Nacięcie gruczołu łzowego

Zablokowanie mogą powodować:

• obrzęk błony śluzowej;
• przerost małżowin;
• stany zapalne.

Niedrożność dróg łzowych u osób dorosłych ma charakter pourazowy, pozapalny lub towarzyszący stanom przewlekłym zatok. Objawia się początkowo okresowym łzawieniem, potem łzawienie staje się intensywne, aż w końcu dochodzi do ostrego stanu zapalnego worka łzowego. Jedyną skuteczną metodą jest zabieg operacyjny, polegający na nacięciu woreczka łzowego.

Do charakterystycznych objawów niedrożności należą ropienie i łzawienie. Jeżeli pojawią się u dzieci bezpośrednio po porodzie lub po kilku miesiącach należy zgłosić się do poradni okulistycznej. U dorosłych przyczyną niedrożności dróg łzowych jest najczęściej uraz, a także przewlekłe stany zapalne zatok obocznych nosa lub dolegliwości po zapaleniu tkanek miękkich oczodołu. Początkowym objawem jest łzawienie, które stopniowo się nasila. Pojawiają się zmiany ropne i dochodzi do ostrego zapalenia dróg łzowych. W przypadku niedrożności dróg łzowych u dorosłych nie są skuteczne, jak u dzieci, metody zachowawcze polegające na stosowaniu kropli, leków przeciwbakteryjnych. U dorosłych jedyną skuteczną metodą jest zabiegowe udrażnianie dróg łzowych za pomocą kilku dostępnych metod, opisanych poniżej.

Zablokowane drogi łzowej najpierw leczy się lekami przeciwzapalnymi. Jeśli ta metoda okaże się być nieskuteczna, lekarz może leczyć pacjenta operacyjnie. Przez zabiegiem wykonuje się odpowiednie badanie – tomografię komputerową, która wskaże umiejscowienie niedrożności. Pacjentowi zostanie podane znieczulenie miejscowe lub ogólne. Obecnie tego typu zabiegi nie są tak bardzo inwazyjne, jak to było niegdyś, dzięki zastosowaniu endoskopu. W przeszłości konieczne było wykonanie większego nacięcia i usunięcie tkanki kostnej.

Metoda endoskopowa

Po znieczuleniu miejscowym i obkurczeniu błony śluzowej bocznej ściany jamy nosowej, lokalizuje się za pomocą endoskopu miejsce przyczepu środkowej małżowiny nosowej. Następnie koaguluje się błonę śluzową w okolicy odpowiadającej rzutowi woreczka łzowego na boczną ścianę jamy nosowej. Zgłębienie dróg łzowych pozwala na dokładne nacięcie woreczka łzowego i wytworzenie przetoki do jamy nosowej powyżej miejsca niedrożności.

Metoda klasyczna

Po znieczuleniu miejscowym wykonuje się nacięcie woreczka łzowego i dróg łzowych w kącie przyśrodkowym na długość ok. 15 mm. Następnie preparuje się tkankę do odsłonięcia woreczka łzowego, oddziela się woreczek od kości łzowej i wykonuje się w niej okienko kostne o średnicy ok. 7 mm, a następnie nacina się błonę śluzową jamy nosowej oraz woreczek łzowy. Po tym łączy się szwami woreczek łzowy z błoną śluzową, wytwarzając przetokę. Następnie intubuje się kanaliki łzowe rurkami silikonowymi, żeby utrzymać drożność uzyskanej przetoki.

Źródła

1. Zespół suchego oka
2. Niżankowska M. H. Okulistyka - podstawy kliniczne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 83-200-3224-6
3. Kański J.J. Diagnostyka kliniczna w okulistyce, Urban & Partner, Wrocław 2008, ISBN 978-83-60290-84-2
4. Izdebska J. (red.), OKULISTYKA Podręcznik dla studentów, Urban & Partner, Wrocław 2006, ISBN 83-60290-15-6