesienia, jednak nie stanowi uniwersalnej recepty. Zapotrzebowanie na odpoczynek zależy m.in. od wieku, stanu zdrowia i indywidualnych uwarunkowań. Nie oznacza to jednak, że można bez konsekwencji skracać nocną regenerację.

Amerykańska Akademia Medycyny Snu i Towarzystwo Badań nad Snem zalecają dorosłym regularne przesypianie co najmniej siedmiu godzin. Według CDC osoby w wieku 61–64 lat potrzebują zazwyczaj siedmiu–dziewięciu godzin.

Ciekawych informacji dostarczyło badanie społeczności żyjących w Tanzanii, Namibii i Boliwii. Naukowcy chcieli ustalić, jak wygląda odpoczynek osób, których codzienność nie jest podporządkowana sztucznemu oświetleniu i urządzeniom elektronicznym.

W pracy opublikowanej w 2015 r. w czasopiśmie "Current Biology" ustalono, że badani spali średnio od 5,7 do 7,1 godziny. Okres od zaśnięcia do ostatecznego przebudzenia był jednak dłuższy i wynosił 6,9–8,5 godziny, ponieważ obejmował również nocne przerwy w śnie. Długość odpoczynku zmieniała się także zależnie od pory roku.

To istotne rozróżnienie: czas przeznaczony na sen nie jest równy czasowi rzeczywiście przespanemu. Samo zaobserwowanie krótszego snu w konkretnej społeczności nie dowodzi też, że taki wynik byłby optymalny dla każdego.

Krócej nie zawsze znaczy lepiej

Regularne spanie poniżej siedmiu godzin wiąże się m.in. z większym ryzykiem otyłości, cukrzycy, nadciśnienia, chorób serca i udaru. Niedobór odpoczynku może również pogarszać sprawność działania oraz zwiększać ryzyko błędów i wypadków.

Ostrożności wymaga także ocenianie długiego snu. Ponad dziewięć godzin może być uzasadnione u młodych dorosłych, osób chorych lub nadrabiających wcześniejsze niedobory. Nie należy więc automatycznie uznawać dłuższego odpoczynku za szkodliwy.

Liczy się także pora zasypiania

Warto kłaść się i wstawać o zbliżonych godzinach, również w weekendy. Pomocne są spokojne przygotowanie do nocy, ciemna i cicha sypialnia oraz ograniczenie jasnego światła z ekranów przed snem. Regularność uzupełnia odpowiednią długość odpoczynku.

Nie warto natomiast zakładać, że weekendowe odsypianie całkowicie wyrówna skutki krótkich nocy. Najlepiej zapewniać sobie wystarczająco dużo czasu na regenerację każdego dnia.

Źródła: RMF24, AASM, CDC, NHLBI, "Current Biology"

Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.

Wybrane dla Ciebie