Mapowanie serca

Badanie bezkontaktowe pozwala na otrzymanie kolorowych map o dużej rozdzielczości aktywności wsierdzia w nietkniętym bijącym sercu. Na początku określana jest geometria komory serca. Następnie identyfikuje się miejsce istotne, do którego wprowadza się cewnik ablacyjny. Sygnał emitowany z cewnika może zostać użyty do konstruowania trójwymiarowego modelu komputerowego wsierdzia. Główną zaletą tego badania serca jest fakt, że wystarczy jedno uderzenie organu aby otrzymać kompletną mapę aktywacji, która może zostać wykorzystana do mapowania arytmii.

Występują trzy rodzaje kontaktowego mapowania serca:

• elektroanatomiczne mapowanie (system CARTO);
• mapowanie za pomocą specjalnego cewnika;
• przy użyciu systemu do zarządzania położeniem w czasie rzeczywistym.

Elektroanatomiczne mapowanie to badanie serca, do którego używa się systemu lokacji cewnika, który określa pozycję cewnika i położenie względem ultraniskiego pola magnetycznego emitowanego przez radiator umieszczony pod stołem operacyjnym. Badanie zaczyna się od wprowadzenia cewnika wewnątrz zatoki wieńcowej lub do prawej komory serca. Następnie wprowadza się cewnik ablacyjny i umieszcza go w komorze serca przed mapowaniem. System mapowania określa położenie obydwu cewników. Lokalizacja cewnika mapującego jest określona według punktu odniesienia w cyklu serca i zapisana według lokalizacji umiejscowionego w jednym punkcie pierwszego cewnika. Poprzez poruszanie cewnika mapującego wewnątrz serca system analizuje jego położenie, co pozwala na kierowanie nim bez użycia fluoroskopii. Badanie pozwala na uzyskanie dwu- i trójwymiarowych map serca, które są pomocne w określaniu mechanizmów prowadzących do arytmii.

Innym rodzajem kontaktowego mapowania serca jest mapowanie przy użyciu specjalnego cewnika, który wprowadza się przez skórę. Cewnik jest podłączony przez wzmacniacz do trójwymiarowego systemu mapującego, który dostarcza trójwymiarowe kolorowe rekonstrukcje aktywności elektrycznej. Jedną z zalet tego badania jest fakt, że otrzymuje się wielokrotny zapis większości powierzchni wsierdzia. Jednak ten typ mapowania w dużym stopniu zależy od właściwego doboru cewnika i istnieje ryzyko choroby zatorowo-zakrzepowej przy lewostronnym mapowaniu.

Badanie przy użyciu systemu zarządzania położeniem w czasie rzeczywistym polega na umieszczeniu dwóch cewników i jednego ablacyjnego przez skórę. Jeden z cewników jest wprowadzony do zatoki wieńcowej, a drugi do wierzchołka prawej komory serca. Wprowadza się także cewnik ablacyjny. Do wszystkich trzech cewników podłączone są elektrody, które umożliwiają uzyskanie trójwymiarowego obrazu położenia cewników w czasie rzeczywistym.

Jest wiele badań, których zadaniem jest ocena serca, ale mapowanie daje naprawdę dobre wyniki i nie należy się go obawiać.

Źródła

1. Miejsce ablacji w leczeniu zaburzeń rytmu serca
2. Kahn G. Choroby serca. Diagnostyka i terapia, Urban & Partner, Wrocław 2000, ISBN 83-87944-50-5
3. Krzemińska Pakula M. (red.), Kardiologia kliniczna, D.W. Publishing Co., Szczecin 2010, ISBN 1-57107-108-3
4. Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0