Wszy łonowe - skąd się biorą, objawy zarażenia, leczenie wszawicy łonowej

Wszy łonowe to pasożyty z rodziny Pthiridae, które stanowią przyczynę rozwoju choroby o nazwie wszawica. Wesz łonowa ma biało-żółtą lub ciemnoczerwoną barwę, osiąga rozmiar od 1,5 do 2 milimetrów, żywi się krwią.

Ma sześć odnóży, ale dwie przednie są większe od pozostałych i przypominają szczypce, to dzięki nim pasożyt jest w stanie przytrzymać się nasady włosa.

Wszy łonowe są na tyle małe, że trudno dojrzeć je gołym okiem, szczególnie wtedy, gdy nie wypełniły się jeszcze krwią żywiciela. Nie potrafią skakać ani latać, zwykle przesuwają się z jednego włosa na drugi.

Istnieją również dwie niedojrzałe formy pasożyta. Pierwszy z nich to żółte lub białe, owalne jaja, które przyczepiają się do owłosienia. Po 6-10 dniach zamieniają się one w nimfy, które od postaci dorosłej, różnią się rozmiarem i brakiem zdolności do rozmnażania (zyskują ją po 2-5 tygodniach).

Zarówno nimfy, jak i dojrzałe wszy potrzebują krwi do przeżycia. Zdjęte z ciała żywiciela giną w przeciągu jednego lub dwóch dni. Wszy łonowe pojawiają się w okolicach intymnych, ale mogą występować również na nogach, pod pachami, na klatce piersiowej, plecach czy brzuchu.

Niekiedy można zlokalizować je również na brodzie, wąsach, a nawet na brwiach czy rzęsach, więc wszędzie tam, gdzie na ludzkim ciele występuje mniej lub bardziej bujne owłosienie.

Wszy wywołują wszawicę łonową, czyli chorobę weneryczną, którą można zarazić się poprzez kontakt fizyczny z osobą zarażoną. Poza kontaktem seksualnym zakażenie może nastąpić na skutek założenia cudzej odzieży, użycia nieswojego ręcznika lub spania w nieupranej pościeli.

Wszy mogą przenieść się z jednej osoby na drugą na skutek przytulania się czy całowania, ale zdarza się to rzadko. Ryzyko wszawicy pojawia się również na skutek korzystania z tej samej toalety, co nosiciel pasożytów. Wszy łonowe nie są natomiast przenoszone przez zwierzęta.

Wszawica początkowo nie powoduje żadnych objawów, dolegliwości pojawiają się dopiero na kilku tygodniach od momentu zarażenia. Najczęściej występujące symptomy obecności wszy łonowych to:

• uporczywy świąd nasilający się w nocy,
• podrażnienie skóry,
• czarny proszek na bieliźnie,
• sinoniebieskie, małe plamki na skórze,
• nieodparta potrzeba drapania,
• stan podgorączkowy,
• drażliwość,
• apatia.

Najbardziej charakterystyczny objaw wszawicy to świąd, obejmuje on zwykle obszar wzgórka łonowego, brzuch, pachwiny oraz górną część ud. Uczucie to jest na tyle silne, że wywołuje nieodpartą potrzebę drapania, co z kolei może prowadzić do nadkażeń bakteryjnych.

Błękitne plamki natomiast obserwuje się głównie na skórze ud i brzucha. Dodatkowo wszawica u niektórych osób prowadzi do powiększenia pachwinowych węzłów chłonnych.

Leczenie wszawicy łonowej wchodzi w zakres kompetencji dermatologa oraz wenerologa. W przypadku występowania świądu skóry w okolicach intymnych warto umówić się na wizytę u specjalisty, zanim dojdzie do zarażenia pozostałych członków rodziny.

Lekarz za pomocą szkła powiększającego jest w stanie bez trudu rozpoznać wszy, bytujące na skórze i wprowadzić odpowiednie leczenie. Zwykle przepisuje on szampon, zawierający cyklometikon, dimetikon lub biococidinę, a także środki do stosowania miejscowego (maść, żel lub płyn).

Leczenie wszawicy przebiega w kilku cyklach w odstępach 7-10 dni, by usunąć pasożyty we wszystkich stadiach rozwojowych. Poza stosowaniem preparatów należy często zmieniać bieliznę, odzież, stosowane ręczniki i pościel.

Wszystko niezwłocznie prać w wysokiej temperaturze, a następnie prasować. Dodatkowo należy zrezygnować ze współżycia seksualnego, by nie narażać partnera na zarażenie. Wskazana jest również depilacja okolic intymnych, a następnie wyrzucenie maszynki w szczelnie zamkniętym opakowaniu.