Zespół Reitera – patogeneza, objawy, rozpoznanie, leczenie, rokowanie

W zespole Reitera dochodzi do zaplenia kilku stawów, a najczęściej jest nieprawidłowości lokalizują się asymetrycznie w obrębie kończyny dolnej. Patrząc na reaktywne zapalenie stawów od strony patogenetycznej należy zauważyć, że choroba ta występuje najczęściej po zakażeniu układu pokarmowego lub moczowo-płciowego.

Objawy zespołu Reitera mogą pojawić się w 4 tygodnie po wspomnianych wcześniej infekcjach. Czynnikami etiologicznymi, które mają związek z powstaniem choroby są bakterie takie jak Salmonella, Shigella czy inne należące do rodziny Chlamydii.

Objawy zespołu Reitera obejmują głównie nieprawidłowości ze strony stawów, głównie kończyn dolnych. Są na tyle dokuczliwe, że czynności dnia codziennego mogą być znacznie utrudnione. Mogą pojawiać się również objawy ogólne i mało specyficzne wskazujące również na inne choroby nie koniecznie związane z patologią stawów takie jak osłabienie, gorączka czy też obniżenie natroju.

W wyniku zespołu Reitera mogą pojawić się zmiany w układzie moczowo-płciowym, a nawet w oczach, które manifestują się głównie zapaleniem spojówek. Możliwe są także zmiany skórne.

W rozpoznaniu zespołu Reitera bardzo ważne jest stwierdzenie korelacji pojawiających się objawów z wcześniej występującą chorobą ze strony układu pokarmowego lub moczowo-płciowego. Do rozpoznania zespou Reitera stosuje się podstawowe badania laboratoryjne takie jak wskaźniki stanu zapalnego.

W diagnostyce zespołu Reitera stosuje się także badania mikrobiologiczne oraz obrazowe takie jak zdjęcie rentgenowskie stawów. Konieczne może się okazać także przeprowadzenie diagnostyki w kierunku zakażenia bakteriami u partnerów seksualnych chorującego pacjenta.

Leczenie zespołu Reitera obejmuje nie tylko podawanie leków, a więc farmakoterapię. W zależności od zajętych części ciała i organów stosuje się odpowiednie leczenie. Z popularnych leków stosowanych w leczeniu zespołu Reitera stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz glikokortykosteroidy (GKS).

Nie bez znaczenia pozostaje również fizjoterapia, która odgrywa wielkie znaczenie w leczeniu chorób układu ruchu. Często ta forma bywa niedoceniana, a to bardzo niedobrze, bowiem prowadzona przez wprawnego fizjoterapeutę przynosi dobre efekty. W przypadku potwierdzenia rozpoznania zespołu Reitera, może okazać się konieczne przeprowadzenia leczenia u partnerów seksualnych pacjenta. O odpowiednim postępowaniu decyduje lekarz prowadzący.

Rokowanie w zespole Reitera jest dobre. Rozpoznanie choroby i wdrożenie odpowiedniego leczenia gwarantuje zadowalające efekty. W ponad 80 proc. dochodzi do całkowitego załagodzenia objawów.