Zasnęła z grypą, obudziła się po amputacji rąk i nóg. "Nic nie mogę zmienić"

Sylwestrowa noc dla Cassandry Marshall zapowiadała się tak, jak poprzednie: zmęczenie, katar, gorączka. 35-letnia mama czwórki dzieci początkowo nie sądziła, że infekcja może zakończyć się tragedią. Objawy przypominały grypę i właśnie tak je zinterpretowała. Tymczasem w jej organizmie rozwijał się scenariusz, którego nie da się przewidzieć nawet przy dużej ostrożności: zakażenie zaczęło gwałtownie eskalować do wstrząsu septycznego.

Wstrząs septyczny to najcięższa postać sepsy, czyli groźnej reakcji organizmu na infekcję. Dochodzi do niego wtedy, gdy układ odpornościowy reaguje nadmiernie, a skutkiem są m.in. niewydolność narządów i skrajnie niskie ciśnienie. U Marshall choroba postępowała tak szybko, że w pewnym momencie obudziła się i nie mogła oddychać. To wtedy jej mąż zadzwonił po karetkę.

Kobietę przetransportowano do szpitala w Karolinie Północnej. Jej stan był krytyczny. Wymagała reanimacji, a lekarze zdecydowali o podłączeniu jej do aparatury podtrzymującej życie. Później Marshall usłyszała, co doprowadziło do tak dramatycznego obrotu spraw: równolegle przeszła grypę i infekcję paciorkowcową, a ta mieszanka okazała się dla jej organizmu zabójcza.

W leczeniu zastosowano ECMO, czyli technikę, która wspiera pracę płuc i serca, kiedy organizm nie jest w stanie robić tego samodzielnie. ECMO pomogło jej odzyskać funkcje oddechowe i przetrwać najgorszy moment. Cena była jednak ogromna: podczas walki o życie doszło do zaburzeń krążenia, a dopływ krwi do kończyn zaczął zanikać. Ostatecznie konieczna była amputacja obu nóg i obu rąk.

Najpierw lekarze amputowali jej nogi. Marshall wspominała, że zanim doszło do kolejnych operacji, przeszła groźny nagły incydent medyczny. Później, gdy jej stan się ustabilizował na tyle, by można było bezpiecznie działać dalej, usunięto także dolne części obu rąk. W rozmowach podkreślała, że zabieg, choć brutalny, uratował jej życie.

Dla wielu osób sama myśl o utracie kończyn jest paraliżująca. Marshall opisuje jednak coś jeszcze: żałobę po utraconych rolach i gestach, które wcześniej były codziennością. Najbardziej bolało ją nie to, że nie chodzi, lecz to, że nie może wziąć dzieci na ręce.

– Chcę przy nich być… Opuściłam zakończenie szkoły u najstarszego dziecka i to bolało, ale moje dzieci są moją motywacją – mówi.

Minęły dwa lata i Marshall stopniowo odzyskuje sprawczość. Uczy się korzystać z wózka, trenuje obsługę robotycznej protezy i krok po kroku próbuje wrócić do samodzielności. Marzy o kolejnych protezach – takich, które pozwolą jej nie tylko wykonywać podstawowe czynności, ale też prowadzić samochód i opiekować się dziećmi bez ciągłej pomocy innych.

Problem w tym, że nowa codzienność jest także ogromnie kosztowna. Marshall nie kwalifikuje się już do programu Medicaid, a o świadczenia z tytułu niepełnosprawności bezskutecznie starała się kilka razy. W praktyce oznacza to finansową ścianę: zaawansowane protezy to wydatek liczony w dziesiątkach tysięcy dolarów, a bez systemowego wsparcia trudno je sfinansować.

Dlatego w jej otoczeniu ruszyła zbiórka. Społeczność próbuje zebrać środki na kolejną protezę ręki, a w dalszej perspektywie również na protezy nóg. Sama Marshall, choć nie ukrywa, że bywa jej ciężko, podkreśla, że jest wdzięczna za to, że przeżyła. I że dopiero teraz uczy się akceptować to, co stało się z jej ciałem i życiem.

– Czujesz się, jakbyś śniła, ale kiedy się budzisz, to jest twoja rzeczywistość. Nic nie mogę zmienić. Uczę się to akceptować – podkreśla.

Marta Słupska, dziennikarka Wirtualnej Polski

Źródło: dailymail.co.uk