Nacięcie ropnia

Wyróżniamy:

• ropień skóry, najczęściej w delikatnych miejscach (pod pachami, w okolicach krocza);
• ropień zęba;
• ropień wątrobowy;
• ropień mózgu;
• ropień płuc.

Jeśli ropień jest mniejszy niż 5 mm, leczy się go ciepłymi, wilgotnymi okładami. W pozostałych przypadkach głównym sposobem leczenia jest nacięcie. Ropa składa sie ze zniszczonej przez białe krwinki tkanki oraz bakterii. Leczenie ropnia antybiotykami jest zazwyczaj nieskuteczne, gdyż lekom trudno jest przedostać się do wnętrza ropnia. Poza tym środowisko wewnątrz ropnia utrudnia działanie leków. Nacięcie ropnia przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Jeśli ropień powstał wewnątrz organizmu stosuje się znieczulenie ogólne. Po nacięciu lekarz usuwa zmienioną tkankę i oczyszcza ranę.

Przeciwwskazania do nacięcia ropnia to:

• duża powierzchnia ropnia – wtedy wymaga to poważniejszej operacji;
• głęboki ropień w delikatnych okolicach – wtedy prawdopodobnie będzie potrzebne znieczulenie ogólne;
• ropnie na dłoniach i podeszwach stóp.

Ropień płuc

Ropień płuc stanowi ograniczone zapalenie tkanki płucnej i stanowi poważne zagrożenie ze względu na możliwość tworzenia przerzutów do mózgu. Ropień płuc może także przekształcić się w zgorzel płuc. Ropnie płuc najczęściej lokalizują się w zmianach pozapalnych, w jamach powstałych w wyniku procesu nowotworowego. Ropnie można uwidocznić w badaniu radiologicznym klatki piersiowej. Objawami ropnia płuc są kaszel, odkrztuszanie dużej ilości ropnej wydzieliny, dreszcze, charakterystyczne dla chorób płuc objawy osłuchowe. Objawy ropnia płuc nie są charakterystyczne, dlatego rozpoznanie najczęściej stawiane jest w oparciu o dokładnie zebrany wywiad oraz badania obrazowe. Ropień płuc często występuje u pacjentów z obniżoną odpornością, po przebytej gruźlicy płuc lub po chorobie nowotworowej.

Ropień okołoodbytniczy

Objawy ropnia okołoodbytniczego zależą od jego umiejscowienia. Najczęściej występuje gorączka, dreszcze i ogólne osłabienie jako objawy ogólnoustrojowe. Do objawów miejscowych zaliczamy ból zlokalizowany w okolicy okołoodbytniczej, nasilający się podczas defekacji, pozycji siedzącej, kaszlu i kichania. Do rozpoznania ropnia niezbędne jest przeprowadzenie wywiadu oraz badania. Leczenie ropnia okołoodbytniczego polega na szerokim jego otwarciu, ewakuacji ropy i oczyszczenia niszy po niej. W przypadku nasilonych objawów ogólnoustrojowych oprócz leczenia miejscowego, stosuje się także antybiotykoterapię ogólnoustrojową. Ropień okołoodbytniczy jest schorzeniem często występującym u osób z obniżoną odpornością.

Źródła

1. Ropne zapalenie gruczołów apokrynowych okolicy anorektalnej
2. Lawrence P., Chirurgia ogólna, Urban & Partner, Wrocław 1998, ISBN 83-85842-19-5
3. Noszczyk W., Chirurgia tom 1-2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3121-4
4. Popiela T. (red.), Davidson Chirurgia. Podręcznik dla studentów, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-128-0