Dawali jej 12 miesięcy życia. Mija ósmy rok zmagań walecznej matki dwójki dzieci z glejakiem

Suzanne Davies miała niepokojące dolegliwości związane z zaburzeniami neurologicznymi, w tym problemy z mową i zaburzenia pamięci, a także silne bóle głowy, które wybudzały ją nocą i zapierały dech w piersi. Badanie mózgu ujawniło glejaka w czwartym stadium – guz znajdował się w lewej półkuli, miał wielkość piłki golfowej i prawdopodobnie rósł od roku.

Glejak wielopostaciowy należy do grupy pierwotnych nowotworów ośrodkowego układu nerwowego (OuN). Naciekanie guza wzdłuż włókien nerwowych czy komórek nerwowych i naczyń krwionośnych sprawia, że całkowite usunięcie guza jest bardzo trudne.

W przypadku tego agresywnego nowotworu szacuje się, że szanse przeżycia wynoszą od 12 do 18 miesięcy.

Takie rokowania usłyszała także Suzanne, gdy po kraniotomii lekarz powiedział, że został jej rok życia lub niewiele dłużej, jeśli zdecyduje się na leczenie.

- Zamarłam. Dzieci były małe i szczerze mówiąc, w tym momencie poczułam się, jakby uderzył w nas autobus – wspomina kobieta.

Suzanne, której dzieci miały wówczas cztery i siedem lat, podjęła decyzję o walce właśnie dla nich. Przyznaje, że przed skomplikowaną operacją starała się być silna, nie pozwalając nawet swojemu ojcu na łzy.

- Powiedziałam: "Nie płaczę, więc ty też nie możesz" – relacjonuje Davies i podkreśla: - Byłam dość brutalna.

Operacja miała miejsce w 2014 roku. Dzięki niej 95 proc. guza zostało usunięte, a samopoczucie kobiety poprawiło się. Pozostały fragment guza wciąż jednak stwarza dla niej zagrożenie. Poza tym leczenie sprawiło, że Suzanne musiała borykać się z przedwczesną menopauzą czy zaburzeniami pracy tarczycy. Do tego wciąż ma problemy z pamięcią krótkotrwałą i odczuwa przewlekłe zmęczenie. Przede wszystkim jednak wciąż wisi nad nią widmo śmierci.

Mimo to Suzanne się nie poddaje, podkreślając, że chęć do walki zaszczepia w niej mąż, który nieustannie przypomina kobiecie, że "szklanka jest w połowie pełna". Sama Suzanne przyznaje, że pozytywne myślenie stanowi o istocie jej sukcesu – czyli życiu wbrew rokowaniom lekarzy.

- Miałam wiele wzlotów i upadków – przyznaje i tłumaczy: - Pamiętam, jak siedziałam i myślałam na początku: "Mogę albo usiąść w kącie i płakać z tego powodu, albo wstać i zabrać się za to" - i to właśnie zrobiłam.

Suzanne nie tylko walczy o siebie, ale też wspiera innych chorych z tym typem nowotworu. Jest zaangażowana w zbiórki pieniężne, a także dzieli się z pacjentami swoimi doświadczeniami i udziela wsparcia. Zawsze powtarza im, że najważniejsze jest dobre nastawienie i wola walki. Jeśli na starcie się poddamy, nasze szanse na wyzdrowienie będą spadać.

Co sześć miesięcy Suzanne stawia się na kontrolnych badaniach mózgu oceniających, czy guz się powiększa. Tym badaniom każdorazowo towarzyszy obawa, mimo to Davies podkreśla, że wierzy w moc pozytywnego nastawienia i doceniania małych sukcesów, jakie osiąga każdego dnia darowanego jej życia.

Karolina Rozmus, dziennikarka Wirtualnej Polski

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl