Rodzaje leczenia operacyjnego impotencji

Leczenie chirurgiczne - dwie główne metody postępowania:

• Zabiegi w ramach chirurgii naczyniowej.
• Drugim typem operacji jest protezowanie członka.

Chirurgia naczyniowa to forma leczenia zarezerwowana jest dla osób młodych, jako forma naprawcza po urazach miednicy, krocza i prącia, oraz u mężczyzn z udokumentowaną patologią naczyniową, której podłożem nie są zmiany miażdżycowe. Operacje naczyniowe w impotencji są bardzo rozległe, obarczone dużym ryzykiem powikłań, wymagają precyzyjnego postępowania. Skuteczność zabiegu jest niewielka i wynosi zaledwie 5%. Decyzja o tym czy przeprowadzić leczenie chirurgiczne w takich przypadkach podejmowana jest indywidualnie, w zależności od występującej patologii.

Rewaskularyzacja

Obecnie niewielu mężczyzn przechodzi operacje tego typu. Rewaskularyzacja polega na ominięciu zamkniętego światła (zwężenia) tętnicy poprzez wykonanie przeszczepu żylnego. Żyły do zabiegu pobierane są najczęściej z nogi. Umożliwia to prawidłowy napływ krwi do członka. Młodzi mężczyźni z wyłącznie niewielkimi, lokalnymi zmianami są najlepszymi kandydatami do tej operacji. naczyniowe obejmują rewaskularyzację naczyń tętniczych (głównie biodrowych).

Podwiązanie żył

Wykonuje się, aby zahamować nadmierny, nieprawidłowy odpływ z penisa (z zatok jamistych prącia) poprzez układ żylny. Żyły takie są podwiązywane, część z nich jest usuwana. Operacje likwidujące przeciek żylny i obejmujące techniki mikrowaskularne ciał jamistych są obecnie rzadko wykonywane, głównie w wyspecjalizowanych ośrodkach, jako procedury eksperymentalne. Wymagają bardzo dokładnej diagnostyki identyfikującej przyczynę patologii. Dodatkowo w czasie zabiegu istnieje ryzyko uszkodzenia nerwów oraz powstania szpecących blizn. Wyniki tych operacji wciąż nie są satysfakcjonujące. Obecnie protezy członka są bardziej polecane. Efekty leczenia operacyjnego, naczyniowegow większości przypadków są krótkotrwałe i niezadowalające


Wybór rodzaju protezy należy do pacjenta. Dostępne są dwa rodzaje protez: półsztywne i hydrauliczne. Wszczepienie protezy przeprowadza się z nieczuleniu miejscowym (regionalna anestezja) lub ogólnym. Operacja trwa około 1 godziny, pacjent może wrócić do domu zwykle 1-2 dni po zabiegu. W przypadku wielu typów półsztywnych protez niezbędne jest obrzezanie członka jeszcze przed zabiegiem.

Co pacjent powinien wiedzieć przed zabiegiem?

• Żołądź (zwieńczenie penisa) nie będzie wypełniona protezą.
• Efekt końcowy daje możliwość współżycia pochwowego.
• Członek będzie chłodniejszy.
• Wytrysk po protezowaniu wciąż będzie możliwy, gdyż w czasie zabiegu droga przepływu nasienia z jąder na zewnątrz nie zostaje przerwana.
• W przypadku niepowodzenia operacji jedynym możliwym rozwiązaniem jest wyjęcie protezy i umieszczenie nowej.
• Proteza członka nigdy nie będzie tak doskonała jak penis.

Przebieg operacji wszczepienia protezy prącia

Na początku operacji ciała jamiste są odsłaniane poprzez nacięcie, wystarczające do włożenia Hegarów (owalne podłużne pręciki o wzrastającej średnicy), którymi rozszerza się ciała jamiste, wkładając Hegary o wzrastającej średnicy, od strony żołędzi w stronę kości miednicy. Ten moment operacji jest trudny do wykonania u pacjentów z choroba Peyroniego, gdzie dochodzi do włóknistego stwardnienia członka. W czasie zakładania protez wieloczęściowych wszystkie jej części są wypełniane solą fizjologiczną. Następnie pompka jest umieszczana w worku mosznowym a zbiornik płynu w okolicy pęcherza.

Postępowanie pooperacyjne po założeniu protezy penisa

• Niezbędne jest leczenie przeciwbólowe.
• Niezbędne jest pooperacyjne leczenie antybiotykami o szerokim spectrum, zwykle doustnie przez około tydzień po operacji.
• W przypadku przejściowych problemów z oddawaniem moczu konieczne staje się założenie cewnika do pęcherza moczowego na kilka dni.
• Protezy półsztywne mogą być użyte po 4 tygodniach od operacji. W przypadku protez kilku częściowych pacjent po 4-6 tygodniach musi przejść krótkie szkolenie jak używać pompki, aby wypełnić protezy w członku.

Zabieg chirurgiczny w leczeniu impotencji bywa koniecznością. Właściwy dobór procedury zwiększa szanse pacjenta na odzyskanie sprawności seksualnej.

Źródła

1. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
2. Babayan R.K., Oates R.D., Siroky M.B. Podręcznik urologii, diagnostyka i leczenie, Czelej, Lublin 2006, ISBN 83-89309-74-2
3. Borkowski A. Urologia - podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3758-6
4. Prang M., Sekrety zdrowia mężczyzny, Bellona, Warszawa 2004, ISBN 83-11-09959-6