Biopsja nosa
Biopsja nosa jest zabiegiem polegającym na wycięciu fragmentu błony śluzowej nosa. Ma to na celu uzyskanie materiału biologicznego do dalszego badania histopatologicznego, którego wyniki mogą wskazywać na występowanie różnych chorób błony śluzowej nosa, m.in. nowotworów błon śluzowych nosa. Badanie to jest mało inwazyjne, czasami jednak może dojść do niewielkich infekcji w miejscu wycięcia tkanki. Po badaniu często występuje ból w miejscu pobrania tkanki i niewielkie krwawienie przez kilka dni po zabiegu.
Biopsja nosa
W tym artykule:
Wskazania i przebieg biopsji nosa
Biopsja błony śluzowej nosa jest zwykle wykonywana, jeśli podczas badania fizykalnego dostrzeżone zostaną nieprawidłowości w wyglądzie tkanki, a także przypadku problemów dotyczących błon śluzowych nosa. Stosowana jest do potwierdzenia zmian nowotworowych oraz zmian martwiczych w obrębie błony śluzowej nosa.
Do nosa rozpylany jest środek przeciwbólowy. W niektórych przypadkach może być to również zastrzyk znieczulający. Pobrany zostaje mały fragment zmienionej chorobowo tkanki. Pobrana próbka z nosa zostaje poddana analizie laboratoryjnej, a dokładnie badaniu immunohistochemicznemu.
Do zabiegu nie jest konieczne specjalne przygotowanie, ale pacjent może zostać poproszony o niespożywanie, na kilka godzin przed, pokarmów.
W trakcie badania może wystąpić uczucie ciśnienia lub szarpania podczas usuwania tkanki. Po biopsji należy unikać dmuchania nosa. Po wycięciu fragmentu tkanki obszar ten ulega drętwieniu i przez kilka dni po zabiegu można nadal odczuwać ból w miejscu pobrania tkanki. W przypadku krwawienia należy delikatnie ścisnąć nozdrza. Jeżeli to nie pomoże, konieczne może być wypalanie (uszczelnienie naczyń krwionośnych za pomocą lasera).
Wyniki biopsji nosa
Jeżeli badanie histopatologiczne fragmentu tkanki pobranej z nosa wykaże zmiany nieprawidłowe, może to wskazywać na występowanie:
- ziarniniaka martwiczego tj. choroby Wegenera (Ziarniniak Wegenera, ziarniniakowatość Wegenera) – martwicze zapalenie małych tętnic obejmujące głównie górne drogi oddechowe, płuca i nerki, objawiające się m.in. występowaniem owrzodzeń w jamie nosowej;
- polipy nosa;
- nowotwory jam nosa i zatok przynosowych;
- sarkoidozę (choroba Besniera-Boecka-Schaumanna), choroba układu odpornościowego charakteryzująca się powstawaniem ziarniniaków (małych grudek zapalnych), które nie podlegają martwicy, najczęściej pojawia się w węzłach chłonnych i płucach, ale praktycznie każdy organ może być nią dotknięty, a więc także jama i przegroda nosowa;
- infekcje (gruźlica, zakażenia grzybicze).
Dalsze przeprowadzenie badań pozwoli na dokładne zdiagnozowanie występujących zmian.
Biopsja nosa jest badaniem mało inwazyjnym. Po jej wykonaniu mogą wystąpić jedynie niewielkie krwawienia lub infekcje w obszarze badanym. Wykonywana może być wielokrotnie, bez względu na wiek. Nie ma niebezpieczeństwa stosowania tej metody badania u kobiet w ciąży i kobiet w II połowie cyklu miesiączkowego, u których występuje podejrzenie zapłodnienia.
Źródła
- Lekarze POZ i stomatolodzy mogą pomóc we wczesnym wykryciu nowotworów głowy i szyi
- J. Iwaszkiewicz Zarys otolaryngologii PZWL. Warszawa 1967
- Durko M., Godycki-Ćwirko M., Kosiek K., Latkowski B. Choroby uszu, nosa, jamy ustnej, gardła i krtani, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3705-0
- Latkowski B. Otorynolaryngologia - kompendium, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 978-83-200-3628-2
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
