Zabieg operacyjny tętniaka aorty

W zależności od rodzaju tętniaka obserwuje się różne objawy choroby. Tętniak bezobjawowy, inaczej niepowikłany, najczęściej wykrywany jest przypadkowo. Diagnostyka obrazowa wykonywana jest w celu wyjaśnienia przyczyn nieokreślonego bólu w obrębie jamy brzusznej. Ból może czasami promieniować także do okolicy krzyżowej. Tętniak objawowy to inaczej tętniak zagrażający pęknięciem, a jego charakterystycznym objawem jest ból, zlokalizowany w obrębie jamy brzusznej i promieniujący do krocza i ud. Jeżeli dojdzie do pęknięcia tętniaka, to wówczas objawy są charakterystyczne w zależności od lokalizacji pęknięcia. Jeżeli tętniak pęknie do jamy otrzewnowej, wówczas następuje masywny krwotok i pacjent ginie najczęściej przed interwencją lekarską, natomiast gdy tętniak pęknie do przestrzeni pozaotrzewnowej, wówczas pacjenci uskarżają się na bardzo silny ból okolicy lędźwiowej. Charakterystycznym objawem jest także krwiak zlokalizowany w okolicy krocza.

Po lewej stronie klatki piersiowej zostaje wykonane podłużne cięcie, a światło tętnicy głównej zostaje zamknięte zaciskiem - klemem, a w miejscu poszerzenia zostanie wstawiona proteza z tworzywa sztucznego umożliwiającego prawidłowy przepływ krwi. W trakcie zabiegu zostanie zdecydowane, czy tętnice prowadzące krew do pleców zostaną wszczepione do protezy naczyniowej.

W celu ułatwienia rozprężenia płuc oraz prawidłowego zamknięcia się rany zostaną założone dreny. Oddychanie będzie podtrzymywane za pomocą respiratora. Po operacji zostanie konieczność badania rentgenowskiego z zastosowaniem kontrastu w celu oceny wyników operacji.

W czasie rekonwalescencji pooperacyjnej należy łagodnie i stopniowo zwiększać wysiłek fizyczny (spacery). Nie powinno się kąpać w wannie i korzystać z sauny, ponieważ grozi to uszkodzeniem ran operacyjnych. Ponadto nie należy stosować pudru i maści na ranę, jeśli nie zalecił tego lekarz. W przypadku wystąpienia gorączki lub dreszczy po zabiegu operacyjnym tętniaka aorty należy skontaktować się z lekarzem.

W czasie operacji możliwe są stany zagrażające życiu pacjenta. Z powodu konieczności zamknięcia światła aorty piersiowej, w czasie zabiegu może dojść do niedostatecznego dopływu krwi do rdzenia kręgowego, co prowadzi do przejściowego, ale i trwałego porażenia. Niewystarczający przepływ krwi do nerek może spowodować konieczność stałej dializy krwi. Bardzo rzadko może dojść do utraty kończyny. Ze względu na przebieg w bliskości pola operacyjnego nerwów zaopatrujących przeponę i struny głosowe, może dojść do przejściowego bądź trwałej chrypki lub ograniczenia ruchomości przepony z upośledzeniem ruchomości oddechowej.

Źródła

1. Noszczyk W., Chirurgia tom 1-2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3121-4
2. Fibak J. CHIRURGIA. Podręcznik dla studentów medycyny., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2708-X
3. Popiela T. (red.), Davidson Chirurgia. Podręcznik dla studentów, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-128-0
4. Noszczyk W., Chirurgia: repetytorium, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3843-9