Biopsja moczowodu

Głównym wskazaniem do wykonania biopsji moczowodu jest podejrzenie zmian nowotworowych w jego obrębie lub potwierdzenie istnienia nowotworu czy też określenie jego rodzaju (złośliwy lub łagodny).

Badanie moczowodu wykonuje się za pomocą cystoskopu, składającego się z długich cienkich rurek, które zostają wprowadzone przez cewkę moczową do pęcherza. Następnie cytoskop usuwa się, a we wnętrzu pęcherza pozostaje przewód z umiejscowionym na nim lub obok niego aparatem, który pozwala na oglądanie wnętrza moczowodu i nerki. Nylonowa lub metalowa szczoteczka, która wprowadzana jest przez cytoskop, pociera badaną powierzchnię. Do wycięcia badanej tkanki można użyć specjalnych kleszczy biopsyjnych. Zabieg trwa 30 - 60 minut. W biopsji lekarz pobiera próbki tkanki z danego obszaru lub całkowicie usuwa guza. Urządzenie pobierające próbkę do badań (szczoteczka lub kleszcze biopsyjne) usuwane są całkowicie z organizmu, a wycięta próbka trafia do laboratorium diagnostycznego. Patomorfolog analizuje tkankę pod mikroskopem, biorąc pod uwagę wielkość, kształt komórek, ewentualne zmiany występujące w błonie komórkowej czy też istnienie nowych komórek niewystępujących normalnie w organizmie człowieka. Jeśli rak moczowodu zostanie wykryty, zwykle lekarz jest w stanie określić jego rodzaj, a także stopień jego zaawansowania. Biopsja moczowodu zwykle wykonywana jest pod znieczuleniem ogólnym, ze względu na to, że jest to badanie dosyć bolesne.

Cytologia moczowodu dzieli się na:

• endoskopową biopsję moczowodu;
• otwartą biopsję moczowodu;
• biopsję cienkoigłową.

Informacji na temat przygotowania się pacjenta do zabiegu udzieli lekarz wykonujący badanie. Zazwyczaj zalecane jest niespożywanie pokarmów 6 godzin przed zabiegiem.
Przed wykonaniem zabiegu lekarz powinien przeprowadzić wywiad z pacjentem i zgromadzić wszystkie niezbędne informacje. Pacjent powinien poinformować wykonującego badanie o:

• alergii na środki znieczulające;
• infekcjach układu moczowego;
• wcześniejszych schorzeniach.

W trakcie badania i po badaniu, jeżeli pacjent odczuwa ból podbrzusza, głowy, gorączkę albo dreszcze, powinien niezwłocznie powiadomić o tym lekarza. Niewielka ilość krwi w moczu jest normalna w pierwszych kilku dniach po zabiegu. Mocz może wtedy wyglądać na lekko różowy. Jeżeli krwiomocz utrzymuje się dłużej i towarzyszą mu problemy z oddawaniem moczu, pacjent powinien zasięgnąć opinii lekarza.

Badanie to wiąże się także z pewnymi zagrożeniami. Do powikłań występujących po zabiegu możemy zaliczyć krwawienia, infekcje, rzadko perforacje moczowodu.

Źródła

1. Pierwotny rak moczowodu - rozpoznanie i leczenie
2. Sagalowsky AI, Jarrett TW. Management of urothelial tumors of the renal pelvis and ureter, Campbell-Walsh Urology. 2007 (49)
3. Kazoń M. (red.), Urologia (Seria Lekarza Praktyka), Urban & Partner, Wrocław 1997, ISBN 83-85842-71-3
4. Babayan R.K., Oates R.D., Siroky M.B. Podręcznik urologii, diagnostyka i leczenie, Czelej, Lublin 2006, ISBN 83-89309-74-2