Przeciwwskazania do porodu naturalnego. Kiedy poród naturalny nie jest możliwy?

Poród naturalny to poród rozpoczynający się naturalną czynnością skurczową macicy. Przebiega on spontanicznie bez interwencji farmakologicznych i medycznych. Akcja porodowa ma miejsce między 37. a 42. tygodniem ciąży. Kierowane siłami natury dziecko przechodzi przez kanał rodny bez pomocy (lub z minimalną pomocą) z zewnątrz.

Można wyróżnić następujące fazy porodu naturalnego:

• rozwieranie się szyjki macicy,
• rodzenie dziecka,
• oddzielenie i urodzenie łożyska,
• ścisła obserwacja.

Poród naturalny, mimo możliwego bólu i dyskomfortu, daje też często kobietom duże poczucie satysfakcji oraz wzmacnia więź między matką a dzieckiem.

Warto zaznaczyć także, że poród naturalny różni się nieco od porodu drogami natury. Mimo tego, że w obu przypadkach dziecko przychodzi na świat przez kanał rodny, to jednak poród drogami natury nie zawsze jest spontaniczny (zastosowanie oksytocyny). Ponadto może wiązać się z innymi interwencjami oraz ze wspomaganiem farmakologicznym (m.in. znieczulenie, nacięcie krocza, kleszcze).

Długość porodu naturalnego bywa bardzo zróżnicowana i zależy od wielu czynników. Kobiety, które wcześniej nie rodziły (pierworódki) mogą rodzić dłużej, niż panie rodzące po raz kolejny (wieloródki). Na prędkość porodu może mieć wpływ także przebieg czynności skurczowej macicy, masa ciała dziecka, kondycja fizyczna i samopoczucie ciężarnej.

Najdłużej trwa I faza porodu, czyli okres rozwierania się szyjki macicy. U pierworódek może trwać ona nawet do 16 godzin, u wieloródek do 9-12 godzin. Znacznie krótsza jest II faza porodu, która nie przekracza najczęściej 2 godzin.

Okres wydalania łożyska zajmuje zwykle ok. 30 min. Ścisła obserwacja po porodzie i czas na kontakt "skóra do skóry" zajmuje 2 godziny.

Mimo tego, że poród naturalny uważa się za optymalny sposób ukończenia ciąży, to jednak u części kobiet takie rozwiązanie ciąży nie jest możliwe.

Przeciwwskazania do porodu naturalnego można podzielić na względne i bezwzględne. Bezwzględne przeciwwskazania do porodu naturalnego stanowią wszelkie stany zagrażające życiu płodu, czy matki.

Ostateczną decyzję o tym, czy kobieta może rodzić naturalnie, podejmuje lekarz, uwzględniając dobrostan zarówno jej, jak i płodu. Lekarz analizuje także wszelkie wskazania medyczne oraz stan psychiczny przyszłej mamy.

Przeciwwskazanie do porodu naturalnego może stanowić m.in.:

• nieprawidłowe położenie płodu (np. poprzeczne lub miednicowe),
• nieprawidłowa budowa macicy, mięśniaki macicy, podejrzenie pęknięcia macicy, stany po operacjach pochwy i macicy,
• łożysko przodujące, naczynia przodujące, przedwczesne oddzielenie łożyska,
• podejrzenie krwotoku,
• dystocja szyjkowa,
• brak postępu porodu,
• nieprawidłowa czynność serca płodu,
• ciężki stan przedrzucawkowy,
• wady płodu uniemożliwiające poród siłami natury,
• wypadnięcie pępowiny,
• ciąża mnoga,
• zbyt duża masa dziecka,
• obciążony wywiad położniczy,
• inne wskazania poza położnicze (okulistyczne, kardiologiczne, ortopedyczne, neurologiczne, hematologiczne, psychiatryczne).

Przeciwwskazanie mogą stanowić także patologie kręgosłupa uniemożliwiające poród naturalny.

Kobiety spodziewające się dziecka, często zastanawiają się, jaki poród jest lepszy – naturalny czy cesarka? Otóż nie można jednoznacznie wskazać, który rodzaj porodu jest bardziej korzystny. Zależy to bowiem od stanu zdrowia matki i dziecka oraz wskazań medycznych.

Na pewno w przypadku braku przeciwwskazań rekomendowaną formą zakończenia ciąży jest poród naturalny lub poród siłami natury. Rekonwalescencja po porodzie naturalnym jest zwykle krótsza, a noworodki obciążone są mniejszym ryzykiem wystąpienia w przyszłości pewnych chorób (np. alergii, astmy). Rzadziej wymagają też pobytu na oddziale patologii lub w inkubatorze.

Jednak czasami cesarskie cięcie jest jedyną bezpieczną formą porodu. Jeśli poród drogą pochwową niesie zagrożenie dla dziecka lub matki, cesarka może okazać się opcją ratującą ich zdrowie lub życie.